ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2004 15:44
- Εμφανίσεις: 793
Στα κύματα της θάλασσας
στις ψιλές σταγόνες της βροχής
θα ‘ρθω να βρω τη χαμένη γη,
μακριά απ’ τον κόσμο,
πέρα απ’ τα σύννεφα
που σε κλάματα είναι έτοιμα να ξεσπάσουν. Όταν ο ήλιος σβήσει
πίσω απ’ τα πευκόφυτα βουνά,
όταν το αγέρι σαλέψει τα φύλλα του ευκαλύπτου,
μόλις θα ‘χω ψηλαφίσει τον ουρανό,
με μόνη συντροφιά την μουσική των αγγέλων.
Ούτε ένα αχνό φως θα ανάψει.
Μια παπαρούνα που αιμορραγεί
κι ένα κρίνο που δακρύζει
θυμίζουν μόνο τη χαμένη άνοιξη.
Μόνο αυτά λυγίζουν τον κορμό ενός πεύκου.
Αλλά οι γλυκές νότες ενός σπουργιτιού
χάνονται στα κύματα της θάλασσας.
Εκεί... Όπου το μαύρο πέλαγος
ενώνεται με το γαλάζιο ουρανό
κάτω απ’ το πινέλο ενός ζωγράφου.
Η σιωπή τώρα αναπαύεται
σε κάποιο άδειο σπίτι,
σε κάποιο άγνωστο βυθό,
σε κάποια άδεια καρδιά.
Εκεί... Στις ανέπαφες πέτρες του γιαλού,
ίσως αναζητήσω τη ζωή.
Με τα μάτια του μυαλού,
με τη γαλήνη της καρδιάς.
Δήμητρα Καββαδά
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»







