Ηλία Τσάκαλου: TO KOMΠΟΔΕΜΑ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009 02:00
- Εμφανίσεις: 901
Αφιερώνεται σ΄ όλους τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που ζήσανε πριν από μας, μας γέννησαν, μοχθήσανε και φύγανε απ΄ αυτή τη ζωή αφήνοντας μας το πρόβλημα της αποπληρωμής των οφειλομένων που μας γνωστοποιούν οι εκάστοτε «δικηγόροι» τύπου Αλμούνια. Κάποτα που λέτε παιδιά ζούσε σε ένα από τα δικά μας χωριά μια γριά πολύ γριά. Για να σκεφτείτε ήταν τόσο γριά που την γέννησε η μάνα της πάνω από τα εξήντα και την βρήκαμε εμείς πάνω από εκατό χρονών γριά. Μια γριά που λέτε με άσπρα μαλλιά ανάκατα, με τα παλιά σκουτιά της τα χωριάτικα, με τα κότολα της, μαύρα-κατάμαυρα, και που στις τσέπες τους χώραγε ένα θερίο μπ΄κούνι ψωμί, με την μουσούδα της στραβή –ολόστραβη, με μια γλώσσα που, έτσι και σε έπιανε στο στόμα της, δεν σε ξέπλενε ούτε το ρέμα της Καλλιρρόης.
Αυτή η γριά όμως, που δεν άκουγες από το στόμα της καλό για άνθρωπο και που οι λέξεις που μεταχειριζόντανε ήταν παλιές, πολύ παλιές, αρχαίες, συνεννοούνταν με τους πάντες με φτενά, τσιγκούνικα λόγια στο στόμα και με το χέρι πάντα στη τσέπη της κρατώντας γερά στην ιδρωμένη χούφτα της , μέχρι να το στύψει, κανένα πενηντάρι ή κατοστάρικο με τις φωτογραφίες θεών, σοφών και αγωνιστών του εικοσιένα.
Αυτή η μάγισσα κρατούσε στον κατάλογο των φτωχών και των πλουσίων σημειωμένο ολάκερο χωριό και γνώριζε απόξω κι ανακατωτά τις πομπές της κάθε μιας και του καθεμιανού.
Αυτή που λέτε ήξερε για παράδειγμα ότι εκειός είναι μούλος εκεινού που τον έκαμε η μάνα του τότενε που ο πατέρας του πήγε στη στεριά και γύρισε τον Θεριστή απόδιαβα, την κουτούπωσε εκειός εκεί ο πύξος, ο δείξος, ο τελεσός και θέλοντας και μη θέλοντας μπήκε από την πορτοπούλα κι αυτήνη έκανε πως δεν ήθελε, αλλά ήθελε και γιαυτό γκαστρώθηκε μαρέ και το παιδί το σημάδεψε ο Θέος και είναι ολοτσούτσουρο ο πατέρας του, μέχρι και το λακάκι στο μπ΄γούνι του έχει το μαύρο το μούλικο, αλλά την αμαρτία στο λαιμό μας να μην την πάρουμε εμείς που το λέμε και το ξέρ΄με, αλλά να την έχει εκειός ο μπόγιας, o άτιμος, ο γυναικάς που ατίμαζε τις γυναικούλες του κόσμου, διάλε μπα μέσα του, κι αυτές τι να κάμΆνε οι μαύρες, μια και δεν είχανε κι άντρα ή και να ΄χανε, δε μπόρειε μαρέ, δε μπόρειε ο μπόγιας.
Σας τα λέω έτσι αλλά μην την περάσετε και για καμιά χαμένη, ούτε και να τη θεωρήσετε παρασάνταλο ντιπ, η γυναίκα αυτή κράταγε είπαμε το βιβλίο των πτωχών και των πλουσίων. Κι ακούτε τι ξέρω για να καταλάβετε και σεις που βρισκόσαστε.
Εκείνα τα χρόνια τα παλιά ο κόσμος ήτανε πολύς και δεν χόρταινε με τίποτα. Όχι πώς ήτανε ο κόσμος φαγάς, αλλά γιατί δεν είχε να φάει. Δεν είχε να φάει γιατί ο τόπος ήταν λίγος και φτενός. Ήτανε λίγος γιατί έφτανε μέχρι εκεί που έφτανε το ζωνάρι και το έγκλημα και τελείωνε εκεί που έφτανε το ζωνάρι του αλλουνού χωριού και φτενός γιατί ο χώμα ήτανε όψα-όψα και από κάτω είχε ρίξει ο Θέος όλα τα κοντριά της Γης.
