ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (15/28 Μαρτίου 1884 - 19 Ιουνίου 1951): «Κάλλος, νεότης κι αρετή»
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 615
Τo παρακάτω ποίημα που βρέθηκε στα κατάλοιπα του ξαδέλφου του Σικελιανού, Νικολάου - Διονυσίου Σικελιανού, προφανώς γράφτηκε από άγνωστη θαυμάστρια του νεαρού ¶γγελου στην Λευκάδα στα τέλη του 1800.
Ο τίτλος στις αγκύλες προστέθηκε από μένα. Κρατήθηκε η αρχική ορθογραφία.
Αν ένα κορίτσι της εποχής εκείνης μπορούσε να γράψει ένα τέτοιο «διαμάντι», φανταστείτε τον πολιτισμό της τότε Επτανήσου και τις απαιτήσεις της Μούσας από τους ταγμένους της. Το ποίημα εμπεριέχεται στο εξαιρετικό βιβλίο της κυρίας Βιβέτ Τσαρλαμπά - Κακλαμάνη «¶γγελου Σικελιανού, Ανέκδοτα ποιήματα και πεζά», Εκδόσεις «Εστία»1989.
Το δημοσιεύω με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων του Σικελιανού 15/28 Μαρτίου 1884. Συμπτωματικά, την Παρασκευή 27/3/2008 υπογράφεται - τι ειρωνεία! - στον δήμο Λευκαδίων η σύμβαση που προβλέπει την δημιουργία μουσείου στην οικία Σικελιανού, με την ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ- «ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΛΕΥΚΑΔΙΩΝ». Κάτι τέτοιο - εκτός απΆ το ότι έγινε με αφανείς διαδικασίες - είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και δεν τιμά ούτε την μνήμη του Μύστη-Ποιητή, ούτε την Εθνική Τράπεζα, που αναλαμβάνοντας το έργο εξυμνούσε «το αθάνατο και οικουμενικό των στίχων του άρχοντα της λαλιάς μας» και έκανε λόγο για το «Αρχοντικό της Ποίησης» σε καταχώρησή της στις αθηναϊκές εφημερίδες. Τώρα, δηλαδή, ανακάλυψαν πως η Λευκάδα σφύζει από... οικουμενικούς επιφανείς ή όποιος έχει «μπάρμπα στην Κορώνη» θα προαχθεί σε επιφανή... Λευκ-άδειο;
Σημείωση: Όλοι οι «πνευματικοί» άνθρωποι και φορείς του τόπου έχουν τηρήσει «σιγή ιχθύος» για τα θέμα. Όταν όμως «αρχίσουν τα όργανα» των εγκαινίων, εκδηλώσεων κλπ., θα τρέξουν απΆ τους πρώτους για να υποβάλλουν τα σέβη τους στο Ανούσιο που μας περιβάλλει. «Αιδώς Αργείοι!».
(Βλέπε περισσότερα στην ιστοσελίδα του Δημήτρη Ε. Σολδάτου: www.dimsol.blogspot.com στα link ΟΙΚΙΑ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ και ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΥΚ? ΑΔΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ)
[ΚΑΛΛΟΣ ΝΕΟΤΗΣ ΚΙ ΑΡΕΤΗ]
Αν τα γλυκά σου βλέμματα ποτέ καταδεχτούνε
Στην ταπεινή μου ενθύμησι, ¶γγελε, να στραφούνε,
Ω, τι παράδεισος για με να ζω με την ελπίδα
Πως απΆ το νου σου θα διαβή
Η μνήμη μου για μια στιγμή
Σα θολωμένη αχτίδα!..
Η ιδική σου ενθύμησι όση ζωή μου μένει
Μέσα στα βάθη της καρδιάς θα σώζεται γραμμένη.
Αφού θέλΆ είναι βέβαια αδύνατο για μένα
Όταν θα βλέπω να ανθή
Κάλλος, Νεότης κιΆ Αρετή,
Να λησμονήσω εσένα!..
Τέτοια γλυκειά ανάμνησι στους ερχομένους χρόνους
Θα Άνε για με παρηγοριά σταις πίκραις και στους πόνους.
ΚιΆ όταν χωρίσΆ απΆ την ψυχήν το άχαρό μου σώμα
Κι επιθυμήσεις να ιδείς του τάφου μου το χώμα,
Πιστεύω πως η σκόνη μου στο σπλαχνικό σου βήμα
Θέλει αναζήση μια στιγμή και μέσΆ από το μνήμα.
Ίσως θα ναύρω μια φωνή στο παγωμένο στόμα,
Για να φωνάξω και να πω,
Πως και στον τάφο σΆ αγαπώ
Και σΆ ενθυμούμαι ακόμα!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ
www.dimsol.blogspot.com








