ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Το πανσεβάσμιο ξύλο
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 795
Η Eκκλησία μας, ζώντας διαρκώς ζωντανά το θυσιαστικό μυστήριο της Aγάπης? το μυστήριο της Σταυρωμένης Eλπίδος,υπενθυμίζει ακατάπαυστα στους ευσεβείς Xριστιανούς το ιερό και πανσεβάσμιο σύμβολο ζωής και σωτηρίας, το σύμβολο του Σταυρού.
Mε ιδιαίτερη προσπάθεια υποδεικνύεται ο σωτήριος ρόλος και ο θαυμαστός λόγος του Σταυρού του Kυρίου για την διάσωση? την διαφύλαξη και την απαραχάρακτη ιερότητα της ελευθερίας του ανθρώπου, την οποία εκπέμπεται και την οποία εγγυάται αυτό το πανσεβάσμιο ξύλο.
Δεν πρέπει δε, να αγνοούμε πως ο Σταυρός του Kυρίου αποτελεί, από την πρώτη στιγμή της ένσαρκης παρουσίας του ανθρώπου στην πολυτάραχη τούτη ζωή μέχρι το τέλος του, τον πιό πιστό σύντροφο και τον πιό ένθερμο συνοδοιπόρο και εμψυχωτή του προκειμένου να υπάρχει αληθινά? να αγωνίζεται ένθεα? να πορεύεται εμψυχωτικά? να αθλείται με ιερή «τόλμη και ελευθερία» στις ποικίλες προκλήσεις της καθημερινότητας.
Eίναι εκφραστικά αποκαλυπτική και τονωτική η απάντηση κάποιου θεοφόρου πατρός, που ρωτήθηκε από περίεργο διαβάτη και ανήσυχο χριστιανό, εάν όπως αναφέρει ο «άγιος του Θείου φωτός» και γενναίος «κήρυκας της χάριτος» του Xριστού Γρηγόριος ο Παλαμάς πιστεύει στον Eσταυρωμένο, ότι «πιστεύω σΆ Aυτόν που σταύρωσε την αμαρτία».
Nαί! Στο Σταυρό ο Θεάνθρωπος έλυσε και έσβυσε το δράμα του ανθρώπου? αποδυνάμωσε και ευτέλισε κάθε διαβολικό πείσμα? αποσυντόνισε και νέκρωσε την φθοροποιό πρόκληση της τραγωδίας της ανθρώπινης ελευθερίας και χορήγησε, στον τραγικό αποστάτη από την παραδείσια ευτυχία άνθρωπο, το εισιτήριο της ελπίδος και το ζωηφόρο αντιφάρμακο, που, διασώζοντας και λυτρώνοντας τον άνθρωπο, ανασταίνει το ανθρώπινο. Λειτουργεί προστατευτικά στην ζωή. Eνώ την ίδια στιγμή σταλάζει στις καρδίες το τονωτικό φάρμακο της ελπίδος, προκειμένου να συνεχίζεται ο αγώνας, η αγωνία και να διασώζεται η ζωή και ο άνθρωπος.
Πέρα από τον ίσκιο του Σταυρού και μακρυά από την πνοή του Eσταυρωμένου ο άνθρωπος «χτυπιέται» ανελέητα από τον ατίθασο και φθοροποιό κυκλώνα του διαβόλου? αποσυντονίζεται από τις επίμονες, προκλητικές και παραμορφωτικές πιέσεις αμαρτωλών διαθέσεων? φθείρεται από αιμορραγικές πνευματικές εκδηλώσεις? χάνει την εσωτερική του δύναμη και ωραιότητα από την κατάργηση και παραχάραξη της ελευθερίας του? μετατρέπεται σε φτηνό, φτωχό και τραγικό επαίτη? ανήσυχο και ανίσχυρο νοσταλγό της παλαιάς του ζωής? τραγικό «φτερό στον άνεμο των καιρών».
Δεν διαθέτει την εσωτερική δύναμη και ηθική αντοχή να αγωνίζεται με ευθύνη? να παλεύει με διάκριση? να επενδύσει αποτελεσματικά? να κινείται αταλάντευτα ανθρώπινα και να ζεί θεανθρώπινα.
O Σταυρός παραμένει για τον κάθε πιστό όπλο μάχης? δύναμη αντίστασης? σύμβολο ιερής αγωνίας? πρότυπο ελευθερογόνου του Θεού. O ιερός Xρυσόστομος λέγει χαρακτηριστικά: «O Σταυρός ήταν προηγουμένως υπόθεση ντροπής και τιμωρίας, τώρα όμως έγινε αφορμή δόξας και τιμής».
Aυτό λοιπόν. το Πάνσεπτο και Πανσεβάσμιο ξύλο του Σταυρού συνέχεια ανανεώνει την ελπίδα μας? αδιάκοπα επιβεβαιώνει τον αδαπάνητο και ζωηφόρο καϋμό της ελευθερίας μας και με θαυμαστή σταθερότητα μας δείχνει το ύψιστο προσωπικό μας χρέος και την ανεξάνλτητη θυσιαστική μας ευθύνη.
Mια ευθύνη συνέχειας και συνέπειας στην ζωή μας. Nα σταυρώνουμε αγωνιστικά τα πάθη μας? να χτυπάμε λυτρωτικά τις ασίγαστες δαιμονικές με την αμόλευτη και ταπείνη μας πίστη? να ανασταίνουμε το φρόνημα της ενχρίστωσής μας με τη διαρκή αναννεωτική μας πορεία μέσα από τους Θεοϋφαντους δρόμους των Aγίων Mυστηρίων. Tότε περιπατούμε «εν καινότητι ζωής» (Pωμ. στΆ, 3-4), ανασαίνοντες την ελευθερογόνο και σωτήρια ανάσα του Σταυρωμένου και Aναστημένου Xριστού μας.
Tου Θεανθρώπου Kυρίου μας, που πρέπει να είναι, αταλάντευτα? αμείωτα και σταθερά, το αγέραστο πρότυπο της ζωής μας. Ένα πρότυπο αγώνος? αγωνίας? ελπίδος? υπακοής? σταθερότητος? αλήθειας και ελευθερίας. Πρότυπο που γεννά και αναγεννά? μορφώνει και μεταμορφώνει? δημιουργεί και ανασταίνει? δείχνει τον δόμο και ενισχύει τον οδοιπόρο. Έξω από το αιώνιο αυτό πρότυπο ο άνθρωπος σύρεται, διασύρεται, αιχμαλωτίζεται, προδίδεται, χάνει, χάνεται και μεταβάλλεται σε αξεδίψαστο και αδιέξοδο ναυαγό.
Στο γεροντικό υπάρχει η παρακάτω διαφωτιστική διήγηση:
«O Iωάννης ο Bοστρηνός, άνθρωπος άγιος και με εξουσία κατά πνευμάτων ακάθαρτων, ρώτησε δαίμονες που κατοικούσαν μέσα σε κόρες και που εξαιτίας τους ήταν κυριευμένες από μανία και υπέφεραν φοβερά, και τους είπε: ?Ποιά πράγματα φοβάστε από τους Xριστιανούς;? και αυτοί απάντησαν: ?Έχετε πράγματι τρία μεγάλα πράγματα? εκείνο που φοράτε στο λαιμό σας, εκείνο που λούζεστε στην εκκλησία κι εκείνο που τρώτε στη Λειτουργία?. Aυτός ρώτησε πάλι: ?Ποιό από τα τρία αυτά φοβάστε περισσότερο;?, και αποκρίθηκαν: ?Aν φυλάγατε καλά εκείνο που μεταλαμβάνετε, κανένας από μας δεν θα μπορούσε μα βλάψει Xριστιανό?. Aυτά λοιπόν που φοβούνται περισσότερο οι δαίμονες είναι ο Σταυρός, το Bάπτισμα και η Θεία Kοινωνία.»
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: Το πανσεβάσμιο ξύλο
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΤΟΧΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 646
Πολλές φορές, επίμονα και σταθερά, αναφερθήκαμε στη πορεία ζωής των νέων μας μέσα στην πνυκτική και ιδιαίτερα πληκτική καθημερινότητα. Με σημείο εκκίνησης τον δικό τους αφορμάριστο στο λόγο και με στοιχείο παρατήρησης τις δικές τους έμπονες κραυγές σηματοδοτήσαμε τους κινδύνους, επισημάναμε τα λάθη, υποδείξαμε τις διολισθητικές πτώσεις και ιχνογραφήσαμε την μαρτυρική πλέον κατάσταση της ζωής τους.
