«ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗ» - ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΕ ΒΑΛΑΜΟΝΤΕ: Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2004 13:33
- Εμφανίσεις: 1647
---Μια ανεπανάληπτη φυσιογνωμία
---Η ορθογραφία είναι καρκίνος.
---Η αφαίρεσης του ρήματος θεραπεύει τον καρκίνο.
---Η γυμναστική καταστρέφει τον οργανισμό.
---Η αχαριστία είναι ραδιενέργεια.
---Το μίσος εμποδίζει την κυκλοφορία του αίματος.
---Αποτοξίνωση είναι η θεια πνοή της υγείας.
---Οι μικρότητες αφαιρούν την ισχυρότητα του πνεύματος.
---Οι κουρελούδες των σπιτιών μειώνουν την ψυχή και το πνεύμα των κατοίκων.
---Ο χαιρετισμός είναι μια απόγνωση στην ηρεμία μας.
Είχα την τύχη να ζήσω αυτή την εποχή. Και να γνωρίσω τον Βαλαμόντε με το χαρακτηριστικό του χαχανητό. Μάλιστα του είχα γράψει το παρακάτω ποίημα με τίτλο “ο αναρχικός της σκέψης”. Και του άρεσε:
O γνωστός καθηγητής μας
του νησιού ο ποιητής μας,
σε αδειές και σε πλατείες
λέει νέες θεωρίες,
μοναχός του τριγυρίζει
το μυαλό μου ακονίζει,
στου Πουλιού και στον Λευκάτα
ψάχνει της Σαπφούς τα νειάτα.
Του φιλόσοφου η μοίρα
Βγήκε βόλτα εις τη Γύρα
Ψάχνει για φιλοσοφίες
κι έχει όλο ανησυχίες.
Στο μεγάλο Βαλαμόντε
στήστε άγαλμα στον Πόντε,
στήστε άγαλμα στον Πόντε
στον μεγάλο Βαλαμόντε.
O Bούλης Βρεττός είχε γράψει για τον Κώστα ντε Βαλαμόντε ότι τον γνώρισε το 1950 που επέστρεψε στη Λευκάδα γεμάτος από τις σουρεαλιστικές του ιδέες. Γιατί είχε φύγει προ του πολέμου και κανείς δεν ξέρει που πέρασε την κατοχή και όλα τα δύσκολα χρόνια. Μόλις ήρθε στη Λευκάδα άρχισε τις διαλέξεις. Στην αγορά έβγαζε ταμπλό με τα έγγραφα της αναγνώρισης του. Οι διαλέξεις δινόταν στον θρυλικό ”Πάνθεον”. Η τιμή του εισιτηρίου ήταν 20 δρχ, υψηλή τιμή για να μην μπαίνουν νεαροί και κάνουν φασαρία. Τις διαλέξεις προλόγιζαν συνήθως ο Βούλης Βρεττός και ο Νιονιος ο Πατσάς.
Πολλές φορές έφευγε από την πίσω πόρτα και άφηνε τη διάλεξη στη μέση. Μετά από κάθε διάλεξη έφευγε αμέσως για την Αθήνα. Εκεί έπαιζε στο Χαλάνδρι σε ταβέρνες αλλά μόλις έβλεπε Λευκαδίτη εξαφανιζόταν. Χαρακτηριστικές είναι οι παρακάτω ιστορίες με τον Βαλαμόντε όπως τις περιέγραψε σε άρθρο του στα 27/3/1998 (εφημερίδα 'ΑΠΟΨΗ') ο αξέχαστος Βουλης Βρεττος:
---Μια φορά σε μια διάλεξη του Βαλαμόντε στο “Πάνθεον” οι επίσημοι στην πρώτη γραμμή κάτι ψιθυρίσανε μεταξύ τους. Ο Βαλαμόντε σταμάτησε την ομιλία, πήγε στα παρασκήνια, έφερε μια τρόμπα με φλιτ, κατέβηκε στην πλατεία και άρχισε να τους ψεκάζει. Στη δε απορία τους απάντησε ότι άκουσε κουνούπια και έντομα και ψεκάζει για να τα διώξει.
---Πολλές φορές στις διαλέξεις σταμάταγε, έκλεινε τα μάτια, έστρεφε το κεφάλι προς τον ουρανό, ένωνε τα χέρια στο στήθος και έλεγε: “Τώρα κάνω θεραπεία σιωπής. Μη χειροκροτείτε”.
