Το ποίημα της εβδομάδας: ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Πέμπτη, 02 Σεπτεμβρίου 2004 17:02
- Εμφανίσεις: 1858
Ερχότανε τα καλοκαίρια
ο αδερφός μου, με τα δύο του παιδιά,
κι άναβαν χίλια αγιοκέρια
μες στη σβησμένη μου καρδιά. Φωνούλες γέμιζε η αυλίτσα,
παιχνίδια, γέλια, κλάματα, τρεχαλητά…
Κι εγώ κρατούσα αγκαλίτσα,
διπλή την αθωότητα.
Με λίγα ασήμαντα καλούδια:
γκοφρέτες, τσίχλες, καραμέλες και γλυκά,
γινόμουνα για τ’ αγγελούδια
θείος… θεός! Τι τραγικά
απλή που είναι η ευτυχία –
και πόσο δύσκολο μου ήταν να τη βρω!
Πώς βούλιαζα στη δυστυχία
τόσο βαθιά, τόσον καιρό;
Μα κάποτε έφευγε και πάλι
ο αδερφός μου, με τα δύο του παιδιά,
κι άναβε ο πόνος μανουάλι
μες στη σβησμένη μου καρδιά.
Γύριζαν πίσω όλα τα πάθη
κι αλυσοδέναν τη ζωή μου – άθλια σκλάβα.
Η λευτεριά ήταν του Στάθη
τα μάτια, κι η φωνή του Σάββα.
____________________________
«Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά,
γοργός ο γερανός τα πελαγώνει
η φλύαρη χελιδονοφωλιά
χορτάριασε παντέρημη και μόνη…»
Αυτό το πασίγνωστο, για τους παλαιότερους, ποίημα του Γιώργου Δροσίνη μου απήγγειλε προχθές, που πήγα ν’ αγοράσω εφημερίδα, ο Γιάννης ο περιπτεράς.
Σίγουρα θα το θυμόταν απ’ το σχολείο, τότε που τ’ ανθολόγια και τ’ αναγνωστικά περιείχαν κι ένα τουλάχιστον ποίημα για κάθε εποχή του χρόνου, για κάθε θρησκευτική γιορτή, για κάθε εθνική επέτειο, μαζί με άλλα, κοινωνικού ή φυσιολατρικού περιεχομένου, που τα παιδάκια τα αποστήθιζαν και η ανάμνησή τους τα συνόδευε σε όλη τους τη ζωή.
Η ποίηση, τότε, ήταν μέσο διαπαιδαγώγησης. Κυλούσε σαν ποταμάκι που πήγαζε κατευθείαν απ’ την καλίκρουνη πηγή του δημοτικού τραγουδιού, κυρίως, γι’ αυτό και τόσο κελαρυστή, διάφανη και οικεία.
Στις μέρες μας θεωρείται πλέον παλιά και ξεπερασμένη, για να μην πω απλοϊκή, ενώ θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται, τουλάχιστον κλασική. Αν παλιώνουν οι Αξίες, τότε παλιώνουν και τα «οχήματα» που τις μεταφέρουν. Τα καινούργια «μεταφορικά μέσα», όμως, θα ήταν καλό ν’ αφήνουν λιγότερους… ρύπους πίσω τους!
Φθινόπωρο, λοιπόν, φίλε Γιάννη!
2 Σεπτέμβρη δείχνει το ημερολόγιο.
Οι εναπομείναντες παραθεριστές, κατά τη βραδινή τους έξοδο, ρίχνουν στους ώμους ένα πουλοβεράκι ή μια ζακετούλα, καλού κακού. Ψυχρούλα τυλίγει το λιμανάκι. Ρυτιδιάζει το πέλαγο, απ’ τ’ αεράκι που αγριεύει σιγά - σιγά.
Οι φίλοι κι οι συγγενείς ξαναγυρίζουν στις βάσεις τους: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρόδος…
Οι σύγχρονες νεράιδες του χιονιού (Σουηδέζες, Φιλανδές, Νορβηγίδες) επιστρέφουν στα παγωμένα παλάτια τους, στις κρύες χώρες του βορρά, μεταφέροντας στις αποσκευές τους φωτογραφίες μελαψών θεών της Ελλάδας, κι αφήνοντας τις δικές τους φωτογραφίες να κοσμούν κάποια καταστήματα, καρφωμένες με πινέζες σ’ ένα φελιζόλ ή σε μια ξύλινη δοκό…
Σε λιγότερο από μήνα θα μείνουμε πάλι εμείς κι εμείς!
Το χώμα θα μυρίσει βροχή και φύλλα μαραμένα.
Κι όλες οι γνωστές… διασκεδάσεις θα επιστρέψουν!
Καλό φθηνό-πωρο!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".







