Κοκορομαχίες & απογοήτευση ψηφοφόρων Του Φίλιππου Ζάχαρη
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009 02:00
- Εμφανίσεις: 367
Λίγες ημέρες πριν από την τελική μονομαχία των δύο στην ΝΔ και η ατμόσφαιρα έχει ενταθεί σε τέτοιο σημείο που ο κόσμος αισθάνεται πως μάλλον πρόκειται για αντιπαράθεση δύο διαφορετικών κομμάτων. Η Ντόρα Μπακογιάννη, βέβαια, σε μια προσπάθεια να δείξει πως θα ενεργεί ως μελλοντικός αρχηγός της ΝΔ, προέβη σε βαρυσήμαντη δήλωση, προκειμένου να αποδείξει πως η αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ είναι παρούσα και πως η ΝΔ εξακολουθεί να είναι μονιασμένη. Λέει λοιπόν η κα Μπακογιάννη χαρακτηριστικά: «Το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία με ψέματα και τώρα τα βρίσκει μπροστά του. Αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση. Με μηδενικά ανακλαστικά, καθυστερήσεις και ημίμετρα εξακολουθεί να επιλέγει τις εντυπώσεις έναντι της ουσίας. Πενήντα ημέρες μετά, και δεν έχει στελεχώσει θέσεις - κλειδιά του Δημοσίου. Η μόνη τους ελπίδα – και γι' αυτό το σύστημα ΠΑΣΟΚ τα έχει δώσει όλα εναντίον μου – είναι η Νέα Δημοκρατία να μπει σε εσωστρέφεια και περιχαράκωση και να μην ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Γελάστηκαν. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι εδώ». Τονωτικές ενώσεις λοιπόν από την υποψήφια αρχηγό της ΝΔ που θέλει να κάνει αισθητή την παρουσία της στο πολιτικό σκηνικό, προτάσσοντας ισχυρό αντιπολιτευτικό λόγο. Η ΝΔ είναι όμως «εδώ»;
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αντώνης Σαμαράς, αφήνει για λίγο τα περί «εσωκομματικών μηχανισμών και φέουδων» και με έναν δριμύ αντιπολιτευτικό λόγο, αποκαλύπτει πως θα είναι η ΝΔ με τον ίδιο αρχηγό απέναντι στο ΠΑΣΟΚ: «την επόμενη μέρα από τις εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας, θα είμαστε όλοι μια γροθιά. Δεν έχω εσωκομματικό αντίπαλο. Αντίπαλός μου είναι η ήττα. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο ιδεολογικός πολέμιος». Στην τελική ευθεία λοιπόν οι διεκδικητές του χρίσματος στη ΝΔ. Καταβάλλονται προσπάθειες να υπάρξει ανασυγκρότηση όχι μόνο από την ήττα της 4ης Οκτωβρίου αλλά και από τον εσωκομματικό πόλεμο που ξέσπασε στο κατόπι. Οι νεοδημοκράτες ασφαλώς και θα έχουν θορυβηθεί μετά τις τόσες αντιπαραθέσεις. Η όρεξή τους έχει μειωθεί μετά τα όσα διαμείφθηκαν στην παρατεταμένη χρονική περίοδο πριν την εκλογή του ή της αρχηγού στην ΝΔ. Κάτι φταίει όμως εντός της ΝΔ, είναι οφθαλμοφανές. Δεν είναι απόρροια πολυφωνίας οι τόσες τάσεις στο κόμμα, ούτε απόδειξη πολιτικού ήθους οι αλλεπάλληλες αλληλλοεκτοξεύσεις κατηγοριών από τα κυρίαρχα στρατόπεδα των δύο βασικών υποψηφίων.
Οι ψηφοφόροι της ΝΔ είναι κάτι παραπάνω από μουδιασμένοι και αυτό φαίνεται καθαρά και από τις δημοσκοπήσεις. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δείχνει να μην ανέχεται τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Αυτό το ποσοστό των νεοδημοκρατών είναι διαχειρίσιμο; Ή μήπως θα έπρεπε να το υπολογίζουν ήδη στη ΝΔ στις επόμενες εκλογές εκτός του κόμματος; Μάλλον θα έπρεπε να ξανασκεφθούν τα είδος και το ύφος του προεκλογικού αγώνα για την κατάκτηση του προεδρικού χρίσματος στη ΝΔ. Ίσως θα έπρεπε να χαμηλώσουν τους τόνους στις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και να ορθώσουν ισχυρό αντιπολιτευτικό λόγο. Θα κοστίσουν όλες αυτές οι αψιμαχίες στην συντηρητική παράταξη. Θα μειώσουν ακόμη περισσότερο την εκλογική της δύναμη καθώς οι ψηφοφόροι δεν επιθυμούσαν σε καμία περίπτωση τέτοιου είδους συγκρούσεις. Και ίσως να είναι λίγο αργά για ενδυνάμωση από Σαμαρά και Μπακογιάννη του αντιπολιτευτικού λόγου. Ίσως όλοι αυτοί στο ΠΑΣΟΚ που οραματίζονταν μια άνετη διακυβέρνηση το πρώτο χρονικό διάστημα να δικαιώθηκαν στο έπακρο. Με δεδομένο μάλιστα το γεγονός ότι αυτές οι πρώτες 100 μέρες είναι δύσκολες και λάθη έχουν ήδη γίνει από το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ έχει χάσει χρόνο για να απολέσει το χαμένο έδαφος της 4ης Οκτωβρίου. Και δεν ξέρω πια αν αυτή η διαφορά των δέκα μονάδων είναι απροσπέλαστη και διαχειρίσιμη, παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες καταβάλλει η νέα ηγεσία της. Γιατί ο κόσμος τιμώρησε την ΝΔ. Δεν ζήτησε από τα ηγετικά της στελέχη να βγάλουν στην επιφάνεια τις κάθε είδους αντιπαλότητες, έχθρες και μίση. Και ο κόσμος αυτός που προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ θα το σκεφθεί να ξαναγυρίσει, γιατί προτιμά περισσότερο μια κυβέρνηση που του λέει την μισή αλήθεια υπό το κράτος της προσχηματικής εσωκομματικής ενότητας, παρά να αντικρίζει την αλήθεια κατάματα όταν βλέπει τις νεοδημοκρατικές φατρίες να επιδίδονται σε έναν ασταμάτητο πόλεμο.








