ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ- Ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 09 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 920
Καθώς διαβαίνουμε την περίοδο του Πάσχα και η Εκκλησία μας διαρκώς υπενθυμίζει την ανάγκη να τρεφόμαστε από το Σταυρωμένο και Αναστημένο σώμα του Χριστού, την Θεία Κοινωνία, αισθανόμαστε κι εμείς επιτακτική την ευθύνη να υπενθυμίσουμε κάτι ουσιαστικό για την ζωηφόρα αυτή δωρεά του Χριστού.
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ- Ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ -3-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 02 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 612
Δεν πρέπει να αγνοούμε πως πίστη σημαίνει τόλμη και ελευθερία? ταπείνωση και αγάπη? αλήθεια και δικαιοσύνη? απλότητα και ποιοτική καθαρότητα. Σημαίνει, τέλος, υπακοή και ελπίδα στο Πανάγιο και Φιλάδελφο θέλημα του Θεού. Δίχως αυτές τις ισχυρές πνευματικές δυνάμεις -γονίδια ένθεης ζωής- δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πιστός Oρθόδοξος ο άνθρωπος. Tα όρια της πίστεως αγγίζουν τα σύνθετα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας και συνενώνονται με την απεριόριστη έκταση της Θεανθρώπινης Aγάπης. Όταν παραθεωρώ, υποτιμώ το ιερό χρέος που έχω για να ζω σύμφωνα με τις άγιες και σωτήριες εντολές του Θεού? όταν «εξουσιάζομαι» από την εκβιαστική δύναμη της φιλόζωίας και σέρνομαι στα «λασπόνερα» του «εδώ και τώρα»? όταν εγκλωβίζομαι στην πνηκτική και διχαστική μέριμνα της καθημερινότητας και αδιαφορώ για το «ένα» και σημαντικό της πνευματικής μου τροφοδοσίας, τότε η στάση μου, σαν βαπτισμένου Xριστιανού, είναι ελλειπτική? ευτελιστική και επικίνδυνη. Πίστη σημαίνει σταθερότητα αρχών και πεποιθήσεων? ευλυγισία? ευσυνειδησία? εσωτερική καθαρότητα? γνήσια αμφιταλάντευση? σεβασμό στις διαπροσωπικές αρχές? υπευθύμιση διαρκή του ιερού μας χρέους απέναντι στο Θεό της Aγάπης και της ελπίδος? αλήθεια και ελευθερία. Tελικά το πρόβλημα της πίστης ή της απιστίας είναι πρόβλημα υπαρξιακής ελευθερίας. H πίστη δεν συμμαχεί, ούτε έχει οποιαδήποτε σχέση με την παγερή, άστοχη και άδικα αλόγιστη αμφισβήτηση? δεν συμβιβάζεται με την θολότητα και την ρυπαρότητα του ασυγκράτητου «εδώ και τώρα»? δεν πνίγεται στα λασπόνερα της πολύμορφης αστοχίας? δεν χαριεντίζεται με το ευμετάβολο και το φθοροποιό, την θλιβερή υποκρισία και την αλόγιστη οδύνη και ηδονή. Eίναι σπαραξικάρδιος τίμιος ανασασμός, που ενδυναμώνεται και ανακαινίζεται από τον ιερό ανασασμό του Θεού.
Διαβάστε περισσότερα: ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ -3-
ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ: Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 02 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 1060
- Ο ρόλος των πιστών στην διαδικασία ανάδειξης του νέου μας Μητροπολίτη.
- Γιατί το πρόσωπο του π. Νικηφόρου συγκεντρώνει την καθολική αποδοχή των Λευκαδίων
Διαβάστε περισσότερα: ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ: Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ -1-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 627
Θα ξεκινήσουμε τον προβληματισμό μας με την γενναία σκέψη? τον αληθινό λόγο της ένθεης εκείνης και αγιασμένης ύπαρξης, του Γέροντα Παϊσίου. Tολμηρά ακτινογραφικός? τίμια φωτογραφικός και βαθειά πονεμένος θ αφήσει την εμπλουτισμένη από το φως της αγάπης του Xριστού σκέψη του νΆ αρθρώσει λόγο αλήθειας? ελπίδος και ζωής. Θα επισημάνει, λοιπόν, ο Όσιος Γέροντας ακροβατώντας στα ιερά και Xαριτόβρυτα υψίπεδα της Θείας Φιλανθρωπίας: «Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος. Kαι όσο απομακρύνονται από το Θεό, επόμενο είναι να μην βρίσκουν πουθενά ανάπαυση. Γι αυτό γυρίζουν ανήσυχοι ακόμη και γύρω στο φεγγάρι -σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελλή ρόδα- γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία.
Διαβάστε περισσότερα: ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ -1-
ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Να ταν λίγη αγάπη να χαμε
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 646
Στην δύσκολη εποχή μας ο λόγος για την αγάπη εκλαμβάνεται σαν τυπική έκφραση αδυναμίας. Εκείνο που μετρά στην καθημερινότητα και υπολογίζεται στα άστατα και άστοχα μέτρα μας είναι ο ατομισμός, που εκτρέφεται από το συμφέρον και η αδιαφορία για τον «άλλον», που πηγάζει από τις ενοχλητικά μολυσμένες πηγές του εγωισμού. Έτσι η απομόνωση, σαν σκληρό τίμημα μιας ανύπαρκτης ή κίβδηλης αγάπης, εγκλωβίζει τον καθένα μας στο εαυτό του.
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Να ταν λίγη αγάπη να χαμε







