ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ: ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Παρασκευή, 08 Μαΐου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 351
Όταν, το περασμένο φθινόπωρο, μου ζητήθηκε ν? αναλάβω ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι για τα παιδιά του 4ου Δημοτικού, η πρόκληση για μένα ήταν μεγάλη.
Το κυρίως γνωστικό μου αντικείμενο είναι η διδακτική της τέχνης και μέσα απ? τα χρόνια της διακονίας μου στην τέχνη, απέκτησα κάποια πείρα σε τμήματα διαφορετικών ηλικιών: προσχολική ηλικία, σχολική, εφηβική και ενηλίκους.
Ένα εικαστικό εργαστήρι για παιδιά, άτομα που βρίσκονται στην τρυφερή ηλικία της διαμόρφωσης της προσωπικότητάς τους, είναι ευθύνη και συγχρόνως χαρά. Είναι παιχνίδι και συγχρόνως ανεξάντλητη πηγή γνώσης.
Πολλές φορές με εξέπληξαν με τη φαντασία τους, τα ακριβόλογα σχόλια τους για την τέχνη, την σοφή ματιά τους για τα πράγματα, τα παιδιά των 6 -12 χρόνων. Για την ακριβοδίκαιη αντίληψη τους, τη φρέσκια οπτική τους, την ανατρεπτική τους λογική.
Έτσι, λοιπόν, κάθε φορά σκεφτόμουν, πόσο τα αδικούμε αυτά τα παιδιά τούτης της γενιάς, σαν κοινωνία και σαν εκπαίδευση.
Ευτυχώς, η συνεργασία μου με ανθρώπους που είχαν παρόμοιους προβληματισμούς, την πρόεδρο, το διοικητικό συμβούλιο, αλλά και τους γονείς του 4ου Δημοτικού, μου εξασφάλισε απόλυτη ελευθερία κινήσεων, ασφάλεια και ανέσεις, ώστε το έργο μου να γίνει όσο το δυνατόν ευκολότερο.
Αποπειράθηκα, λοιπόν, να εφαρμόσω ένα πρωτοποριακό σύστημα διδακτικής της τέχνης, απαιτητικό μεν, αποτελεσματικό δε.
- Έτσι, ενώ σε κάθε ενότητα έπρεπε να λάβω υπόψιν μου και την καθημερινότητα των μαθητών και την επικαιρότητα (π.χ. τι καιρό κάνει, ποια γιορτή έχουμε, αν πήγαμε κάπου εκδρομή, αν μάθαμε κάτι στις ειδήσεις, κ.λ.π.), παράλληλα η διδασκαλία της τέχνης γινόταν κάθετα, οριζόντια και διαγώνια.
- Ένα μικρό μέρος αφιερώθηκε στην ιστορία της τέχνης, τόσο όσο, ο μαθητής να έρθει σε επαφή με το έργο καλλιτεχνών, τη ζωή τους, να ακούσει το όνομα τους. Από αυτό ως αφετηρία, μελετήσαμε τα έργα, πήραμε ιδέες και τα αποδώσαμε μέσα από τη δική μας ματιά. Έγινε απολύτως σαφές, ότι ο καλλιτέχνης απολαμβάνει μια ιδιάζουσα ελευθερία, εκφράζει την εποχή του όσο και τα προσωπικά του βιώματα και μπορεί τα έργα του να γίνουν οι δάσκαλοί μας.
- Παρατηρήσαμε τη φύση γύρω μας, το σώμα μας , τον εαυτό μας, σΆ ένα συναρπαστικό ταξίδι αυτογνωσίας. Καταγράψαμε εικόνες και φράσεις που μας έκαναν εντύπωση, μεταμορφώσαμε το καθημερινό μας περιβάλλον σε εν δυνάμει εικαστικό έργο.
- Με όχημα διαφορετικές και διασκεδαστικές τεχνικές δημιουργήσαμε πρωτότυπα έργα, απορροφημένοι και αφοσιωμένοι στη δουλειά μας, για ώρες. Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν τα παιδιά τη ζωγραφική ήταν καταπληκτική. Φαίνεται πως η δημιουργικότητα και η ανάπτυξη της φαντασίας είναι αυτά που κάνουν τα παιδιά να είναι φρόνιμα, υπεύθυνα, υπάκουα. Κάθε άλλη μορφή επιβολής της τάξης, τη θεωρώ απαράδεκτη!
- Παράλληλα με όλα αυτά, δόθηκε προτεραιότητα στην διαπαιδαγώγηση με αφορμή την τέχνη. Δηλαδή, η αγάπη του εαυτού μας και του άλλου, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η αποφυγή οποιασδήποτε μορφής ανταγωνισμού, η καλλιέργεια ομαδικού πνεύματος, η ανάπτυξη δεξιοτήτων και ιδιαιτεροτήτων, η απόλαυση της χαράς της γνώσης, είναι μόνο λίγα από τα σταθερά σημεία εκκίνησης της διδακτικής μεθόδου.
Με λίγα λόγια, διασκεδάσαμε και παίξαμε, μιλήσαμε, συνεργαστήκαμε, δημιουργήσαμε, ταξιδέψαμε, συγκινηθήκαμε, νιώσαμε...
Αισθάνομαι πολύ «γεμάτη», τώρα που το εργαστήρι ολοκληρώνει την εργασία του για φέτος. Δεν το κρύβω, ότι έμαθα πολλά από τα παιδιά: πήρα έμπνευση από την ανεξάντλητη φαντασία τους, ρούφηξα ζωή από την ακούραστη ζωντάνια τους, προβληματίστηκα από τα σοφά τους σχόλια. Η εμπειρία μου αυτή ήταν εμπειρία ζωής.
Για όλα αυτά, ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ένα ΜΠΡΑΒΟ τόσο στους μικρούς μου μαθητές όσο και στους γονείς τους που με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους, είναι το ελάχιστο που μπορώ να πω.
Δεν μπορώ νΆ αντισταθώ στην ιδέα, να κλείσω με τη φράση ενός 10χρονου μαθητή: «Η τέχνη θέλει σκέψη!» Χωρίς να το καταλάβει, ο νεαρός διαισθητικός φιλόσοφος, έθεσε το ζήτημα της όρασης ως νοητικής διαδικασίας, αλλά και της καλλιτεχνικής δημιουργίας ως αποτέλεσμα πνευματικής διεργασίας. Ζητήματα που απασχολούν τους θεωρητικούς της τέχνης εδώ και αιώνες! Κι ένα παιδί, αυθόρμητα, έδωσε την απάντηση...
ΧΑΡΑ ΣΑΪΤΗ
Εικαστικός και θεωρητικός της τέχνης








