Aλλαγή εξουσίας
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Παρασκευή, 02 Απριλίου 2004 02:00
- Εμφανίσεις: 1229
Ο Αίσωπος πρώτος κι ο Όργουελ πολύ αργότερα περιέγραψαν τα κοινωνικά και πολιτικά ήθη των ανθρώπων με όρους «Φάρμας των Ζώων». Εδώ δεν πρόκειται ωστόσο να κάνουμε τέτοιους παραλληλισμούς. Παρακαλείσαι, φίλε αναγνώστη, να σταθείς σε μια σκυλο-ιστορία, ενταγμένη στο πλαίσιο της πρόσφατης πολιτικής αλλαγής. Ο πραγματικός της πυρήνας έχει ως εξής: Ο Προκόπης ήταν ένα αδέσποτο της οδού Ηρώδου Αττικού μέχρι το 1996, που το περιμάζεψαν οι φρουροί του Μεγάρου Μαξίμου, το φρόντισαν και έγινε, κατά κάποιο τρόπο, «πρωθυπουργικός σκύλος». Η κ. Νατάσα Καραμανλή, από την άλλη, είχε χαρίσει στον σύζυγό της και τωρινό Πρωθυπουργό, ένα μπουλντόγκ, τον Βίκτωρα. Από το παρατηρητήριο της σάτιρας εξετάζουμε μήπως ο Βίκτωρ εποφθαλμιά τη θέση του Προκόπη. Ο Προκόπης περνάει στην αντιπολίτευση, φιλοδοξώντας να συμμετάσχει σε ένα κόμμα κοινό με τον Βίκτωρα (σε ορίζοντα τετραετίας). Μένει να δούμε αν τελικά θα επικρατήσει συναίνεση μεταξύ Προκόπη και Βίκτωρα...
«Κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει απ’ το Μέγαρο Μαξίμου.
Τι τους έπιασε και ξάφνου βασανίζουν τη ζωή μου;»
Ο Προκόπης ξαπλωμένος στης Αθήνας τη λιακάδα
παρακολουθεί ν’ αλλάζει κυβερνήτες η Ελλάδα.
«Ησυχία όχι λίγη κι ηρεμία εγώ είχα.
Θα τους κόψω εγώ τώρα των ανίερων το βήχα.
Δεν φοβούνται να τρομάζουν του Πρωθυπουργού τον σκύλο,
του πολιτικού, του ανθρώπου τον καλύτερο τον φίλο;
Πάντως κάτι έχει γίνει. Σήμερα, πολύ μπονώρα,
ο Σημίτης είπε: «Πλέον δεν θα κυβερνώ τη χώρα».
Απορία μου ‘χει μείνει, αλλά εγώ ποιον να ρωτήσω;
Σκύλος είμαι. Ναι, γαβγίζω, μα δεν ξέρω να μιλήσω.
Πλησιάζω συναδέλφους, του Μεγάρου πάλι φύλακες,
μόνο που δεν είναι σκύλοι, αλλά είναι χωροφύλακες.
Ο αρχηγός τους με προσέχει. Το κεφάλι μου αγγίζει
και με όψη λυπημένη ξεκινάει να μπαμπαλίζει:
«Αχ! Προκόπη μου, καλέ μου, όλα σήμερα αλλάζουν!
Όλοι κι όλα πάνε σπίτι και τα γιορτινά τους βγάζουν.
Άλλοι θα ‘ρθουν στη σειρά μας, του Καραμανλή οι φίλοι:
αστυνόμοι, ιδιαιτέρες, κηπουροί μέχρι και σκύλοι».
Σε αυτό το τελευταίο εγώ, όλο απορία,
μ’ ένα γάβγισμά μου κάνω ηχηρή διαμαρτυρία.
«Κλαις κι εσύ, βρε κακομοίρη! Δεν πιστεύεις τι σου λέω;
Πέρασαν τα μεγαλεία! Τα θυμάμαι πια και κλαίω...
Δε σου άρεσαν οι ξάπλες; Το φαΐ το φροντισμένο,
τα εμβόλια όταν πρέπει, το λουρί σου τ’ ανοιγμένο;
Εδώ μέσα είχες γνωρίσει των κρατών τους κορυφαίους,
υπουργούς και βουλευτάδες, γεροντάκια αλλά και νέους.
Εννιά χρόνια την αράζεις στην Ηρώδου Αττικού
κι είχες τίτλο τιμημένο: «σκύλος του Πρωθυπουργού».
Αν δεν το ‘χεις καταλάβει, τώρα είσαι αντιπολίτευση.
Τώρα ο Βίκτωρ θα ‘ναι ηγέτης σκύλος εις την συμπολίτευση».
Με ορθάνοιχτα τα μάτια νέο γάβγισμα τους στέλνω
κι απ’ τους συναδέλφους νέα πληροφόρηση πια παίρνω.
«Προκομμένε μου Προκόπη, λες ο Βίκτωρ να σε διώξει
κι από τον δικό σου θώκο παραπέρα να σε σπρώξει;
Χρόνια τώρα το σκυλάκι εποθούσε εξουσία
κι ήθελε πρώτος τη τάξει σκύλος να ‘ν’ στην Πολιτεία.
Μικρός σκύλος ήταν τότε, που τον είχε κάνει δώρο
η Νατάσα στον Κωστάκη στου γραφείου του τον χώρο.
Ήταν δώρο γενεθλίων μ’ όνομα συμβολικό.
Victor, νικητής σημαίνει –σε αγώνα εκλογικό.
Τώρα που ‘δωσε τη νίκη στον Καραμανλή ο λαός
απ’ το Μέγαρο ο Βίκτωρ φεύγει μόνο αν πει ο Θεός.
Έτσι και εσύ, αν θέλεις, έλα στην οδό Τρικούπη
ή αλλιώς πήγαινε κρύψου σε κατώι ή σε κιούπι».
Η απάντησή μου ήταν καθαρά πολιτική
και για μια δημοκρατία πάντως συμμετοχική.
«Η αντιπολίτευσή μου στείρα και αρνητική
δεν θα είναι. Η λογική μου θα ‘ναι συναινετική.
Κι επειδή είμ’ όπως ξέρεις εραστής της εξουσίας
σε μια τετραετία θα ‘μαι «σκύλος της επικρατείας».
Γελανής ο Νηρίκιος
Από την εφημερίδα “Τα Νέα της Λευκάδας”







