ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ - Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Πέμπτη, 27 Μαΐου 2004 16:56
- Εμφανίσεις: 1108
Η Λευκάδα είναι ένας τόπος μικρός. Όμορφος μα μικρός. Τα στενά όριά της, οι λίγες έως μηδενικές επιλογές εκτόνωσης και ψυχαγωγίας, το αδιέξοδο της ανεργίας κ.α. συντελούν ώστε οι νέοι βγάζοντας το σχολείο να μη θέλουν και να μη μπορούν να σταθούν. Το ολιγοπώλιο της διασκέδασης και ψυχαγωγίας θέλοντας ή μη κατευθύνει σε ορισμένα μονοπάτια τα νέα παιδιά που παραμένουν στον τόπο, βαλτώνοντας τις επιλογές τους, ενισχύοντας τα αδιέξοδά τους και καθιστώντας τα έρμαια στις διαθέσεις του «αμερικάνικου» τρόπου σκέψης και ζωής.
Τα πολιτιστικά σωματεία που κάποτε έσφυζαν από ζωή και προσφορά έχουν συρρικνωθεί μέχρις εξαφανίσεως και η πνευματική ζωή του τόπου – με λαμπρές εξαιρέσεις – παραμένει ανύπαρκτη.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Χάθηκε κάθε διάθεση αντίστασης στον fast food τρόπο ζωής, δεν έχουμε τρόπο να τον αντιμετωπίσουμε αν και προσπαθούμε ή μήπως έχουμε παραδοθεί εντελώς πια στο εύκολο και στο γρήγορο;
Αδυνατώ να πιστέψω – έχοντας υπ’ όψη την ιστορία μας ως λαός – πως έχουμε παραδοθεί. Αδυνατώ να πιστέψω πως ο προβληματισμός μας δεν ξεπερνά τα όρια του εύκολου και απλού. Αντίθετα θεωρώ πως μια κίνηση, μια προοπτική, μια ελπίδα είναι ικανή να μας αφυπνίσει, να μας συνεγείρει και να μας δραστηριοποιήσει.
Δυναμικό στον τόπο υπάρχει. Άνθρωποι με διάθεση για προσφορά, με ιδέες και οράματα βρίσκονται βαλτωμένοι στην καθημερινότητα, κλεισμένοι και απομονωμένοι στα όνειρά τους περιμένοντας αυτό το κάτι που θα τους βάλει σε μια διαδικασία υλοποίησης των «ονείρων» τους. Αυτό το κάτι λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, λέγεται πολιτιστικό σωματείο ή μήπως λέγεται, πρέπει να λέγεται, Πνευματικό Κέντρο;
Θεωρώ πως ο μόνος φορέας που μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχεια μιας προσπάθειας, τη θεσμοθέτηση μιας πολιτισμικής διαδικασίας, εν τέλει μια πολιτισμική αφύπνιση, είναι το Πνευματικό Κέντρο του δήμου Λευκάδας και το ισχυρίζομαι έχοντας «περάσει» και από πολιτιστικά σωματεία και από ιδιωτική πρωτοβουλία. Γρήγορα η ορμή υποχωρεί και τα όνειρα «συμβιβάζονται»! (Δυστυχώς επαιτώντας χρηματοδότηση δεν παράγεις πολιτισμό παρά αναγκάζεσαι να γίνεσαι δημοσιοσχεσίτης).
Ποιο όμως Πνευματικό Κέντρο; Αυτό που υπάρχει με τη δομή και το καταστατικό του, είναι αδύνατον να παράξει έργο, είναι αδύνατον να κάνει οτιδήποτε πέραν μιας συντήρησης των Γιορτών Λόγου και Τέχνης χωρίς λόγο και χωρίς τέχνη πολλές φορές. Τα άτομα που το στελεχώνουν, επιλεγμένα με αναχρονιστικό τρόπο και μη έχοντας – τα περισσότερα - σχέση με τον λόγο και με την τέχνη, άθελά τους συντηρούν μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά, που δεν προσφέρει όραμα και προοπτική. Θα έλεγα, και θα εξηγηθώ για αυτό, πως κάθε προσπάθεια που δεν «ελέγχουν» τη φοβούνται και, κάποια, την υποσκάπτουν φοβούμενα πως θα ξεπεραστούν από τα γεγονότα, πως θα χάσουν το κύρος τους στην κοινωνία, πως άλλοι θα τους κλέψουν τη δόξα και ποιος ξέρει τι άλλο βάζει ο νους τους… Εν τω μεταξύ συμμετέχουν τύποις αφού τα περισσότερα μέλη δεν εμφανίζονται καν στις συνεδριάσεις του Πνευματικού Κέντρου και φυσικά δεν συμμετέχουν στις δραστηριότητές του.
