Ο ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Σάββατο, 09 Φεβρουαρίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 654
Πιτσιρίκος ήμουν ζαβός. ΚιΆ όταν λέμε ζαβός εννοούμε ζαλίμι και σταυρωτήρι της κοινωνίας. Ωστόσο πήγαινα στο Κατηχητικό, εκκλησιαζόμουνα κάθε Κυριακή. Mέχρι και στις Αγρυπνιές με ξύπναγε η μάννα μου, μέσα στα άγρια χαράματα και να πέφτει νερό με το τσουβάλι, για να πάω στον ¶γιο Μηνά. Μη νομίσει κανένας πως και εκεί καθόμουνα ήσυχος. Ζαλίμι και σταυρωτήρι της κοινωνίας.
Όταν έγινα καμπόσο παιδί με πήρε ο πατέρας μου, που ήταν θεοσεβούμενος, από το χέρι και με πήγε στο Κατηχητικό. Κατηχητικό κάναμε τότε δίπλα από τον ¶γιο Νικόλαο, στο χαμηλό. Η διακόσμηση ήταν λιτή. Πάγκοι μαραγκούδικοι για μας, ένα τραπέζι για να ακουμπάει τα χαρτιά του και το Ευαγγέλιο ο παπάς και μια μεγάλη εικόνα του Χριστού που, αν θυμάμαι καλά, κρατούσε από το χέρι ένα παιδί, το οποίο παιδί κρατούσε αγκαλιά ένα αρνί.
Αυτά θυμάμαι και μπορεί να υπάρχουν σε αυτά και ανακρίβειες. Εκείνα όμως που μου έχουν μείνει στην μνήμη είναι ότι πίσω από τα σκαλοπάτια υπήρχε ένας κήπος, τα μαραγκούδικα σκαμνιά, το τραπέζι και η γενική εικόνα αυτουνού που μας έκανε κατηχητικό.
Αυτός που μας έκανε κατηχητικό ήταν ένας νεαρός παπάς, ανύπαντρος (πήγαινε λέγανε για Δεσπότης), όμορφος ωστόσο που μιλούσε ωραία και κρεμόμαστε από τα χείλια του. Ο παπάς αυτός λέγανε πως ήτανε από την Καλαμάτα (πού ήτανε η Καλαμάτα δε ξέραμε) και τον έλεγαν Νικηφόρο και ήταν Ιεροκήρυκας. Αυτά μάθαμε ο ένας από τον άλλο και αυτά μας μείναμε στην άκρη της ψυχούλας μας.
Τότε νομίζαμε πως Ιεροκήρυκας ήταν κάτι σαν δεσπότης για τα μικρά παιδιά. Για μας πα να πει. Γιατί πως αλλιώς, αφού μας μοίραζε εικονίστες με τον Χριστούλη και την Παναγίστα να μας φυλάνε. Αυτά δεν τα έκανε ο Δεσπότης που ήτανε για τους μεγάλους. Στο δρόμο, θυμάμαι, πως τρέχαμε πρώτοι για να του φιλήσουμε το χέρι, να μας χαϊδέψει το κεφάλι και να μας δώσει τον Χριστούλη και την Παναγίστα. Ω χαρές που έκανα. Πήγαινα σπίτι μου με την εικονίτσα και πραγματικά με φύλαγε γιατί ότι και να έκανα εκείνη την ημέρα ο πατέρας μου με συγχωρούσε .
Στο κατηχητικό είπαμε πήγαινα. Ναι αλλά και εκεί δεν καθόμουνα ήσυχος. Πρώτα ?πρώτα διάλεγα το τελευταίο θρανίο και καθόμουνα μαζί με τους καπετάν φασαρίες. Τους θυμάμαι όλους, αλλά δεν σας τους λέω, γιατί όσοι είμαστε συνόσκαλοι τους ξέρετε.
Μόλις περνούσε λίγη ώρα, άρχιζε η φασαρία. Κλωτσές κάτω από τους πάγκους, τραβήγματα των ρούχων των μπροστινών, τσιμπήματα με καρφοβελώνους και καρφίτσες, παγούρους στην τσέπη κι άλλα τέτοια αθώα πράματα.
Μόλις αρχίναγε η φασαρία ο Ιεροκήρυκας φώναζε: Στραβόξυλο έλα εδώ. Πήγαινα και με έβαζε μπροστά ?μπροστά για να με βλέπει και να μην κουτάω να κάνω φασαρία. Όταν τα χρόνια περάσανε υπολόγισα γιατί το έκανε αυτό μόνο σε μένα και από πού έβρισκε το θάρρος. Γνώριζε φαίνεται ότι κι ας μου έκανε παρατηρήσεις δεν θα τολμούσα να το σκάσω από το κατηχητικό γιατί όπως είπαμε θα έπεφτε ρεπόμπο (ξύλο για όσους το ξέρουν) από τον πατέρα μου. Μου είχε πιάσει τον σφυγμό.
