ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ Αυγουστιάτικη απόδραση
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Τουρισμός
- Panvagil
- Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 1098
Στους φίλους ? ομοϊδεάτες που μαζί πήγαμε εκδρομή.
Με καλούς φίλους, που δεν φεύγουν μόλις τελειώσει το καλοκαίρι από τη Λευκάδα, επήγα εκδρομή κάποιο Σάββατο του Αυγούστου μέσω Μύτικα στις κοινότητες Επισκοπή ? Κάλαμο ? Καστό οι οποίες δεν επηρεάσθηκαν από το σχέδιο «Καποδιστρίας» και αναπαύονται νωχελικά στο γαλάζιο του Ιονίου Πελάγους. Στους φίλους ? ομοϊδεάτες που μαζί πήγαμε εκδρομή.
Με καλούς φίλους, που δεν φεύγουν μόλις τελειώσει το καλοκαίρι από τη Λευκάδα, επήγα εκδρομή κάποιο Σάββατο του Αυγούστου μέσω Μύτικα στις κοινότητες Επισκοπή ? Κάλαμο ? Καστό οι οποίες δεν επηρεάσθηκαν από το σχέδιο «Καποδιστρίας» και αναπαύονται νωχελικά στο γαλάζιο του Ιονίου Πελάγους.
Μέχρι το Μύτικα με Ι.Χ. αυτοκίνητο κάναμε περίπου μια ώρα και από εκεί με ταξί θαλάσσης ταξιδέψαμε για Επισκοπή, Κάλαμο και Καστό.
Ο Μύτικας είναι μια γραφική κωμόπολη και βρίσκεται στην ακαρνανική ακτή απέναντι από τον Κάλαμο. Στο δρόμο μέχρι εκεί εδέσποζαν τα ακαρνανικά βουνά πλούσια από γύψο. Ο Μύτικας θυμίζει σε μικρογραφία το Γαλαξίδι όπως το βλέπεις ταξιδεύοντας από το δρόμο ψηλά.
Για κάποια παλιά οικογένεια από το Μύτικα είχα ακούσει στη Λευκάδα μια ιστορία, μια θλιβερή ιστορία. Την ξανάκουσα στον ίδιο τον Μύτικα από κάποιους Μυτικιώτες. Ήταν μια οικογένεια που στα δίσεκτα πέτρινα χρόνια διαφέντευε αυταρχικά την περιοχή και τρομοκρατούσε τους δημοκρατικούς πολίτες. Η εθνικοφροσύνη της είχε ως κύριο γνώρισμα την ιδιοτέλεια και τον καιροσκοπισμό.
Ένας από αυτή την οικογένεια εγλύτωσε τη ζωή του ως εκ θαύματος στη Λευκάδα αλλά βρήκε τραγικό τέλος, το οποίο δεν εύχεσαι ούτε στο χειρότερο εχθρό σου, στο χωριό του όταν αφού παραπάτησε, έπεσε και πνίγηκε μέσα στη βρώμα και τη δυσωδία στο χοιροστάσιό του την ώρα των εγκαινίων ενώπιον των αρχών. Μίλησε η θεία δίκη;
Το χοιροστάσιο αυτό λένε οι κάτοικοι ότι ήταν παράνομο και ότι είχε βρωμίσει ολόκληρο το Μύτικα. Γεγονός που είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις τους.
Μετά από αυτή την τραγική ιστορία θυμήθηκα την μακαρίτισσα τη μάνα μου που όταν άκουγε από τις γειτόνισσες της τέτοιες ιστορίες εκεί που κάθονταν και κένταγαν, δίχως ίχνος κακεντρέχειας έλεγε θυμόσοφα. Όλα εδώ πληρώνονται.
Αλλά για πού είχαμε αποδράσει αυγουστιάτικα;
Μα είναι φανερό. Προς την ελευθερία. Με μικρά και κεφαλαία γράμματα. Για την ωραία, γοητευτική, ώριμη γυναίκα που ενσαρκώνει τον έρωτα και μέσω αυτού προς την Ελευθερία ως ιδέα και ως κατάσταση.
Στο Καστό της το είπα ξεκάθαρα. Είσαι ωραία γυναίκα. Είχαμε ακούσει πολλά θετικά ? υμνητικά για αυτήν από το φίλο που ήταν στη παρέα μας την οποία γνώριζε από παλιά.
Το ταχύπλοο αυλάκωνε την θάλασσα που στραφτάλιζε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του ήλιου πλέοντας κοντά στην Επισκοπή.
Η Επισκοπή έχει όμορφες σπιάντζες με καθαρά καταγάλανα νερά. Είναι να τις πιεις στο ποτήρι.
Στο μικρό οικισμό της Επισκοπής ήταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας στη Λευκάδα η έδρα του Επισκόπου από εκεί και το όνομά της. Εκεί, όπως μας είπε μια γριά Καλαμισάνα, στο Κάλαμο, έχει ταφεί η γυναίκα του άδολου και γενναίου στρατηγού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Στην θαλάσσια διαδρομή για τον Κάλαμο που βρίσκεται στον ίδιο ορεινό όγκο με την Επισκοπή και είναι από πάλαι ποτέ τόπος ναυτικών και η μεγαλύτερη κοινότητα του νησιωτικού συμπλέγματος και ενώ ατενίζαμε το πέλαγος φίλος της παρέας είπε ότι σΆ αυτή τη θαλάσσια περιοχή έγινε κάποτε η μεγάλη ναυμαχία της Ναυπάκτου μεταξύ των χριστιανικών κρατών και των Τούρκων προκειμένου να σταματήσει η οθωμανική επέκταση. Στην Ισπανική αρμάδα υπηρετούσε ως ναύτης και ο μεγάλος Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ Θερβάντες.