Διαβάστε περισσότερα: ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΤΟΧΗΣ
ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ¶θλημα ελευθερίας
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 590
Ο άνθρωπος σήμερα δοκιμάζεται σαν τον χρυσό στο πυρακτωμένο χωνευτήρι. Πολλές, δυνατές και πολύμορφες, οι δοκιμασίες. Η χειρότερη όλων όμως είναι η σκληρότητα απέναντι στην αστοχία, την αμαρτία. Κουλουριάζεται στο τυραννικό δίχτυ των αδυναμιών μου, δεν διαθέτει την ιδιαίτερη πνευματική όραση να βλέπει τις πτώσεις του, πιστεύει πως βρίσκεται σε καλό δρόμο και αυτοθυσιάζεται στον άστοχο δικό του κόσμο.
Εγωϊστικά παραμένει κολλημένος στο «έδαφος» των αδυναμιών του, αισθάνεται πιεστικό και πνυκτικό το δίχτυ των αμαρτωλών του διαθέσεων και αυτάρεσκα κολυμπάει στην ψευδαίσθηση των ατομικών του αγαθών.
Η μετάνοια, σαν ιερό και πνευματικό άθλημα ελευθερίας, δεν υπάρχει στο καθημερινό του πρόγραμμα. Παραμένει, σαν το στρείδι, κολλημένος στο θλιβερό και παθογόνο μουράγιο των δικών του, των ατομικών λαθών και παθών. Ο τρικυμισμός της αιχμαλωσίας του δεν τον απασχολεί. Ούτε αντιλαμβάνεται την πνιγμονή της. Έτσι όμως καθημερινά ανακυκλώνεται στα πάθη του και διαρκώς «σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες» στην ζωή του.
Δίχως την μεταλλακτική και μεταμορφωτική δύναμη της μετάνοιας ο άνθρωπος ζει την τραγωδία της αποτυχίας και πέφτει στην αφρισμένη δίνη της προσωπικής του αποτυχίας. Μετάνοια σημαίνει επαναστατική και γενναία αλλαγή του τρόπου και της μεθόδου ζωής μας. Σημαίνει αναστάσιμη προοπτική και διαρκής αγωνία για την ελευθερία μας. Σημαίνει αποδοχή του ιερού μυστηρίου της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο μετάνοιας.
Πόσο όμορφα, αληθινά και διδακτικά, για την σωτήρια δύναμη της μετάνοιας, μιλάει ο Ντοστογιέφσκυ: «Τίποτα μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα, που να μην το συγχωρέσει ο Κύριος σε κείνον που μετανοεί αληθινά.
Μα κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα, που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστήρευτη αγάπη του Θεού. Ή μήπως μπορεί να υπάρξει τάχα ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα που να ξεπεράσει την αγάπη του Θεού; Φρόντιζε μονάχα για τη μετάνοια, για την αδιάκοπη μετάνοια, κι όσο για το φόβο διώξε τον εντελώς από την καρδιά σου. Πίστευε πως ο Θεός σε αγαπάει τόσο, που εσύ ούτε και να το φανταστείς δε μπορείς. ΣΆαγαπάει παρόλο που αμάρτησες. ΣΆαγαπάει μέσα στην αμαρτία σου. Για ένα μετανοούντα στον ουρανό χαίρονται περισσότερο παρά για χίλιους αναμάρτητους είπεν ο Χριστός».
Στην ώρα των συγκλονιστικών και προδοτικά εφιαλτικών υποτιμήσεων του ανθρώπου και της ανταρσίας του στο Πανάγιο του Θεού θέλημα, η μετάνοια αποτελεί το υψηλοθώρητο και ένθεο εφαλτήριο, το οποίο ανεβάζει τον άνθρωπο «από την γη στον Ουρανό» και τον καθιστά Ουρανοπολίτη. Του προσφέρει απλόχερη την δυνατότητα να πιάσει το στοργικό χέρι του Θεού, για να περάσει κάτω από τον προστατευτικό ίσκιο της αγάπης Του.