Αφού τα πράματα ήτανε έτσι και εργοστάσια δεν υπήρχανε για να βγάνουν λιπάσματα και τα ζώα φαίνεται δεν είχανε ούτε και αυτά βουνιές να κοπρίσουνε, τα γενήμματα ήτανε λίγα, οι σπορές ήτανε λίγες, τα αμπέλια δεν παρακάνανε, τις ελιές άστες, έτσι δεν έμενε στον Κοσμάκη άλλο από το πααίνει στους πολέμους που σκαριαζόντανε κάθε λίγο και λιγάκι και να δουλεύει είλωτας στο ξένο στην Κάτω Αχαγιά και τη Στεριά.
Αυτά γεννώντανε μέχρι να ανοίξει το Αμέρικα. Όταν άνοιξε το Αμέρικα πολύς νέος Κοσμάκης αποφάσισε να μην κοιλορεύει στο Χωριό και πήρε τα μάτια του που λέει ο λόγος και κίνησε για τον Περαία, κι από κει, όπως λένε στο Αμέρικα. Στο Αμέρικα για να πας σε πάγαινε ένα παπόρο θερίο που κίναγε από τον Περαία. Στο παπόρο ήτανε κάτι ανθρώποι με καπέλα που τους είχε ο φοπλιστής να παίρνουνε λεφτά. Για να τα πούμε αλλιώτικα για να πας στο Αμέρικα να αφήσεις τα κοκαλάκια σου στους σιδηροδρόμους και κλερονομιές στους έξυπνους που μένανε στο χωριό, έπρεπε να έχεις λεφτά για το εισιτήριο.
Ναι. Αλλά τα λεφτά τα είχε αυτή η στραβολαίμω η γριά που κράταγε τον κατάλογο των φτωχών και των πλουσίων. Συνεπώς, ήθελες δεν ήθελες , πήγαινες σε δαύτηνα για να σου δόκει το εισιτήριο βερεσέ, να σε ξομολογήσει κανονικά και να σε βάλει να ορκιστείς σε όλα τα Ευαγγέλια πως θα της γυρίσεις τα λεφτά διπλά και τρίδιπλα με την πρώτη πλερωμή σου.
Έτσι μάθαινε κι από πάνω όλα τα παλιά και τα φρέσκα του κάθε κερατά στο χωριό κι έτσι τους είχε όλους σούζα. Γιατί ότι έκανε δεν τόκανε μόνο για τον τόκο, αλλά και για να έχει βουλωμένο το στόμα του κάθε μιανού κερατά και άμα χρειαστεί να μπορεί να του σύρει όσα σέρνει η σκούπα.
Τέλος πάντων αφού έκαμε, όσα έκαμε , αφού πήρε τόκο επί τόκου, αφού με τα άπλυτα του κόσμου γιόμιζες τις εφημερίδες των Αθηνών, ήρτε μια μέρα που ήρθαν τα γεράματα και της σημάνανε την πόρτα. Τη μια της πόναε το ένα, την άλλη της πόναε το άλλο. Φέτο κλάδεψε τα αμπέλια, την άλλη χρονιά ούτε να ανεβεί στη γαϊδούρα δεν είχε ανάκαρα. Έχασε αγάλια , αγάλια το φως της και έφτασε στο σημείο να μην χωρίζει τα λεφτά.
Βλέποντας πως πάει σώνεται το λάδι της σκέφτηκε και είπε τι θα απογίνω τώρα που είμαι ανήμπορη; Πώς θα μπορέσω να πορέψω τον καιρό μου μέχρι να κλείσω τα μάτια μου;
Τον κόσμο τον είχε μάθει απ΄ τη καλή και την ανάποδη. Το πρώτο –πρώτο που έκαμε ήταν να αρχίσει να δίνει ρεγάλο για τα θελήματα στα παιδιά της γειτονιάς. Ύστερα θυμήθηκε τα παιδιά που κάμανε τα αδέρφια της . Συμφεροντολόγοι οι πλιότεροι απ αυτούς μαζεύτηκαν σαν σκατόμυγες και παργαρητέρνανε ποιός θα της πρωτοκάνει τα θελήματα. Όλο το χωριό ήξερε πως η γριά είχε κομπόδεμα γερό απάν΄ τ΄ς και κοιτάζανε ποιος θα το έβανε στο χέρι του.
