ΠOΙΗΣΗ (ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ): TO XPONIKO TOY ΣEIΣMOY
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2004 14:54
- Εμφανίσεις: 1053
Σε γνωρίζω από την όψη του νησιού την τρομερή.
Σε γνωρίζω από το χάλι που ‘χε μια καλήν αυγή,
πέρυσι, μέσα Αυγούστου, το νησί των ποιητών,
που ‘γινε σε λίγο χώρα των σπασμένων μαγαζιών.
Της Κυράς της Παναγίας ήτανε παραμονή
κι η Λευκάδα στολιζόταν για την ιερή γιορτή,
που ‘μελλε να γίνει φέτος έξω απ’ τις εκκλησίες
κι οι εικόνες να στηθούνε στης Λευκάδας τις πλατείες. Στα χωριά, στα σπίτια όλα μα και στα ξενοδοχεία
τους τουρίστες είχαν φέρει ΙΧ και λεωφορεία.
Αλλ’ αφού λαλήσαν όλοι του νησιού οι κοκοτοί
στις οχτώ και δεκαπέντε άρχισε τρανή βοή
το σημάδι της να δίνει: ξεκινούσε ο σεισμός
και στη Χώρα θα γινόταν του Κυρίου χαλασμός.
Μια φρεγάτα στέλνει σήμα στο αρμόδιο υπουργείο
πως βουλιάζει η Λευκάδα σα ναυαγισμένο πλοίο!
Μεσ’ σε λίγη ώρα πέφτει κάθε όρθιο κεραμίδι
και ξυπνάει αποτόμως κάθε καρυδιάς καρύδι.
Τα σκυλιά γαβγίζαν όλα. Τρελλαθήκανε οι γάτες.
Σκούζανε απ’ την τρομάρα γαλανές και μαυρομάτες.
Μια κυρά απ’ το σκουσμάκι που πατούσε το θηρίο
με ορθάνοιχτο το στόμα πήγε στο νοσοκομείο
κι είδαν οι γιατροί και πάθαν να της κλείσουν τα σαγόνια,
που κοντέψανε να μείνουν ανοιχτά για πάντα, αιώνια.
Σταματούσανε στο δρόμο τα αμάξια μέσ’ στη μέση
κι ο πεζός παραπατούσε δώθε – κείθε για να πέσει.
Σε γυαλοπωλείου ράφι –ρώτα να σου πούνε κι άλλοι-
όρθιο δεν είχε μείνει μήτε ένα λαμπογυάλι.
Έβλεπες μεσ’ στο Παζάρι να φιλιούνται μεταξύ τους
το ‘να με το άλλο σπίτι και ν’ αδειάζει η σκεπή τους.
Σηκωνόντανε το κύμα σα βουνό στις παραλίες
και σκιαζόνταν μην πνιγούνε οι κολυμβήτριες κυρίες.
Και στους Καταρράχτες βράχια, όπως και στον Αη – Νικήτα,
θα πλακώναν τους ανθρώπους, θα τους κάνανε όλους πίτα,
αν δεν έβαζε ένα χέρι η Κυρά η δοξασμένη,
του νησιού η πολιούχος, η Κυρά Φανερωμένη.
Όταν έπαψε η τρομάρα μέσ’ σ’ ένα λεπτό της ώρας
τίποτα δεν ήταν όπως εστεκότανε προώρας.
Όλη η Χώρα στα καντούνια, στις πλατείες και στις άπλες…
Πού καιρός για ύπνους τώρα, για ραχάτια και για ξάπλες!
Οι Αθηναίοι ένας – ένας παίρναν τ’ αυτοκίνητό τους
και κινούσαν τρομαγμένοι πίσω για το σπιτικό τους.
Τρέχανε όπου φύγει – φύγει σαν λαγοί κυνηγημένοι
κι είχαν την ουρά στα σκέλια σαν κουτάβια οι καημένοι.
Πέρασε η πρώτη μέρα έπεσε και το σκοτάδι.
Πού λοιπόν να κοιμηθούμε του σεισμού το πρώτο βράδυ;
Βγήκαν έξω στρωματσάδες. Απλωθήκανε ντιβάνια
στου Πουλιού και στη Ντουγάνα, σε Νεάπολη, Βαρδάνια.
Όσοι πήγαν στις πλατείες τότε πως θα ξενυχτήσουν
βρήκαν τέλεια ευκαιρία διά να φαρομανήσουν,
να αρχίσουνε τ’ αστεία, λίγο χρόνο να ξεκλέψουν,
κι ό,τι γίνεται τριγύρω αντάμα να κουτσομπολέψουν.