Δίκαια χαρακτηρίζουν οι άγιοι Πατέρες την μετάνοια, σαν «δεύτερο βάπτισμα» και «θείο λουτρό», με το οποίο καθαρίζεται και ετοιμάζεται ο άνθρωπος για την αγκαλιά του Θεού. Η πραγμάτωση στην ζωή μας της μετάνοιας προϋποθέτει πίστη ανόθευτη, αγωνία ιερή, αγώνα πνευματικό και ανυποχώρητο, φρόνημα ένθεο, καρδιά ευλογημένη από την αγάπη του Θεού, ψυχή αγιασμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και διδακτικό το παρακάτω παράδειγμα:
«ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στον Θεό μΆαυτά τα πονεμένα λόγια: «Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από την λάσπη της αμαρτίας. Συ όμως έχεις τη δύναμη να μΆ εμποδίσης. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσης τον δίκαιο, ούτε αν σώσης τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την αγαθότητα σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το έλεος και τη φιλανθρωπία Σου, και σώσε με, με θαυματουργικό τρόπο, γιατί μΆ όλη την αθλιότητα μου σε Σε καταφεύγω ο δυστυχής».
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμη ήτο ήρεμος. Κάποια φορά, που πάλι νικήθηκε, ύστερα από αγωνιώδη αντίσταση, γονάτισε παρευθύς κι επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. Η ακατανίκητη ελπίδα του στη θεία ευσπλαγχνία ερέθισε τον διάβολο. Παρουσιάστηκε μπροστά του όλος μανία και του φώναξε:
- ¶θλιε, δεν νιώθεις λίγη ντροπή, όταν με χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνεις στο στόμα σου του Θεού το όνομα; Μάθε μια για πάντα πως για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.
Ο γενναίος αγωνιστής δε φοβήθηκε, ούτε την ελπίδα του έχασε, όπως περίμενε ο διάβολος.
- Μάθε κι ει συ, του αποκρίθηκε θαρρετά, πως το δωμάτιο αυτό είναι σιδηρουργείο. Μια σφυριά δίνεις και μια παίρνεις. Δεν θα πάψω να σε πολεμώ με τη μετάνοια και την προσευχή, ώσπου αν βαρεθής να με πολεμάς κι εσύ με την αμαρτία.
- Έτσι λοιπόν; Φώναξε ο διάβολος με κακία. Από δω κι εμπρός παύω να σε πολεμώ, για να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου. Κι έγινε άφαντος.
Από τη στιγμή εκείνη έπαψε ο πόλεμος του νέου. Εκείνος όμως ούτε μια στιγμή δεν έπαυσε να προσέχη τον εαυτό του και έκλαιε συχνά, σαν θυμόταν τα σφάλματά του.
Εύγε σου! Έχεις κατάνυξι, του ψιθύριζε καμμιά φορά στο λογισμό τονο εχθρός, για να τον ρίξη τώρα στην υψηλοφροσύνη.
- Ανάθεμα σε τούτο το καλό, αποκρινόταν με περιφρόνησι και ο νέος. Μήπως αρέσει στο Θεό να χάση ο άνθρωπος την καθαρότητα της ψυχής του με ρυπαρές πράξεις κι ύστερα να κάθεσαι να κλαίει;»
Πρωτορεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Διαβάστε περισσότερα: ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ¶θλημα ελευθερίας
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -15-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 588
Mε ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθεί ο συνετός και αληθινός άνθρωπος τις ποικίλες κινήσεις διαφόρων εξαρτημένων τύπων στο Ίντερνετ. O Kυβερνοχώρος σήμερα συγκλονίζεται από παρεμβάσεις ευτέλειας με τις οποίες κινούνται στην επιφάνεια της καθημερινότητας τύποι ανθρώπων «χτυπημένοι» από περίεργους ιούς υποτίμησης. Έτσι φανερώνεται το μέγεθος της πνευματικής, ηθικής και υπαρξιακής αιχμαλωσίας, που συγκλονιστικά ταλαιπωρεί και βασανιστικά εξουσιάζει καρδιές και συνειδήσεις.
Διαβάστε περισσότερα: ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ - Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -15-
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΑΙΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 02:00
- Εμφανίσεις: 848
Με απόφασή του το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκαδίων, ζητά ευθέως απΆ τον Αρχιεπίσκοπο την εκλογή Νικηφόρου επικαλούμενο την εκπεφρασμένη βούληση λαού και κληρικών της Λευκάδας
Διαβάστε περισσότερα: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΑΙΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ







