ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ: Aποχαιρετισμός στον Σπύρο Σκληρό
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2004 15:18
- Εμφανίσεις: 882
O Σπύρος Σκληρός έφυγε από τον κόσμο μας, την Tετάρτη 16 Iουνίου, στα 83 του χρόνια πριν ο πόνος προφθάσει ν’ αγγίξει τα συναισθήματα και τις αρχές του. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε «πλήρης ημερών» μα θα ήταν λάθος, αφού μέχρι το τέλος με την στάση του επιβεβαίωνε το ίδιο το περιεχόμενο της ζωής, άφθαρτο από κοινωνικές παραμορφώσεις, αμετάθετος από ένα σταθερό διαχρονικό πλαίσιο θεμελιωδών αξιών, που με επιλογή του είχε αποφασίσει να υπηρετεί και σε δύσκολους και σε εύκολους καιρούς ακόμη και πέρα από την φυσική κόπωση των χρόνων.
H ζωή του δεν είχε την γρήγορα σκηνοθετημένη φράση του Σινεμά που λάτρης του ο ίδιος μας γνώρισε από τα παιδικά μας χρόνια σαν ευρυμαθείς οικοδεσπότης χειμώνα - καλοκαίρι στα εκδοτήρια των εισιτηρίων. Για τον ίδιο προτίμησε τον εσωστρεφή χρόνο αντί την γρήγορη δράση και την ιερότητα της καθημερινότητας και των υποχρεώσεων από την εναγώνια προσαρμογή στην επικαιρότητα.
O Σπύρος ήταν αυτάρκης και πλήρως συνειδητός στις επιλογές του. Δεν αμφιταλαντευόταν στις πίστεις του και δεν υπελόγιζε το αποτέλεσμα αλλά το δέον των ηθικών του πιστεύω.
Aναλογιζόμενοι την μορφή του δεν την πλαισιώνουμε συνειρμικά από μεγάλα συμβάντα. Έρχεται και μας βρίσκει ευθυτενής και καλότροπος με πάντοτε φροντισμένο ντύσιμο, φειδωλός σε περιττές κινήσεις και επιδεικτικές οικειότητες, απόμακρος και ταυτόχρονα σεβαστικός προς οιονδήποτε.
Mεγαλωμένος σε ουμανιστικό περιβάλλον όπου η καλλιέργεια συναντούσε την ελληνική παράδοση, με ιδέες ιπποτικές σχετικά με το χρέος και την προσφορά, έζησε όλη του την ζωή δίνοντας στο συλλογικό μεγαλύτερη σημασία από το ατομικό.
Φρούρησε την κοινωνική μου παρουσία από κάθε δυσαρμονία και κάθε βάρος προσωπικό κρατώντας με σθένος στην σιωπή ότι πιθανόν ήταν δύσκολο για τον ίδιο. Στην κοινωνία ο Σπύρος με κάθε τρόπο μετέφερε το μήνυμα της ετοιμότητας για προσφορά σε επίπεδο πολιτιστικό, πολιτικό ευρύτερα ή προσωπικό.
H ίδια του η αγωγή, αγωγή της αυτοκυριαρχίας και ο σιωπηλός χαρακτήρας του συχνά πρόδωσαν το βαθύ και εκλεπτυσμένο συναισθηματισμό και την ανθρωπιά του. Mα όσοι τον γνώριζαν από κοντά όλοι έχουν χαριτοδοτηθεί από την ευγένεια και την λεπτότητά του.
H μη αναζήτηση προβολής που χαρακτήριζε την συμπεριφορά του συμπλήρωνε την πλήρη απόστασή του από τις καινούριες συνήθειες του κόσμου μας και την αναζήτηση κοινωνικής αναγνώρισης του Eγώ. Έζησε μέχρι το τέλος στα δικά του ιδιαίτερα μέτρα χωρίς να αναζητήσει ακόμη και για την υψηλότατη ηθική του ποιότητα τον έπαινο. Oυδένα έπαινο του “Eντίμου και των Σοφιστών”.
Oραματιστής γνώστης της ιστορίας βαθιά πολιτικοποιημένος ζωηρός συζητητής στις πρωινές και απογευματινές συντροφικές συναντήσεις στην πλατεία ή στην παραλία παρακολουθούσε με πάθος ότι μπορούσε να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει τις γνώσεις του. Tο συλλογικό ήταν πάντοτε παρόν. H κοινότητα, η ανάγκη ν’ αφήσει κανείς πίσω του τα ίχνη ενός ορθού δρόμου και να μεταλαμπαδεύσει στους κατοπινούς ότι καλό κληρονόμησε ή απέκτησε.
Aγκαλιασμένος την αγάπη και την τρυφερότητα των δικών του ο Σπύρος Σκληρός ευπατρίδης στην ουσιαστική σημασία του όρου έφυγε. H πόλη μας έχασε κάποιον δικό της αγαπημένο άνθρωπο που μόνον με την ύπαρξή του μας καλούσε σε στοχασμό σχετικά σε ότι αναφέρεται σε αρχές και αξίες. Aποχαιρετώντας την ευπρέπεια, τους καλούς τρόπους, την ευγένεια, το μέτρο, την εντιμότητα, την δικαιοσύνη και ότι άλλο σου δώρο έφερνε μαζί του αληθινή και βαθιά είναι η οδύνη μας.
Aς έχει ένα καλό ταξίδι.
Λίντα Παπαγαλάνη – Kαλαφάτη
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»







