[ΣΚΕΨΕΙΣ] Εκλογικά
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 515
Του Πολυχρόνη Σίδερη
Ένα χαρακτηριστικό της πολιτικής μας ζωής που αποτελεί και πρωτοτυπία είναι ότι από την στιγμή που θα γίνουν εθνικές εκλογές ακολουθεί το ερώτημα που μένει και στην επικαιρότητα, πότε θα γίνουν οι επόμενες. Δεν έχει σημασία που σύμφωνα με το σύνταγμα πρέπει να γίνουν μετά από τέσσερα χρόνια και η εκάστοτε κυβέρνηση το τονίζει και το επαναλαμβάνει στη Βουλή με κάθε ευκαιρία. Αυτό συμβαίνει πολύ σπάνια. Ο λόγος - πρόφαση που γίνονται πρόωρα είναι συνήθως κάποιο «μείζον εθνικό θέμα». Αυτή τη φορά γίνονται γιατί ο πρωθυπουργός θέλει νωπή λαϊκή εντολή. Ακόμη διότι ο τόπος δεν αντέχει μακρά προεκλογική περίοδο και σΆ αυτό ευθύνεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κάποιοι δύσπιστοι λένε ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι, αδιέξοδα, ανικανότητα ή κάτι άλλο. Η ουσία είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο δυο χρόνια νωρίτερα.
Δεν μας πειράζει όμως και πολύ. Έχει ενδιαφέρον η προεκλογική περίοδος γιατί μας προσφέρει πάρα πολλά. Είναι πρώτα ? πρώτα μια ευκαιρία να εκτονωθούμε με τις αντιπαραθέσεις που γίνονται υποστηρίζοντας το κόμμα μας. Προσφέρεται προπάντων για όνειρα και ελπίδες για κάτι καλλίτερο. Ακόμη για ξεκαθάρισμα λογαριασμών αφού την Κυριακή των εκλογών ο ψηφοφόρος έχει την δυνατότητα να μαυρίσει τον υποψήφιο που δεν τον διόρισε βγάζοντας έτσι το άχτι του. Ακόμη μπορεί να ρίξει το ψηφοδέλτιο και «δαγκωτό». Είναι πράγματι η ώρα του κυρίαρχου λαού.
Κατά την προεκλογική περίοδο δεσπόζουν τα φιλολαϊκά προγράμματα και οι υποσχέσεις όλων των κομμάτων. Συνήθως κερδίζει το κόμμα που θα πείσει. Αυτό όμως είναι και το δύσκολο πρόβλημα διότι: Από την μια μεριά οι ψηφοφόροι είναι δύσπιστοι επειδή έχουν καεί και θέλουν εγγυήσεις όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα «Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα». Από την άλλη πλευρά ο πολιτικός δεν μπορεί να τις προσφέρει γιατί είναι αδύνατο να αποδείξει εκ των προτέρων ότι θα γίνουν αυτά που υπόσχεται. Η μόνη απόδειξη είναι η επαλήθευση ή αντίθετα η διάψευση που θα γίνει στο μέλλον όταν θα είναι πλέον αργά. Όπως σήμερα επαληθεύονται η διαψεύδονται οι παλαιότερες υποσχέσεις. ΓιΆ αυτό το κύριο κριτήριο για πολλούς είναι όχι αυτά που υπόσχονται αλλά κατά πόσον έγιναν αυτά που έχουν υποσχεθεί στο παρελθόν. Αυτοί που κρίνουν και ψηφίζουν με αυτό το κριτήριο είναι μάλλον οι πιο λογικοί. Είναι πολοί που διαψεύδονται και σε κάθε εκλογή αλλάζουν επιλογή. Αυτούς τους λέμε κοψοχέρηδες. Μία άλλη κατηγορία που είναι και καθοριστική για το αποτέλεσμα είναι αυτή που ειρωνικά ονομάζεται Ο.Φ. .Α (Όπου Φυσάει ο ¶νεμος ). Μια τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που - ενώ διαψεύδονται οι προσδοκίες τους - δεν αλλάζουν με τίποτα. Αυτούς δεν τους λέμε μαζοχιστές ή κάπως αλλιώς αλλά τους λέμε ιδεολόγους.