Ποιος ανάσκελα κοιμάται, ποιος ξυπνάει, ποιος ροχαλίζει,
ποιος ανήσυχος στον ύπνο διαρκώς στριφογυρίζει,
τίποτα κρυφό δε μένει. Όλα τα ξεφανερώνει
το φεγγάρι, και στους άλλους καθετί ανακοινώνει.
Οι γερόντοι οι κονκασάδοι μέσα σ’ όλο το χαμό
εθυμόντανε τις δόξες απ’ το σαρανταοχτώ.
Φτάσανε και τα κανάλια όλη νύχτα να τραβήξουν
τον κοσμάκη να κοιμάται, στα δελτία να τον δείξουν,
μιας και ήταν καλοκαίρι, κάτι τέτοιο θα ‘χε πέραση
και πολύ θα βοηθούσε ν’ ανεβεί η τηλεθέαση.
Οι δε Ερυθροσταυρίτες τον καταυλισμό τους στήνουν
και σκηνές στους σεισμοπλήκτους μ’ όλα τ’ αναγκαία δίνουν.
Μέσ’ στο γήπεδο μοιράζουν μια σκηνή για έξι ανθρώπους.
Για να βρουν και τίποτ’ άλλο θα γυρέψουν μύριους τρόπους.
Τα γκολπόστ γίναν απλώστρες για μπουγάδες ασπρορούχων
και τα νιάνιαρα αρχινούνε κρυφτό εν μέσω εσωρούχων.
-Ε, μαρή, ποτέ δεν πλένεις τα ποδάρια σου; Βρωμάνε!
-Γιατί μήπως τς αφεντιάς σου τάχατες μοσκοβολάνε;
-Μπα τι έπαθα η έρμη! Τι συγκάτοικο εβρήκα!
-¶μα δε σου κάνω τράβα να διαμαρτυρηθείς στο ΙΚΑ.
-Λες να κάμει , μαρή τσάτσα, κάνα κούνημα μεγάλο;
Και η άλλη απαντάει: «Δεν τον ένοιωσες τον άλλο;»
Τέτοιοι διάλογοι γινόνταν όλη μέρα στις σκηνές
κι αρχινούσανε τη γρίνα οι γριές, αλλά κι οι νιές.
Αλησμόνητα θα μείνουν η ευωδία και τα μύρα
που οι απόπατοι εβγάζαν απ’ τον Πόντε ως τη Γύρα.
Υπουργοί και βουλευτάδες, κομματάρχες και μεγάλοι
επεράσανε μια βόλτα, όμως από ‘δώ πάν κι άλλοι.
Κι ο Χριστόδουλος ακόμα καταφτάνει στη Λευκάδα
με νερό εμφιαλωμένο που να πίνει όλη η Ελλάδα,
όμως κάποιες νεροφίδες πήρανε για ένα χρόνο
σε εξάδες τα μπουκάλια, σα να ζούσανε στον Κρόνο.
Έστειλε κι ο Σκλαβενίτης -σπάνιο δείγμα πατριώτη-
φορτηγά νερό γεμάτα κι από τρόφιμα ό,τι κι ό,τι!
Η κυρα – Περιφερειάρχης, αντί για το δημαρχείο,
βρήκε στέγη και γραφείο σε γνωστό ξενοδοχείο
κι έμεινε για να επιβλέψει διανομές και εργασίες
που θα γίνονταν αμέσως, όπως λέγανε οι Μεσσίες,
αλλά όμως μέχρι τώρα, ένα χρόνο πια και κάτι
όλα στάσιμα απομείναν… Ξέρετε ποιοι φταίνε. Νάτοι!
Τώρα που σε λίγες μέρες πάει κι η Ολυμπιάδα
για να δούμε αν θα νοιαστούνε για την έρμη τη Λευκάδα,
που αστέγους έχει ακόμα, έχει ερείπια, έχει ανάγκες
μα οι κυβερνώντες θέλουν να περνιούνται αυτοί για μάγκες,
λησμονώντας πως ο κόσμος πολύ δύσκολα ξεχνάει
κι επιστρέφει στον καθένα όσα ακριβώς χρωστάει!!!
Γελανής ο Νηρίκιος
(Αύγουστος 2004 – 1 χρόνο μετά)
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας"







