ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ¶θλημα ελευθερίας
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 592
Ο άνθρωπος σήμερα δοκιμάζεται σαν τον χρυσό στο πυρακτωμένο χωνευτήρι. Πολλές, δυνατές και πολύμορφες, οι δοκιμασίες. Η χειρότερη όλων όμως είναι η σκληρότητα απέναντι στην αστοχία, την αμαρτία. Κουλουριάζεται στο τυραννικό δίχτυ των αδυναμιών μου, δεν διαθέτει την ιδιαίτερη πνευματική όραση να βλέπει τις πτώσεις του, πιστεύει πως βρίσκεται σε καλό δρόμο και αυτοθυσιάζεται στον άστοχο δικό του κόσμο.
Εγωϊστικά παραμένει κολλημένος στο «έδαφος» των αδυναμιών του, αισθάνεται πιεστικό και πνυκτικό το δίχτυ των αμαρτωλών του διαθέσεων και αυτάρεσκα κολυμπάει στην ψευδαίσθηση των ατομικών του αγαθών.
Η μετάνοια, σαν ιερό και πνευματικό άθλημα ελευθερίας, δεν υπάρχει στο καθημερινό του πρόγραμμα. Παραμένει, σαν το στρείδι, κολλημένος στο θλιβερό και παθογόνο μουράγιο των δικών του, των ατομικών λαθών και παθών. Ο τρικυμισμός της αιχμαλωσίας του δεν τον απασχολεί. Ούτε αντιλαμβάνεται την πνιγμονή της. Έτσι όμως καθημερινά ανακυκλώνεται στα πάθη του και διαρκώς «σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες» στην ζωή του.
Δίχως την μεταλλακτική και μεταμορφωτική δύναμη της μετάνοιας ο άνθρωπος ζει την τραγωδία της αποτυχίας και πέφτει στην αφρισμένη δίνη της προσωπικής του αποτυχίας. Μετάνοια σημαίνει επαναστατική και γενναία αλλαγή του τρόπου και της μεθόδου ζωής μας. Σημαίνει αναστάσιμη προοπτική και διαρκής αγωνία για την ελευθερία μας. Σημαίνει αποδοχή του ιερού μυστηρίου της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο μετάνοιας.
Πόσο όμορφα, αληθινά και διδακτικά, για την σωτήρια δύναμη της μετάνοιας, μιλάει ο Ντοστογιέφσκυ: «Τίποτα μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα, που να μην το συγχωρέσει ο Κύριος σε κείνον που μετανοεί αληθινά.
Μα κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα, που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστήρευτη αγάπη του Θεού. Ή μήπως μπορεί να υπάρξει τάχα ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα που να ξεπεράσει την αγάπη του Θεού; Φρόντιζε μονάχα για τη μετάνοια, για την αδιάκοπη μετάνοια, κι όσο για το φόβο διώξε τον εντελώς από την καρδιά σου. Πίστευε πως ο Θεός σε αγαπάει τόσο, που εσύ ούτε και να το φανταστείς δε μπορείς. ΣΆαγαπάει παρόλο που αμάρτησες. ΣΆαγαπάει μέσα στην αμαρτία σου. Για ένα μετανοούντα στον ουρανό χαίρονται περισσότερο παρά για χίλιους αναμάρτητους είπεν ο Χριστός».
Στην ώρα των συγκλονιστικών και προδοτικά εφιαλτικών υποτιμήσεων του ανθρώπου και της ανταρσίας του στο Πανάγιο του Θεού θέλημα, η μετάνοια αποτελεί το υψηλοθώρητο και ένθεο εφαλτήριο, το οποίο ανεβάζει τον άνθρωπο «από την γη στον Ουρανό» και τον καθιστά Ουρανοπολίτη. Του προσφέρει απλόχερη την δυνατότητα να πιάσει το στοργικό χέρι του Θεού, για να περάσει κάτω από τον προστατευτικό ίσκιο της αγάπης Του.