Λίγα χρόνια πριν συνέπεσε να γένει ένας θερίος σεισμός. Σε τέτοιες περιστάσεις το Κράτος θυμάται το προορισμό του και οι πολιτικοί τους ψηφοφόρους τους και ανοίγουν τα ντουλάπια και μεράζουν λεφτά στον κοσμάκη για να προπιάσει τα γκρεμισμένα σπίτια του. Γυρίζουν το λοιπόν οι μηχανικοί του κράτους μαζύ με κάτι κονσόλους που είναι ξεματωχινοί για τέτοιες δουλειές και γράφουν, αποκοντά μεράζουν λεφτά στους πληγέντες και καρτερούν να τα κάνουν ψήφους στις επερχόμενες εκλογές .
Στη περίσταση αυτή η γριά πήγε ευθεία σε κειόνε εκεί που είχε το μπακάλικο και παρίστανε το μεγάλο ιδεολόγο και κομματάρχη της κυβερνήσεως και του τάΆ πε τα γράμματα.
-Ακού ορέ. Το κονάκι μ΄ έπαθε. Τήρα να πάρω λεφτά που θα πάρ΄νε ούλοι οι π΄τείδιοι.
-Δεν έπαθες τίπουτα, λέει το χωριό, κατ΄ απάσβεστα σ΄ πέσανε και κάτι λάστρες σ΄ σπάσανε. Δε τα χουμε τα λεφτά για πέταμα.
-Μωρέ εγώ δε παίρνω για τ΄ απάσβεστα. Ναι αλλά γιατί να παρ΄ς εσύ το πισ΄νοχωρήτ΄ γαμπρό που ΄τανε η θυατέρα σ΄ τρύπια….και δε συνέχισε και τά΄λλα.
-Ωρέ δε παίρνεις γιατί οι μηχανικοί δε σ΄ γράψανε ζμ΄νιές.
-Πες τ΄μηχανικώνε ότι θα ανεβώ στο καμπαναριό, θα σ΄μάνω τ΄ καμπάνα και θα πω τς πομπές σ΄ με το νι και με το σίγμα. Κατάλαβες ; κι αν δεν κατάλαβες θα σε κάμω να το καταλάβ΄ς γιατί τα λεφτά για να πάει στην Αυστράλια εκείος εκεί ο καμαρωτός πό΄ρ΄ξες τ΄ς αλληνής τ΄ς κοπελός το παιδί δεν τάδωκες εσύ αλλά εγώ και πρ΄πει να τα πάρω πίσω. Κατάλαβες ;Κι αν δεν κατάλαβες παίρνω χωνί και σε κάνω ρεντίκολο τ΄ σκυλιώνε κερατά έ κερατά π΄ μαλιαφάρισες τ΄ς κοπελίτσες τ΄ κόσμου με καραμελούλες και σ΄είχανε κι επίτροπο στην εκκλησά.
Αυτά είπε κι αποκοντά χούφτωσε με το αριστερό της χέρι το κότολο μη λάχει και μπερδευτεί και πέσει και τσακιστεί και πάρει τα δίκια του ο άτιμος κι όρμησε να φύγει.
Στην πόρτα γύρισε πίσω και συμπλήρωσε
-Αν δεν σου φτάνουνε αυτά τα κέρατα σου λέω και τα άλλα της νοικοκυράς σου με τους καραμπινιέρους π΄ μπαινοβγαίνανε στο σπίτ΄ σου ρουφιάνε, που μια ζωή ρουφιάνος ήσουνε. Ποιανού ωρέ κερατά μοιάζ΄ το πρώτο σ΄ το παιδί;
Την άλλη αυγή ήταν γραμμένη στους σεισμοπαθείς να πάρει από το Κράτος καμμιά πενηνταριά χιλιάδες για να προπιάσει τάχα μου-τάχα μου το σπίτι της.
Πήγε κάτ΄ στη Χώρα και μόνο η Φιλαρμονική δεν την περίμενε. Τάχε ταχτοποιήσει όλα ο μπακάλης. Ο συμβολαιογράφος στο στάτερι.Ο Δικαιόρος της Τράπεζας στο στατέρι. Χωροφύλακας τη πήρε από το λωφορείο κατ΄εντολή του Βουλευτή μας. Πήγε στην Εθνική. Πήρε τα λεφτά. Τάβαλε στο κότολο και τράβ΄σε ευθεία για το Ταμιευτήριο πούχε το μεγάλο τόκο. Τά βαλε σε κατάθεση. Ο Χωροφύλακας στη μπάντα της να τη φυλάει κι ότι πήρε το βιβλιάριο τη χαιρέτισε στρατιωτικά μετά προσοχής και έφυγε. Στη συνέχεια πέρασε κι απ΄ το κουμπάρο της το μεγαλομπακάλη στη χώρα να πάρει καμιά ρέγκα και κάνα κ΄τι λουκούμια για ώρα χρεία , πήρε το λωφορείο και έφτασε στο χωριό την ώρα πό πρεπε να βάλει τις κοτούλες της στον κάτ΄κα.
