ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΑΔΗ: «Αναμνήσεις από την παραμονή μου στην Λευκάδα 1956 R
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2004 17:13
- Εμφανίσεις: 728
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Τον τελευταίο καιρό, κάθε αναζήτηση "λευκαδίτικων" βιβλίων στις προθήκες των βιβλιοπωλείων της Χώρας σπάνια αποβαίνει άκαρπη. Έτσι και τούτη τη φορά, με την πρώτη ματιά εντόπισα στου Τσιρίμπαση το πόνημα ενός άγνωστου σ’ εμένα συγγραφέα, Αλέξανδρου Σακελλαριάδη ονόματι, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ατραπός, με τίτλο: «Αναμνήσεις από την παραμονή μου στην Λευκάδα 1956 – 1961». Κίνητρο για να πάω μέχρι το ταμείο με το βιβλίο στα χέρια ήταν το καλογραμμένο και στρωτό ύφος της αφήγησης, το πλήθος των λευκαδίτικων ονομάτων και … «καλλιτεχνικών» παρωνυμίων, που εντοπίζεις απ’ το πρώτο ξεφύλλισμα, το προσεγμένο εξώφυλλο με τα χρώματα του αγιομαυρίτικου δειλινού να το στολίζουν, και –γιατί όχι;- η προσιτή του τιμή.
Η προσεκτική του ανάγνωση –αύρα δροσιστική μέσα στην καλοκαιρινή άπνοια- έφερε σιμά το 2004 με τα τέλη της δεκαετίας του ’50 –"όταν η αγνότητα του τοπίου αντάμωνε με την αγνότητα των ανθρώπων", όπως επισημαίνεται στο οπισθόφυλλο.
Ο συγγραφέας μας ξεναγεί στον κόσμο των προσωπικών του αναμνήσεων από την πενταετή παραμονή του στην Λευκάδα (1956-1961), όπου υπηρέτησε ως υπάλληλος της Αγροτικής Τράπεζας, αλλά και συμμετείχε ενεργά στην πολιτιστική, αθλητική, κοινωνική ζωή του τόπου. Ευτύχησε να βιώσει τα τελευταία χρόνια του «χρυσού αιώνα της παλιάς Λευκάδας (1850-1950)», θα μπορούσαμε να πούμε: πρωτοπορία στα πολιτιστικά με τις, εμβρυώδεις τότε, «Γιορτές Λόγου και Τέχνης», χάρη στη συμμετοχή των ντόπιων· εύθυμοι τύποι, που έδιναν μια ξεχωριστή νότα στη ζωή της Χώρας· ανέγγιχτες αμμουδιές και απάτητοι ελαιώνες στα πέριξ της πόλης· ταξικοί διαχωρισμοί, που επιβίωναν ως τότε· η προαιώνια διαπάλη χωριατών και μπ’ρανέλων, που δεν είχε ακόμα καταλαγιάσει· φωτισμός χαμηλός, λίγο πριν η ΔΕΗ αλλάξει τα φώτα της μικρής Αγιομαύρας. Πλάι σ’ όλα αυτά διαβάζεις για πρόσωπα, νέους τότε στην ηλικία, που μεσουράνησαν αργότερα στο κοινωνικό στερέωμα του λευκαδίτικου μικρόκοσμου.
Οι «Αναμνήσεις» του κ. Σακελλαριάδη κινούνται μεταξύ της αυτοβιογραφίας και της λαογραφίας. Ζωγραφίζουν πάντως, με τον ένα ή τον άλλο χαρακτηρισμό, στιγμές που πέρασαν και χάθηκαν απ’ το χρονόμετρο, αλλά όχι απ’ τις καρδιές των ανθρώπων.
Τέτοια κείμενα ολοένα και περισσότερα εμφανίζονται τον τελευταίο καιρό (πρβλ. τα προσφάτως κυκλοφορηθέντα «Λαογραφικά» του αειμνήστου δικηγόρου Ι. Φλογαΐτη). Είναι νοσταλγία για το παρελθόν ή μήπως διέξοδος απ’ την πεζή και ρηχή καθημερινότητά μας; Σε κάθε περίπτωση, δίνουν την ευκαιρία στους πρεσβύτερους στην ηλικία να θυμηθούν και σ’ εμάς, τους νεότερους, να γνωρίσουμε ζωντανό έναν κόσμο που μόνο απ’ τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τις αφηγήσεις που καμιά φορά φτάνουν ως τ’ αυτιά μας έχουμε προσεγγίσει.
Γιάννης Ζαμπέλης
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»