Το Θεατρικό Εργαστήρι
Το Θεατρικό Εργαστήρι π.χ. που ιδρύθηκε και λειτουργεί από το χειμώνα είναι μια δραστηριότητα που αγκαλιάστηκε από πολύ κόσμο στο ξεκίνημά του, που έχει συμμετοχή, προοπτική και προσφέρει δημιουργική διέξοδο σε πολλούς νέους ανθρώπους. Κινδυνεύει να «βαλτώσει» εξ αιτίας της νοοτροπίας που ανέφερα παραπάνω. Στο ξεκίνημά του το καλοκαίρι, μετά από πρωτοβουλία του κ. Βασίλη Θερμού, κλήθηκα να βοηθήσω μαζί με άλλους και με χαρά δέχτηκα την πρόσκληση.
Η ιδέα του κ. Θερμού ήταν να «ηγηθώ» μιας ομάδας που θα είχε την ευθύνη της λειτουργίας του, ως συνδετικός κρίκος με το Πνευματικό Κέντρο, σε συνεργασία πάντοτε με τον δάσκαλο του εργαστηρίου τον σκηνοθέτη κ Χρήστο Μακρυγιώργο. Ζήτησα τη συνεργασία του κ. Γιώργου Καρανάσου, της κας Αγγελικής Φούρου, της κας Τούλας Σκληρού, της κας Υβόνης Καρβούνη και πολλών άλλων ανθρώπων που αγαπούν το θέατρο.
Ζήτησα από τον κο Θερμό απόφαση του Πνευματικού Κέντρου, την οποία μου υποσχέθηκε, και ξεκινήσαμε την οργάνωση του Εργαστηρίου. Δεν προλάβαμε να κάνουμε ένα βήμα και ...άρχισαν τα όργανα. «Ποιοι είναι αυτοί», «τι θέλουν», «βγήκαν από το παράθυρο και θα τους βάλουμε από την πόρτα» και άλλα αστεία... Στόχοι εγώ και ο Καρανάσος, από τους λίγους στο κάτω που χρόνια ασχολούμαστε με το θέατρο στη Λευκάδα, μα και η κα Καρβούνη.
Αντέξαμε τις πρώτες βολές δουλεύοντας με δυσκολία, βρήκαμε χώρο για το εργαστήριο, σχεδιάσαμε τις διαδικασίες έναρξης και λειτουργίας ώσπου... Ώσπου σε συνεδρίαση του Πνευματικού Κέντρου τον Δεκέμβρη για την έγκριση λειτουργίας του εργαστηρίου δεν ακούστηκαν ούτε τα ονόματά μας πολλώ δε μάλλον δεν αποφασίστηκε γραμματειακή υποστήριξη – με όποια σύνθεση – του Εργαστηρίου. Είναι φυσικό η πρώτη ομάδα να σταματήσει να λειτουργεί – έμεινε μόνο η κα Καρβούνη η οποία «αναγκάστηκε» αργότερα να αποχωρήσει – γιατί ο εθελοντισμός είναι καλός αν σε θέλουν και οι άλλοι εθελοντή... Δεν «ψαχνόμαστε» άλλωστε για δραστηριότητες, έχουμε πολλές...
Άφησαν τον κο Μακρυγιώργο να κάνει τα πάντα δάσκαλος και εργάτης –όχι δηλαδή ότι δεν το επεδίωξε και ο ίδιος – με αποτέλεσμα χωρίς βοήθεια να δυσκολεύεται η στοιχειώδης λειτουργία του Εργαστηρίου. (O κος Μακρυγιώργος αναφέρεται σε συνέντευξή του, στο προηγούμενο φύλο της εφημερίδας, στα παραπάνω γι αυτό και η αναφορά.)
Στο δια ταύτα τώρα.
Το Πνευματικό Κέντρο του δήμου πρέπει και μπορεί να αποτελέσει ένα πυρήνα πολιτισμικής δημιουργίας στον τόπο. Πρέπει και μπορεί να ξεφύγει από τα στενά όρια του μοιράσματος της πίττας στα σωματεία και τη διεκπεραίωση των Γιορτών και να δει δημιουργικά τα πράγματα.
