Το ποίημα της εβδομάδας: ΟΛΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Παρασκευή, 07 Οκτωβρίου 2005 02:53
- Εμφανίσεις: 1094
«Αγάπην δε μη έχω είμαι ουδέν»
Παύλου: Προς Κορινθίους. Κεφ: ιγ,2
Πέφτουν τα φύλλα, τ’ άνθη μαραίνονται…
Γεμίζει, αδειάζει η σελήνη…
Χάνονται τ’ άστρα και ξαναφαίνονται…
Κι ό,τι είναι φλόγα, καπνός θα γίνει… Φεύγει η άνοιξη, παίρνει τα χρώματα…
Η Γη στο χάος στριφογυρίζει…
Περνά ο χρόνος, φθείρει τα σώματα,
που μέσα κάτι άφθαρτο ανθίζει…
Σπάει το κύμα, ο βράχος τρίβεται…
Τα δέντρα γίνονται καράβια…
Βγαίνει ο ήλιος και ξανακρύβεται,
φέρνει το φως και τα σκοτάδια…
Σκορπούν τα νέφη, ξαναμαζεύονται,
βροχή ξεσπάει πάνω στο χώμα,
τα πάντα μες στα νερά μουσκεύονται,
μα η βροχή είναι στεγνή ακόμα!
και του χρόνου τ’ άγριο ρεύμα
γονατίζει σ’ ένα μόνο:
στης αγάπης τ’ άγιο πνεύμα.