Πλάαισε εκείνη τ΄ μέρα σα πουλάκι που λέει ο λόγος. Να όμως που το χάραμα σηκώθηκε από ένα αναφτούριασμα στη καρδιά της. Και ποιος ξέρει πως έχω τα λεφτά στο ταμιευτήριο; Κανένας. Και ποιος σε κοιτάει αν δεν έχεις μετρητό απάν΄σ΄; Κανένας. Το λοιπό τα λεφτά πρέπ΄ να τάχα κοντά μ΄ πράμα π΄ θα πει να τα σέρνω απάν΄μ΄ μέχρι την ώρα που θα διαβώ το τάφο.Και τι κάν΄νε τώρα; Στη Χώρα δελόγκου.
Την άλλη αυγή κατέβηκε στη χώρα, πήρε τα λεφτά, τάβαλε στο κότολο και πήγε στο ΚΤΕΛ για το λωφορείο. Στο ΚΤΕΛ παρουσιάστηκε ένας κόνσολας που πούλαγε κάτι σκαλτσούνια και για τα δύο ποδάρια των γυναικώνε. καλτσόν τάλεγε ο παλιοκόνσολας.
-Τι π΄λεις αυτού ορέ παλιοκόνσολα; Ρώτησε
-Καλσόν θειάκο, απάντησε ο κόνσολας.
-Και τι ΄ναι αυτά αυτού τα σαλτό ;
-Σκαλτσούνια θειάκο. Πάρε και εσύ θειά σκαλτσούνια, θα σου χρειαστούνε, είπε για να την αναγελάσει.
-Ωρέ άει στο γέροντοδιάολο παλιοκόνσολα, του απάντησε στραβομουτσουνιάζοντας και γυρίζοντάς του το κώλο της.
Δεν πρόλαβε να πάει ένα βήμα ο κόνσολας, ξουράφι το μυαλό της βρήκε τη λύση π΄γύρευε, γύρισε και τον φώναξε.
-Και πόσο κάν΄νε αυτά αυτού τα σκαλτσούνια τζόγια μ΄;
-Ένα δεκάρικο.
-Τι λές ωρέ μ ένα δεκάρικο παντρεύομαι. ¶μα θέλεις πέντε.
-Δέκα κάν΄νε τα μαύρα θειά. Οχτώ τα καφετίσα και εξ τα άσπρα. Αν δεν θέλεις μαύρα σου δίνω καφετίσα με εφτά. Λιγότερο δεν έχει θειά
-Κι άμα πάρω τα άσπρα που δε π΄λιώνται κιόλας στα πλερώνω με τέσσαρα ;
-Πάρε άσπρα και βάλτα και στα δίνω και με τρία.
-Φέρ΄τα εδώ.
Έτσι κονόμισε το σκαλτσούνι. Τόβαλε στο σακούλι και τράβηξε για το χωριό. Μόλις έφτασε στο χωριό έπιασε και γιόμισε το σκαλτσούνι με τα λεφτά κι αποκοντά έπιασε και το ΄ραψε κ΄φογάζ΄ τα ίσα πέρα στο λάστιχο με χοντρό βελόνι και δέκα νούμερο κλωνά γαλάζα και τέλος το έδεσε απάνω της λίγο απάνω απ το αφαλό π΄τείδια για βρίσκεται κάτω ακριβώς από το δέσιμο του κότολου.
Εκεί της το βρήκαν οι κλερονόμοι στον απεθαμό της.
Την βρήκε ξύλο το τσουρδέλι της ανηψιάς της που έμενε στην απάν΄ γειτονιά και είχε σειρά να της πάει το γάλα. Έβαλε τα σκουσμάκια μια και ήρθε για πρώτη φορά φάτσα με τον θάνατο και βγήκε όξου φωνάζοντας, κλαίοντας και γελώντας :
-Πέθανε, πάει πέθανε να ησυχάσει το χωριό, να ησυχάσ΄νε οι γυναίκες του κόσμου. Πάει στο διάολο η π΄τάνα που δε κόταες ούτε να χέσεις από δαύτηνα.