¶ραγε την ιδέα για το εμβληματικό, διαχρονικό έργο του «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ» την σκέφθηκε και την καλλιέργησε στο Ιόνιο; Ποιος ξέρει.
Φθάσαμε στο Κάλαμο και ανεβήκαμε ενώ έκανε μεγάλη ζέστη την ανηφοριά που φτάνει μέχρι το δημοτικό σχολείο. Πριν φθάσουμε στο σχολείο περάσαμε και σταθήκαμε για λίγο μπροστά από το διώροφο πέτρινο σπίτι που άφηνε σε δύσκολους καιρούς ο Καραϊσκάκης την γυναίκα του.
Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο και ετοιμόρροπο.
Στο σχολείο που σήμερα φοιτούν μόνο λίγα παιδιά, φίλος από την παρέα που είχε στο πρόσφατο παρελθόν εκπαιδευτικές αρμοδιότητες μας διηγήθηκε διασκεδαστικές, μικρές ιστορίες.
Κατεβήκαμε στην παραλία για να πιούμε ένα καφέ.
Εκεί είδαμε δυο ζευγάρια νέους που έκαναν τουρισμό και ήταν ίσως και οι μόνοι τουρίστες εκείνη τη στιγμή στο Κάλαμο.
¶λλος κόσμος. Παρθένα μέρη. Τα οποία ακόμα δεν τα ανακάλυψαν.
Στη φιλική συζήτησή μας αναφέραμε το γεγονός ότι στο Κάλαμο παραθέριζε τα τελευταία χρόνια ο πρωθυπουργός της Ιταλίας κ. Πρόντι.
Σε λίγο ξεκινήσαμε για τον Καστό, στη διαδρομή θυμήθηκα μια ωραία φιλολογική μονογραφία του ΤΑΣΟΥ ΖΕΠΠΟΥ με τίτλο: «ΣΤΟ ΙΟΝΙΟ, ΜΕ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ» όπου τον Ιούλιο του 1938 με το μικρό πλεούμενο του «Γλάρος» ταξίδεψε σε όλο το Ιόνιο και περιέγραψε την γαλάζια απλωμένη ομορφιά του. Για να αισθανθεί κάποιος την μαγεία του Ιονίου Πελάγους νομίζω ότι πρέπει να τη διαβάσει. Επίσης κατανόησα ακόμα περισσότερο τους στίχους από το ποίημα ΑΛΑΦΡΟΪΣΚΙΩΤΟΣ, αφιερωμένο στη Λευκάδα του οικουμενικού ποιητή ¶γγελου Σικελιανού «...και είπα, όλα γύρω βλέποντας: Νησί, αβασίλευτη στο πέλαο δόξα ω ριζωμένο στο πολύβουο διάστημα, και στου Ομήρου το στίχο λουσμένο, βυθισμένο στον ύμνο...»
Φθάσαμε στο Καστό όπου μας περίμενε η ενσάρκωση του έρωτα. Είναι από τις λίγες γυναίκες που δεν τις βαριέσαι ποτέ.
Δεν νιώθεις ούτε ανία, ούτε πλήξη. Ήταν παλιά φίλη κάποιου φίλου από την παρέα. Συζητήσαμε για διάφορα θέματα ενώ κοιτάζοντας την ιδιαίτερα στο πρόσωπο θυμήθηκα μια στροφή από ένα θαυμάσιο δημοτικό μας τραγούδι: «Σαν τα μάρμαρα της πόλης που είναι στην Αγιά Σοφιά, έτσι έχεις ταιριασμένα μάτια φρύδια και μαλλιά».
Με υπόδειξη της πήγαμε για μπάνιο στην παραλία πίσω από το Εκκλησάκι που μοιάζει με πισίνα. Εκεί μας είπε κολυμπούσε από μικρή κοπέλα και μετά καθόταν σε ένα βραχάκι και ρέμβαζε.
Τα νερά γαλάζια, καθαρά, δροσερά και ο βυθός από κάτω μας που έβλεπες όλες τις λεπτομέρειες του. Πιο πέρα ήταν ένα βραχάκι και ήταν γραμμένη η αγγλική λέξη: ?FREE?. Μήπως ήταν το αγαπημένο βραχάκι της ωραίας του Καστού;
Στο μικρό εστιατόριο που πήγαμε για φαγητό συζητήσαμε για το πόσο κοντά και το πόσο μακριά είναι η Λευκάδα και ο Καστός. Σαν απόσταση είναι κοντά αλλά είναι μακριά στη νοοτροπία και σε πολλά άλλα.
Δεν υπάρχει αυτός ο ανυπόφορος μαζικός τουρισμός που είχε εφέτος η Λευκάδα που πολλές φορές δεν γνωρίζεις κανέναν και νοιώθεις ξένος στον τόπο σου.
Κάποια στιγμή φύγαμε από το Καστό με το ταχύπλοο για το Μύτικα. Στην διαδρομή σκέφθηκα ότι επειδή το Μεγανήσι, η Λευκάδα, το Θιάκι και η Κεφαλλονιά είναι κοντά κοντά θα πρέπει να ήταν στα πανάρχαια χρόνια και πριν ακόμα την άλωση της Τροίας το βασίλειο του εκπορθητή Οδυσσέα. Αλλά ακριβώς που ήταν;
Παραμένει εκρεμμότητα για την αρχαιολογία.
Σε μισή ώρα φθάσαμε στο Μύτικα. Η εκδρομή είχε τελειώσει. Η απόδραση όμως;
Θα ξανάρθω είπα στους φίλους μου.
ΣΠΥΡΟΣ Ν. ΘΑΝΟΣ