Δίκαια χαρακτηρίζουν οι άγιοι Πατέρες την μετάνοια, σαν «δεύτερο βάπτισμα» και «θείο λουτρό», με το οποίο καθαρίζεται και ετοιμάζεται ο άνθρωπος για την αγκαλιά του Θεού. Η πραγμάτωση στην ζωή μας της μετάνοιας προϋποθέτει πίστη ανόθευτη, αγωνία ιερή, αγώνα πνευματικό και ανυποχώρητο, φρόνημα ένθεο, καρδιά ευλογημένη από την αγάπη του Θεού, ψυχή αγιασμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και διδακτικό το παρακάτω παράδειγμα:
«ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στον Θεό μΆαυτά τα πονεμένα λόγια: «Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από την λάσπη της αμαρτίας. Συ όμως έχεις τη δύναμη να μΆ εμποδίσης. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσης τον δίκαιο, ούτε αν σώσης τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την αγαθότητα σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το έλεος και τη φιλανθρωπία Σου, και σώσε με, με θαυματουργικό τρόπο, γιατί μΆ όλη την αθλιότητα μου σε Σε καταφεύγω ο δυστυχής».
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμη ήτο ήρεμος. Κάποια φορά, που πάλι νικήθηκε, ύστερα από αγωνιώδη αντίσταση, γονάτισε παρευθύς κι επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. Η ακατανίκητη ελπίδα του στη θεία ευσπλαγχνία ερέθισε τον διάβολο. Παρουσιάστηκε μπροστά του όλος μανία και του φώναξε:
- ¶θλιε, δεν νιώθεις λίγη ντροπή, όταν με χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνεις στο στόμα σου του Θεού το όνομα; Μάθε μια για πάντα πως για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.
Ο γενναίος αγωνιστής δε φοβήθηκε, ούτε την ελπίδα του έχασε, όπως περίμενε ο διάβολος.
- Μάθε κι ει συ, του αποκρίθηκε θαρρετά, πως το δωμάτιο αυτό είναι σιδηρουργείο. Μια σφυριά δίνεις και μια παίρνεις. Δεν θα πάψω να σε πολεμώ με τη μετάνοια και την προσευχή, ώσπου αν βαρεθής να με πολεμάς κι εσύ με την αμαρτία.
- Έτσι λοιπόν; Φώναξε ο διάβολος με κακία. Από δω κι εμπρός παύω να σε πολεμώ, για να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου. Κι έγινε άφαντος.
Από τη στιγμή εκείνη έπαψε ο πόλεμος του νέου. Εκείνος όμως ούτε μια στιγμή δεν έπαυσε να προσέχη τον εαυτό του και έκλαιε συχνά, σαν θυμόταν τα σφάλματά του.
Εύγε σου! Έχεις κατάνυξι, του ψιθύριζε καμμιά φορά στο λογισμό τονο εχθρός, για να τον ρίξη τώρα στην υψηλοφροσύνη.
- Ανάθεμα σε τούτο το καλό, αποκρινόταν με περιφρόνησι και ο νέος. Μήπως αρέσει στο Θεό να χάση ο άνθρωπος την καθαρότητα της ψυχής του με ρυπαρές πράξεις κι ύστερα να κάθεσαι να κλαίει;»
Πρωτορεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ¶θλημα ελευθερίας
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -15-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 590
Mε ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθεί ο συνετός και αληθινός άνθρωπος τις ποικίλες κινήσεις διαφόρων εξαρτημένων τύπων στο Ίντερνετ. O Kυβερνοχώρος σήμερα συγκλονίζεται από παρεμβάσεις ευτέλειας με τις οποίες κινούνται στην επιφάνεια της καθημερινότητας τύποι ανθρώπων «χτυπημένοι» από περίεργους ιούς υποτίμησης. Έτσι φανερώνεται το μέγεθος της πνευματικής, ηθικής και υπαρξιακής αιχμαλωσίας, που συγκλονιστικά ταλαιπωρεί και βασανιστικά εξουσιάζει καρδιές και συνειδήσεις.
Διαβάστε περισσότερα: ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -15-
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΑΙΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 850
Με απόφασή του το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκαδίων, ζητά ευθέως απΆ τον Αρχιεπίσκοπο την εκλογή Νικηφόρου επικαλούμενο την εκπεφρασμένη βούληση λαού και κληρικών της Λευκάδας
Διαβάστε περισσότερα: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΑΙΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Ι.Ν. ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ: ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΜΕΤΣΟΒΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 895
Για μια ακόμη φορά ενενήντα παιδιά του ενοριακού Πνευματικού Kέντρου Eυαγγελιστρίας Λευκάδος, την περασμένη Kυριακή 10 Φεβρουαρίου, έφτασαν στο χιονισμένο Mέτσοβο.
H χαρά των παιδιών ήταν απερίγραπτη. Έτρεχαν χαμογελώντας, έπαιζαν με χαρά στις πίστες του χιονοδρομικού κέντρου. Eκείνη την ημέρα τα έδωσαν όλα. Ξέχασαν για λόγο τα διαβάσματα, τα φροντιστήρια κλπ κι έπαιξαν πλημμυρισμένα από χαρά.
Σύνοδος τους ο π. Γεράσιμος Zαμπέλης χαιρόταν με την αμόλευτη των παιδιών χαρά. Eξάλλου, στόχος της ενορίας δεν είναι να γνωρίσουν θεωρητικά οι νέοι μας τις αλήθειες της πίστεως. Eπιθυμούν οι παράγοντες της ενορίας να την ζήσουν από το πλούσιο και τόσο διδακτικό έργο των δακτύλων του Θεού.
Πρέπει δε να γνωρίζουμε πως τα ανήσυχα και ανίσχυρα παιδιά λειτουργούν σαν φωτογραφικές μηχανές. Aποτυπώνουν στις μεμβράνες της καρδιάς τους τις αλήθειες και τις επεξεργάζονται. Έτσι και όταν κινούνται στην φύση, που είναι το ζωντανό και έντονα εκφραστικό θαύμα του Θεού.
H καλύτερη μορφή κατήχησης είναι η ζωντανή αποτύπωση της θεωρίας. Kαι στο χιονοδρομικό κέντρο του Mετσόβου πραγματικά ζεί ο επισκέπτης αυτή την θεωρία. Kατηχείται αληθινά. Mια λοπόν, διαφορετική αλλά αληθινή κατήχηση έζησαν την Kυριακή τα παιδιά στο Mέτσοβο. Kατήχηση αλήθειας και χαράς.
Διαβάστε περισσότερα: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Ι.Ν. ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ: ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΜΕΤΣΟΒΟ
ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Ιησούς. Η «τροφή» μας
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 604
Η εξεύρεση της καθημερινής τροφής αποτελεί μόνιμη μορφή αγωνίας του ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Μέσα σΆαυτό το περίεργο σκάμμα αμύνης και αντίστασης ξοδεύεται η ικμάδα ζωής, εξαντλείται η δύναμη και αργοσβήνει ο δυναμισμός του. Το ερώτημα «τι θα φάμε σήμερα;» επίμονο, φθοροποιό, αγχώδες, βασανιστικό και αδηφάγο, αδιάκοπα τροφοδοτεί τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις όλων σχεδόν των ανθρώπων. Έτσι φαίνεται πως σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνο σάρκα, στο είδωλο της οποίας ξοδεύει κάθε προοπτική ζωής στο παρόν και επενδύει για το μέλλον.
Αν όλη αυτή η «σπουδή» για την σάρκα, που κάποια ξαφνική στιγμή είναι πολύ απλό να «χτυπηθεί» από την μολυσματική δράση μικροβίων και να εξασθενήσει, αιχμαλωτίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και την οδηγεί σε αδιέξοδο, δεν θα έπρεπε τότε το βάρος της αγωνίας να πέφτει στην «τροφοδοσία» της αθάνατης ψυχής; Η «τροφή» της ψυχής, που δεν αλλοιώνεται ούτε φθείρεται, δεν θα έπρεπε να αποτελεί το πρωτοκύτταρο της αγωνίας και το δομικό στοιχείο κάθε προσπάθειάς μας;
Γνωρίζουμε δε, το αποδέχεται η επιστημονική ιατρική έρευνα, πως μια ψυχή ελεύθερη, απείραχτη, αγονάτιστη, υγιής αποτελεί την ουσιαστική πηγή υγείας του ανθρώπου. Όταν, λοιπόν, «τρέφεται» η ψυχή, δυναμώνει η ανθρώπινη ύπαρξη και διασώζεται. Αρκεί να τρέφεται με την ζωηφόρο ελπίδα της αγάπης και της ελευθερίας του Χριστού.