---Μια άλλη φορά παρουσίασε ένα έργο θεατρικό που έγραψε ο ίδιος. Το έργο προέβλεπε να εμφανιστεί στην σκηνή μέσα από το πατάρι. Άρχισε να βγαίνει φωνάζοντας: “Γίνεται σεισμός, σεισμός”. Τότε έγινε σεισμός στ΄ αλήθεια και ακολούθησε χαμός. Πέσανε οι κουρτίνες σκεπάσανε τον Κώστα και ματαιώθηκαν τα πάντα.
---Στην ταβέρνα του “Ρεγάντου” ο Κώστας ήταν μόνιμος θαμώνας. Εκεί έπαιζε με την κιθάρα του τα βράδια, εκεί έκανε έκθεση με τα έργα του. Στην αρχή ζωγράφιζε με χρώματα, μετά με μαρκαδόρους πάνω σε κόντρα πλακέ.
---Μια φορά τον πίεζε ο Γιώργος ο Σταύρος να του τραγουδήσει την “Ξανθιά Βαρόνη”, το αγαπημένο του τραγούδι. Ο Βαλαμοντε έκανε το δύσκολο. Τελικά του είπε: 'Θα τραγουδήσω αλλά θα “πέσεις”. Εντάξει λέει ο κυρ Γιώργης. Βγάζει ένα χαρτονόμισμα που το νόμισε για πενηντάρι και το ρίχνει μέσα στην κιθάρα. Ο Βαλαμόντε τραγούδησε αλλά τον πείραζε κιόλας.
-Στο τέλος θα σου πω τι έπαθες απόψε.
-Τι έπαθα, τι έπαθα εγώ δεν παθαίνω τίποτα.
Στο τέλος, λοιπόν, ο Κώστας βγάζει ένα πεντακοσάρικο από την κιθάρα-μεγάλο ποσό για την εποχή-και είδε και ο κυρ Γιώργης τι έπαθε. Ο Βαλαμοντε κέρασε όλο το μαγαζί καφάσια μπύρες με το πεντακοσάρικο γιατί περιφρονούσε το χρήμα και δεν το υπολόγιζε καθόλου. Όταν έβγαζε πίνακα στη λοταρία πέταγε τα λεφτά, έφευγε, ξαναγύριζε κέρναγε το μαγαζί ολόκληρο.
Ο Κ. Βαλαμόντε έγραψε ένα από τα καλύτερα ποιήματα που έχουν γραφθεί για τη Λευκάδα. Τιτλοφορείται “Λευκάδα” και έχει ως εξής:
Ω, Σύ παραπόδας Ενετού ανόγραμμα της Σικελίας Μέτωπο
Λευκάδα κλαδωτή από πολυελαίους φωτοσκιάσεων.
Σου έφερα τον ωκεανογράφο του ορίζοντα
να αστραπογράψει μυριόηχος ο Νομοπλάστης.
Να η όαση του κάμπου Σου στη δίψα της ερήμου.
Να οι προτομές που χειροτόνησαν οι ίσκιοι Σου.
Εσύ Βυζαντίου ανάγνωσμα, ορθοπτέρυγου Φανερωμένης.
Το κάποτε της ζωής μου το ζωηφόρο σώσμα.
Πόσων γενιών πατήματα εφώλιασαν στις σκέπες Σου.
Ζευγολάτης εφύτευσε αντρότητες στις πόρτες Σου Νησί,
γιατί του αγαπώ μαζί γεννήθηκαν οι χρόνοι απ’ το δρόμο Σου
ηρωθεόρατος Oδυσσεολόγος είσαι γενέτειρα μου.
Απαλός αγέρας Ιόνιος στο κάθισμα της μάνας
πριν γεννηθεί το σήμερα εβύζαξε ο κόρφος Σου
να σκάψει τη λιθιά γονατισμένη στο ντύσιμο του Φάρου
Μέσα στα πλοία του αντίλαλου πολύχρωμες σημαίες.
Βωμός απ’ το Λευκάτα η στεριά νίβει τα μνημεία,
O θρόνος της Σαπφούς στην άβυσσο του γαλάζιου.
Η γέννα σου το Κάστρο και η μήτρα σου τα ύψη.
Η σταυρωμένη πέτρα του αετού πίνακας του νου μου.
ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".