Και δόστου χοροπηδητά και δόστου χοροπηδητά. Και δόστου γέλια το π΄τανάκι, που χαιρόντανε π΄γλύτωσε από την γλώσσα τ΄ς και δόστου γέλια και δόστου χοροπηδητά, και δόστου γέλια, ώσπου έφτασε στο σπίτι της και φώναξε της μάνας της
-Κατέβα ωρή μανό, κατέβα. Κατέβα και πέθανε το παρασάνταλο, η μάγισσα η θειά σου. Κατέβα και γλυτώσαμε. Κατέβα να πάμε να της πάρ΄με το κομπόδεμα μην τα προλάβ΄νε οι άλλοι.
Απ τα σκουσμάκια και το κακό διαλέχτηκε όλο το χωριό κι όταν φτάσανε στη ποριά απ το κονάκι της θειάς ήτανε μαζωμένος όλος ο κόσμος. Έπιασε τα κλάματα η ανηψά και δεν τάφινε με τίποτα. Κλάματα να δούνε τα μάτια σου, να σκιώνται οι πέτρες.
-Ω μαύρη μ΄ θειά. Γου τύχη πούχες.Γου πόκαμες καλό σούλονε τον κόσμο και καλό δεν είδες από κανένανε. Γου πόδνες σ ούλο τον κόσμο. Γου π μας αγάπαγες ούλους.
-Σκάσε ωρή. Σκάσε και γελάει ο κόσμος μ αυτά που λες και πιάσε να ντύσ΄ με το παλιοδιάολο μη ξυλιάσει.
Πιάσανε να τηνε ντύσουνε. Εκεί βρήκανε το σκαλτσούνι πούχε ζωσμένο λίγο απάνω απ τον αφαλό της.
-Γιατρα ωρή. Γιάτρα. Το κομπόδεμα.!!
Απαρατήσανε τη πεθαμένη. Πιάσανε βάλανε το κοσμπόδεμα μπροστά τους να το βλέπει όλος ο κόσμος και κάτσανε και μεράσανε το κομπόδεμα οι κλερονόμοι, ανηψιοί και οι ανηψιές, με ένα μου-ένα σου μέχρι και τη τελευταία δεκάρα. Αποκοντά τελειώσανε με το λείψανο και τ΄ αφίκανε μέσα στη κάμαρη απάν στο κρεβάτι της, Της κάμανε την κηδεία κατευθείαν στην εκκλησά που ΄τανε στο Νεκροταφείο, μάλιστα είπε ο μπακάλης και της δόκανε τάφο στην επέκταση του Νεκροταφείου στην άκρη από το τελευταίο σκαλί, απ κάτου από ένα θερίο ρ΄πάκι.. Στην κηδεία της πήγε όλο το χωριό και όλοι από τα κοντινά χωριά. Πήγανε λέει για βεβαιωθούνε αν τη θάψανε και τη βολιάσανε καλά μην και ματασηκωθεί και τότε δεν γλυτώνει κανένας από δαύτηνα.
Πέρασαν έξη –εφτά μήνες και ο γραμματέας έλαβε ένα γράμμα από το δικηγόρο της Τράπεζας. Του ζητούσε να του στείλει ληξιαρχική πράξη θανάτου και πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών της ….και έγραφε το όνομά της πλήρως μέχρι και το όνομα της μάνας της ήθελε πλήρες.
Ο γραμματέας τα έστειλε με το πρώτο ταχυδρομείο επίσημα με σφραγίδες και υπογραφές, όπως τα ζήτησε ο δικηγόρος.
Δεν πέρασε καιρός και λάβανε όλα τα ανηψίδια της γριάς ειδοποίηση από το δικηγόρο της τράπεζας. Έγραφε «..επειδή δεν αποποιήθειτε την κληρονομίαν της …….(έγραφε μέχρι και το όνομά της μάνας της ) εντός της νενομισμένης προθεσμίας, υποχρεούσθε όπως καταβάλητε, ου μόνον το κεφάλαιον του δανείου εκ δραχμών πεντήκοντα χιλιάδων αλλά προσέτι και τους συμπεφωνημένους τόκους υπερημερίας εκ δραχμών πλέον των εκατόν πεντήκοντα χιλιάδων και πέραν τούτων άπαντα τα απαραίτητα έξοδα έως την πλήρη και την ολοσχερή εξόφλησιν του δανείου, άλλως θα αναγκασθεί η δανείστρια τράπεζα να επιδιώξει την είσπραξίν τους δικαστικώς και εις βάρος της καθέκαστον περιουσίας σας»*
*Ακριβώς αυτά μας λέει και ο Αλμούνια, αντί να πιάσει να χώσει φυλακή αυτούς που τα φάγανε. Αλλά αυτοί που τα φάγανε ήταν οι δικοί του !!!!!