Oι επιτροπές πολιτών μπορούν, χωρίς να προσβάλουν κανένα, να λειτουργήσουν δημιουργικά σε πολλές κατευθύνσεις. Μπορούν να βοηθήσουν σε τομείς ιδεών και υλοποίησής τους, προγραμμάτων, χρηματοδοτήσεων κ.λ.π, αρκεί οι «ειδήμονες» του Πνευματικού Κέντρου να τους εμπιστευτούν.
Είναι αδιανόητο να θες να στήσεις ένα θεατρικό εργαστήρι, πάει να πει ένα μελίσσι δημιουργίας, χωρίς βοήθεια από τον κόσμο.
Είναι αδιανόητο ένας άνθρωπος να είναι δάσκαλος 50-60 ατόμων και συγχρόνως να εκπληρώνει όλες τις άλλες υποχρεώσεις διοίκησης. Χρειάζεται βοήθεια την οποία, εφόσον δεν προσφέρουν τα μέλη του Πνευματικού Κέντρου, πρέπει να αναζητήσεις στους πολίτες. Βοήθεια όμως σημαίνει αναγνώριση του ρόλου σου, όποιος και να είναι αυτός, από το Πνευματικό Κέντρο. Να βγαίνεις στην κοινωνία εκ μέρους κάποιου φορέα και σαν έτσι να λειτουργείς χωρίς να διακινδυνεύεις το ...ποιος είσαι εσύ... Βοήθεια και συμμετοχή σημαίνει να χάνεις, δημιουργικά έστω, τις ώρες σου και να μην κινδυνεύεις να «πληρώσεις» στο τέλος την όποια προσφορά σου.
Kάτι ν’ αλλάξει...
Η κοινωνία της Λευκάδας και οι άνθρωποι που «ψάχνονται» για κάτι δημιουργικό, πέρα από τον fast food τρόπο ζωής, απαιτούν κάτι να αλλάξει σε τούτο τον τόπο. Να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια της δημιουργίας, στα χρόνια του εθελοντισμού, στα χρόνια που η προσφορά και η δημιουργία ήταν ζωή, ήταν χαρά, ήταν τρόπος σκέψης και λόγος ύπαρξης.
Προσφορά υπάρχει. Θέληση υπάρχει από πολλούς. Αρκεί ένα μήνυμα θέλησης από τους «αρμοδίους». Διάθεση να ξεφύγουμε από τα καθιερωμένα, τα γνωστά και να ξεπεράσουμε το φόβο μας –λόγω άγνοιας ίσως- πως τα «καινά δαιμόνια» θα μας «καταστρέψουν» την ηρεμίας μας, την αναγνωρισιμότητά μας, τη «δόξα» μας. Αν αξίζεις κανένας δεν μπορεί να σε σκιάσει. O φόβος είναι, στην περίπτωσή μας, μόνο σημάδι αδυναμίας.
Τολμείστε κύριοι αρμόδιοι να εισαγάγετε «καινά δαιμόνια» στον τρόπο λειτουργίας σας και είμαι σίγουρος πως μια καινούργια άνοιξη πολιτισμού μας περιμένει.
Υ.Γ 1. Είχα τελειώσει τούτο το σημείωμα όταν κλήθηκα από τον κο Μακρυγιώργο μαζί με άλλους πολίτες της Λευκάδας να συζητήσουμε ιδέες και προτάσεις για το μέλλον του Θεατρικού Εργαστηρίου. Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση παρά τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί. Πολίτες προσήλθαν και συζητήσαμε δημιουργικά. Έλαμψαν με την απουσία τους τα μέλη του Πνευματικού Κέντρου, παρ ότι κλήθηκαν κάποια από αυτά και παρ ότι καθ ύλη αρμόδια. Θα δεχτώ πως ήταν απασχολημένα και δεν μπόρεσαν να προσέλθουν, γιατί αν δεχτώ πως το έκαναν ηθελημένα...
Υ.Γ 2. Κάποτε πρέπει να γίνει μια ανοιχτή συζήτηση στο Πνευματικό Κέντρο για το μέλλον του πολιτισμού στον τόπο μας. Νομίζω ότι θα συμβάλλει δημιουργικά και ελπιδοφόρα για το μέλλον. Καλώ τα μέλη του Πνευματικού Κέντρου να το αποφασίσουν. Θα είναι μια συμβολή τους στον τόπο θετική από κάθε άποψη.
ΜΑΡΚΟΣ ΝΙΚΗΤΑΚΗΣ
Από την εφημερίδα “Τα Νέα της Λευκάδας”