«Ο Ιησούς», επισημαίνει ο ¶γιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ας είναι η γλυκειά μελέτη της καρδιάς σου, ο Ιησούς ας είναι το εντρύφημα της γλώσσας σου. Ο Ιησούς ας είναι η διαρκής απασχόληση και σκέψη του νου σου. ΜΆ ένα λόγο ο Ιησούς ας είναι η αναπνοή σου. Και ποτέ να μην κουράζεσαι επικαλούμενος τον Ιησού?Γιατί, γνώριζε ότι, όταν ένας εραστής είναι μακρυά από το αγαπημένο του πρόσωπο, δεν μπορεί να παρηγορεί με άλλον τρόπο τον πόθο και τον έρωτα του, παρά μόνο με τη συνεχή ενθύμηση και μνήμη του ονόματος του αγαπημένου προσώπου?Ανασκαλεύοντας με τη νοερά αυτή προσευχή και βγάζοντας το χώμα και τη στάχτη των παθών και των πονηρών λογισμών και προλήψεων από την καρδιά σου, που έχει μέσα της χωμένη τη σπίθα της υπερφυσικής Χάριτος του Θεού, θα βρεις κι αυτή τη σπίθα, που ήρθε να βάλει ο Χριστός στη γη της καρδιάς σου. Και θα χαρείς χαρά ανεκλάλητη σαν θα τη βρεις και απΆ τη χαρά σου θα χύσεις γλυκύτατα δάκρυα? θα κάνεις όλον τον εσωτερικό σου άνθρωπο ναό και κατοικία του Αγίου Πνεύματος και την καρδιά σου ιδιαίτερα σαν θυσιαστήριο ιερό και αγία Τράπεζα. Τον νου σου σαν ιερέα, τη θέληση και προαίρεσή σου σαν θυσία και σαν οσμή ευωδίας, την από καρδιάς προσφερόμενη στον Θεό προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με»!
Είναι εκφραστικό, διδακτικό και τροφοδοτικό το παρακάτω ιστορικό ανέκδοτο:
«Ένας ερημίτης, πολλά χρόνια ριζωμένος, αγκυροβολημένα, «κολλημένος» με τη σημερινή έννοια, σε μια σπηλιά απόκρημνου βράχου, ζούσε με μοναδική απασχόληση την προσευχή. Ο Κύριος προνοώντας γιΆαυτόν, τον έτρεφε με θαυμαστό τρόπο: κάθε βράδυ, κοντά στο ηλιόγερμα, έβρισκε ένα ζεστό ψωμάκι στην είσοδο της σπηλιάς του. Χρόνια γίνονταν αυτό! Μια μέρα όμως επισκέφθηκε τον Ερημίτη μας ένας συνασκητής του και του υπέδειξε πως δεν ήταν σωστό να κάθεται αργός. Τον βοήθησε να κόψει καλάμια και τούΆμαθε να πλέκει πανέρια.
Σαν βράδιασε, πεινασμένος ο γέροντας και κατάκοπος πήγε στη σπηλιά του να πάρει το ψωμί του. Δεν βρήκε όμως τίποτα. Έτσι κοιμήθηκε νηστικός. Την άλλη μέρα έπλεξε με ζήλο τα πανέρια του, αλλά το βράδυ μάταια αναζήτησε το ευλογημένο ψωμάκι. Τότε κλαίγοντας παρακάλεσε τον Κύριο να του φανερώσει σε τι είχε σφάλλει, ώστε Εκείνος να πάψει να μεριμνά γΆαυτόν. ¶κουσε τότε θεία φωνή να του λέει: «Όταν ήσουν απασχολημένος μόνο με μένα, σΆ έτρεφα. Τώρα που έμαθες εργόχειρο, δίκαιο είναι να σε τρέφει αυτό!».
Κι εμείς, στριμωγμένοι στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αιχμαλωτιζόμαστε σε αναζητήσεις «τροφών» πέρα από την αγάπη του Χριστού. Χανόμαστε στο έρημο δάσος της μεγάλης απουσίας Του. Και διαρκώς μένουμε νηστικοί, δίχως ανάπαυση, προκλητικά αγωνιώντας και αχόρταστοι. Έτσι η ζωή μας δυσκόλεψε κι εμείς «νηστικοί» συρόμαστε, διασυρόμαστε, απελπιζόμαστε.
Ο Χριστός και το ιερό Του Σώμα, η Εκκλησία, είναι η ελπίδα της αδιάκοπης τροφοδοσίας μας.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Ιησούς. Η «τροφή» μας







