Για την Αγάπη των Αλλων, Νέο μυθιστόρημα από την Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 02:00
- Εμφανίσεις: 571
Με ένα νέο μυθιστόρημα «Για την Αγάπη των Αλλων» (εκδόσεις Ψυχογιός 2009 ) εμφανίζεται πάλι στα ελληνικά γράμματα η δική μας Ιουστίνη Φραγκούλη. Αυτή τη φορά αντλεί το υλικό της μυθοπλασίας της απο το μακρινό Αιγαίο, συνθέτοντας μια συγκλονιστική ιστορία γεμάτη ανθρώπους που τυραννιούνται απο τις αιώνιες συνθήκες της αγάπης, της γενναιοδωρίας, της προδοσίας, της θυσίας. Το βιβλίο της «Για την Αγάπη των Αλλων» βασίζεται στην ιστορία της μητέρας του ελληνομαερικανού μεγιστάνα Τζόν Κατσιματίδη. Μέσα απο την έρευνα για τη νεότερη ιστορία της Δωδεκανήσου προκύπτει η πολιτισμική καταγωγή του ανθρώπου, που διαμορφώνει τις τάσεις της αμερικάνικης αγοράς στην ενέργεια σήμερα:
«Μεγάλωσα με τη μάννα μου στη Νέα Υόρκη αλλά παρότι έφυγε στα 30 μου χρόνια, ουσιαστικά δεν τη γνώριζα. Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη, με έβαλε στο προσωπικό της δράμα, στην κουλτούρα του νησιού μου, στις παραδόσεις του. Νιώθω ευγνώμων γι αυτό το ξαναγράψιμο της προσωπικής μου ιστορίας απο μια έγκριτη συγγραφέα της Ελλάδας», δηλώνει ο Τζόν Κατσιματίδης.
Αντιγράφοντας απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή Πολίτισσα μάνα της, μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρωτα ενός νεαρού συμπατριώτη της. Στο βάθος, μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας. Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα. Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως "Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη"; Τα ήθη της εποχής και η ιστορία της Ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου συνιστούν το υπόβαθρο του μυθιστορήματος, το οποίο κυριεύει τις αισθήσεις με τη γνησιότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων και την αφοσίωσή τους στις άκαμπτες παραδόσεις του νησιού της λάβας.
Και όπως σημειώνει η δρ Βιβή Κοψιδά-Βρεττού: «Ανάμεσα στο χαμηλότονο σκηνικό της φτωχής πατρίδας και στη χαοτική σκηνογραφία της ξενιτιάς οι ήρωες επωμίζονται την αρχέτυπη βάσανο της μοναξιάς, ακόμα και μέσα στην άλλη βάσανο της κοινωνικής τους συμβίωσης. Νοοτροπίες, απαγορεύσεις και επιταγές, εναρμονίσεις με την κοινή αντίληψη, ιεραρχίες και συστήματα συμβιβασμών υφαίνουν αλυσιδωτά μέσα στα πνιγηρά όρια της τοπικότητας την υφή της αιχμαλωσίας και του αναπόδραστου απΆαυτήν»