Όπως ξέρετε όλοι κανένας δεν παραμένει στην ίδια ηλικία. Είναι φκιαγμένα τα πράγματα έτσι και μεγαλώνουμε συνέχεια μέχρι την τελική πτώση. Μεγαλώνοντας όμως αυτοί που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μας αδειάζουν τα πιάτα. Το ίδιο θα κάνουμε και μείς φυσικά στους επερχόμενους. Ναι αλλά τις θέσεις που κατείχαν οι προηγούμενοι στην κοινωνία την παίρνουν άλλοι, και την παραδίνουν στους άλλους και αυτοί πάλε την παραδίνουν στους άλλους και πάμε λέγοντας. Αυτή είναι η σειρά στον Κόσμο που ζούμε. Το λοιπόν ήρθε κάποτε η ώρα και ο δικός μας δεσπότης, εμάς των μικρών μωρέ, έγινε Μητροπολίτης. Εμείς μεγαλώσαμε άλλος πήγε εδώ, άλλος πήγε εκεί, άλλος έμεινε στην Λευκάδα, άλλος απεδήμησε εις Κύριον, άλλος έμαθε γράμματα, άλλος έγινε πλούσιος, άλλος έμεινε φτωχός, κανένας δεν έμεινε στην θέση του. Έτσι γίνεται πάντα και νομίζω πως έτσι θα γίνεται όσο βγαίνει ο ήλιος καμαρωτός από την Λάμια και πέφτει στον Αϊ ?Γιάννη.
Περάσανε τα χρόνια. Ο Δεσπότης μας έγινε Μητροπολίτης και στο μεταξύ εγώ έγινα ότι έγινα.
Ήτανε μια μέρα του Οκτωβρίου πριν από δυόμισι χρόνια. Ξέχασα να σας πω ότι ο Δεσπότης όπου με συναντούσε με έλεγε στραβόξυλο γιατί υπολόγιζε ότι ένα στραβόξυλο ποτέ δεν σιάζει και γιατί δεν ακολούθησα τα πιστεύω του πατέρα μου. Μπορεί να είχε και δίκιο. Τέλος πάντων εγώ είχα αυτό το παράβγαλμα για τον Δεσπότη μας. Λοιπόν εκείνη την ημέρα ανέβηκε να τον δει ο Οδοντίατρος. Καθόντανε στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο του γιατρού με την πόρτα ανοιχτή.
Μόλις έφτασα στο κεφαλόσκαλο τον μυρίστηκα. Πρέπει να του κάνω πλάκα σκέφτηκα αμέσως. Αυτά ήταν συνηθισμένα και μου άρεσε να λέει στραβόξυλο. Ανέβηκα λοιπόν καμαρωτός και πήγα κατευθείαν στο γραφείο μου χωρίς να του δώσω σημασία. Εξεπίτηδες είπαμε. Μόλις είδε που πέρασα χωρίς να τον κοιτάξω, μου φωνάζει: Στραβόξυλο έλα εδώ. Η φωνή ήταν σκληρή, πράγμα που δεν συνήθιζε με μένα γιατί του άρεσε να παίζει μαζί μου, να με πειράζει και να τον πειράζω. Πήγα. Πάλε στο πρώτο πάγκο σκέφτηκα. Μα τι τούκανα;
¶κου στραβόξυλο, μου λέει, εκεί που σε έβαλε ο Θεός να κοιτάξεις να είσαι δίκαιος και να μην αδικείται ο Φτωχός και ο Αδύνατος. Ακούς; Τώρα να πας στο καλό και νάχεις την ευχή μου.
Δεν είπα τίποτε, κατάλαβα όμως πως ο Ιεροκήρυκας πάλι υπολόγιζε ότι θα έπεφτε ρεπόμπο (ξύλο για όσους το ξέρουν) από τον πατέρα μου κι ας είχε πάνω από δέκα χρόνια πεθαμένος. (Το ρεπόμπο και μεγάλοι το τρώμε γιατί τους ανθρώπους που αγαπήσαμε τους έχουμε πάντα κοντά μας ζωντανούς ή νεκρούς, οδηγούς και φύλακες έως θανάτου και αυτό το μυστικό τόξερε φαίνεται ο Δεσπότης μας).
ΗΛΙΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ








