Ψηλά τακούνια για πάντα - Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2006 12:25
- Εμφανίσεις: 2853
H Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη (δημοσιογράφος οίκοθεν) επανέρχεται στη λογοτεχνία με ένα δεύτερο μυθιστόρημα υπό τον τίτλο «Ψηλά Τακούνια Για Πάντα» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα). Χρησιμοποιώντας σαν καμβά την ελληνική μεταδικτατορική επαρχία αλλά και τον τόπο της αποδημίας της το Μόντρεαλ, η συγγραφέας καταθέτει την άποψή της για τις γυναίκες της μεταφεμινιστικής εποχής σκιαγραφώντας χαρακτήρες, συνθήκες, ζωές. Ωστόσο, κεντρικό σπαρακτικό ερώτημα του βιβλίου της είναι το υπαρξιακό. Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη σ’ αυτό το μυθοπλαστικό πόνημα, όπου ανακατεύονται απαλά πολλά βιωματικά της στοιχεία αναρρωτιέται για τη ζωή και το θάνατο, για την ανθρώπινη ύπαρξη επικαλούμενη τον Καζαντζάκη και κάπου μακριά στο βάθος το Νίτσε.
«Σχημάτισαν ένα κύκλο η μια κρατώντας την άλλη σταυρωτά και άρχισαν να στριφογυρνάνε σαν τρελές στο προαύλιο του σχολείου σηκώνοντας ένα κάρο σκόνη απ’ τα χαλίκια. Οι γαλάζιες ποδιές τους ανασηκωμένες αποκάλυπταν τα παρθενικά βαμβακερά κιλοτάκια τους. Εγιναν κάτασπρες από τον κουρνιαχτό κι όμως συνέχισαν να στροβιλίζονται αλαλάζοντας ρυθμικά: «Ραντεβού στη στροφή για τα 40!»
Η γεροντοκόρη καθηγήτρια των ελληνικών μισάνοιξε τη γρίλια του γραφείου και κοίταξε οργισμένη τις νεαρές μαθήτριες που τσαλάκωναν το απολυτήριο στα ιδρωμένα τους χέρια για να κρατηθούν σ’ ένα χορό παράταιρο με την ηλικία τους. Αγανάχτησε με το σύννεφο της σκόνης, αλλ’ αναγκάστηκε να κλείσει το τζάμι χωρίς να τους κάνει παρατήρηση. Αλλωστε, μόλις είχαν αποφοιτήσει. Δεν ανήκαν πλέον στη δικαιοδοσία της.»
Ενας αναπάντεχος τραγικός θάνατος τις χωρίζει. Ο πατέρας της Τζούλιας αυτοκτονεί κι εκείνη φυγαδεύεται στην ξενητειά σημαδεμένη από τις κηλίδες του αίματος. Οι άλλες διασκορπίζονται στους δρόμους που τους επιφύλαξε η μοίρα. Η πρωταγωνίστρια προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το δράμα της στο μακρινό Μόντρεαλ, όπου ασχολείται με τη ζωγραφική κερδίζοντας παγκόσμια καταξίωση, καθώς αναδεικνύει το κόκκινο ως κεντρικό αινιγματικό στοιχείο της τέχνης της.
«Οι σπουδαιότερες γκαλερί ολόκληρης της χώρας φιλοξενούσαν τα έργα της ελληνίδας που έβαφε τα ποτάμια, τις λίμνες, τις θάλασσες με κόκκινο χρώμα.
«Μιά Ελληνίδα ζωγράφος ανατρέπει το μπλέ της ελληνικής θάλασσας με ένα τρόπο δραματικό και συναρπαστικό», έγραψε ένας κριτικός στην πιό έγκριτη επιθεώρηση της τέχνης. «Η ζωγράφος του κόκκινου» ήταν άλλος τίτλος άρθρου για έκθεσή της. Η τέχνη της έσταζε το αίμα της δυστυχίας της. Η Τζούλια έγινε η ιέρεια του κόκκινου σε μια χώρα όπου δέσποζε η ελευθερία της έκφρασης και ο υπέρμετρος σεβασμός για νεωτεριστικές ιδέες.»
Η Τζούλια αποκομμένη εντελώς απο την Ελλάδα και σε θέση απόλυτης ρήξης με τη μάννα της προσπαθεί να ρίξει γέφυρες στο τραυματικό παρελθόν της ζωγραφίζοντας τις παιδικές της φίλες σε μεταφεμινιστικό τόνο. Τα πορτρέτα της «Οι συμμαθήτριες» κάνουν το γύρο του κόσμου δρέποντας δάφνες στον εικαστικό χώρο.
Τότε η ηρωίδα αποφασίζει να τιμήσει το περίφημο ραντεβού «Στη Στροφή για τα 40» καλώντας τις φίλες της στο σπίτι της λίμνης στο Μόντρεαλ.
Ετσι μετά από 22 χρόνια ξανασμίγουν στην ξενητειά της. Αμήχανες αλλά περιπλεγμένες με τους ακατάλυτους δεσμούς της κοινής ιστορίας οι έξι ζούν μια «Μεγάλη Ανατριχίλα» γένους θηλυκού. Γέλια, χαρές, πίκρες, απογοητεύσεις, φθαρμένοι έρωτες, ανεκπλήρωτοι πόθοι, τολμηρές αποφάσεις συνθέτουν τη συνεύρεση που κορυφώνεται με μιά λαμπρή γιορτή σε ψηλά τακούνια. Οι άντρες γίνονται θεατές και ωτακουστές του λικνιστικού βήματος των τακουνιών :
« Κι ύστερα η Τζούλια άνοιξε το δεύτερο κουτί, το δεμένο με βελούδινη ρόζ κορδέλα. Εβγαλε ένα δυνατό επιφώνημα έκπληξης Α! οι παιδικές κόκκινες σαγιονάρες που είχε παραμορφώσει καρφώνοντάς τους τα ξύλινα τακούνια! Αυτές που εκείνη και η Νάνσυ φόρεσαν και περπατούσαν τακ-τακ-τακ στη γειτονιά κουφαίνοντας τις γιαγιάδες και εξοργίζοντας τις μαννάδες τους.
Τις πήρε στα χέρια της κι άρχισε να τις χαϊδεύει και να φιλάει τα ξύλινα αυτοσχέδια τακούνια τους. Ηταν η πρώτη αμαρτία στην καθωσπρέπει ζωούλα της.»
Οι έξι γυναίκες καταθέτουν ακατέργαστα και πρωτόγονα συναισθήματα κάνοντας συνένοχες τις άλλες στις ανατροπές που ακολουθούν γιατί όπως γράφει η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη:
«Τελικά η φιλία των γυναικών γεννιέται τα χρόνια της ανιδιοτέλειας, φουντώνει με την άνθηση των ορμονών, υποσιτίζεται τον καιρό του έρωτα, ανασταίνεται μετά το γάμο, αναβιώνει με την ωριμότητα. Δεν ξεχνιέται ποτέ όπως το ποδήλατο και το κολύμπι!»