Είναι και πολλοί που δεν το παίρνουν στα σοβαρά και ο λόγος είναι ότι στην εκλογική μας συμπεριφορά υπάρχουν και παράλογα, υπερβολές, αντιφάσεις και πολλή υποκρισία. ΓιΆ αυτό πολλοί υποστηρίζουν ότι με αυτά που βλέπουμε έπρεπε να μη πάει κανείς να ψηφίσει. Και όμως αυτοί μπορεί να είναι οι πιο φανατικοί και απλά υποκρίνονται. ΅Όπως υποκρίνονται όσοι λένε ότι βαρέθηκαν και ενοχλούνται που βλέπουν πάνω από πενήντα χρόνια να κυριαρχούν στο κατεστημένο της πολιτικής σκηνής τα ονόματα Καραμανλής _ Παπανδρέου - Μητσοτάκης. Πρώτα-πρώτα αδικούν το τρίτο όνομα και αντιφάσκουν γιατί ίσα-ίσα το Μητσοτακέϊκο προσπαθεί να σπάσει το δίδυμο που τάχα τους ενοχλεί και που δεν αποκλείεται να το ψηφίζουν κιόλας. ΕξΆ άλλου τα ονόματα δεν παίζουν κανένα ρόλο γιατί σημασία έχει η πολιτική που ασκείται και όχι το όνομα που την ασκεί. Έπειτα δεν τους επιβάλλει κανένας άλλος παρά ο λαός που τους εκλέγει. Εκτός του ότι τα δύο πρώτα ονόματα παραπέμπουν σε δυο πολιτικούς που έχει αναγνωρισθεί η προσφορά τους. Τέλος η οικογενειοκρατία δεν παρατηρείται μόνο σε στα δυο αυτά ονόματα. Υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεων. Στην γειτονική Αιτωλοακαρνανία πολύ πρόσφατα κάποιος απέσυρε την υποψηφιότητά του καταγγέλλοντας ότι στα ψηφοδέλτια υπάρχουν 5 παιδιά πρώην πολιτικών αναφέροντας μάλιστα και ονόματα. (Καραγκούνης, Σταμάτης, Φωτόπουλος, Λιβανός, Μπασαγιάννης).
Στις τωρινές εκλογές μια αντίφαση που υπάρχει είναι στον αποκλεισμό από τις λίστες κάποιων υποψηφίων που είχε ακουστεί το όνομά τους σε σκάνδαλα. Και τούτο γιατί μέχρι τώρα τα κόμματα στα οποία ανήκουν υποστήριζαν ότι είναι αθώοι. Επί πλέον και στην δικαιοσύνη που έχουν παραπεμφθεί για έρευνα τίποτε δεν απεδείχθη. Το ίδιο και στις εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές της Βουλής. Ο αποκλεισμός από τις λίστες υποψηφίων προκαλεί στον ψηφοφόρο ένα εύλογο ερώτημα: Ή είναι ένοχοι και τους είχαν καλύψει στο παρελθόν ή είναι αθώοι οπότε με το αποκλεισμό τους συκοφαντούν άδικα.
Μια μομφή για το πολιτικό μας σύστημα είναι ότι υπάρχουν μόνο δυο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία. Αυτό όμως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Στις ΗΠΑ Ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί στην Βρετανία συντηρητικοί και εργατικό κόμμα, στη Γερμανία σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλιστές κ.τ.λ. Ακόμη και στην αρχαία Αθήνα δύο κόμματα ήταν οι δημοκρατικοί και οι ολιγαρχικοί.
Στη χώρα μας υποστηρίζεται ακόμη - κυρίως από τα μικρά κόμματα - ότι πέρα από την εναλλαγή στην εξουσία τα δυο κόμματα εφαρμόζουν και την ίδια πολιτική. Αν το δεχτούμε η μόνη δυνατότητα που υπάρχει να ανατραπεί τόσο αυτή η εναλλαγή όσο και η ίδια πολιτική είναι η συνεργασία των μικρών κομμάτων στο σχηματισμό κυβέρνησης με κάποιο από τα δυο στην περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία. Αυτό όμως το αποκλείουν. Επομένως με την στάση τους έμμεσα ενισχύουν αυτό το καθεστώς διότι αναγκαστικά ψηφίζονται εκλογικοί νόμοι για να υπάρχει αυτοδυναμία αλλιώς θα υπήρχε αδιέξοδο. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που θα ήθελαν κυβέρνηση συνεργασίας και αν δεν υπήρχε η άρνηση των μικρών κομμάτων θα έβγαιναν από τις εκλογές ενισχυμένα με μεγαλύτερα ποσοστά ψήφων.
Πολλά σχόλια έγιναν και για την κατάρτιση του ψηφοδελτίου της επικρατείας. Θεσπίσθηκε μετά την μεταπολίτευση ο αρχηγός ή ο πρόεδρος ενός κόμματος να μπορεί μέσω της λίστας του ψηφοδελτίου της επικρατείας να εξασφαλίζει την εκλογή ενός μικρού αριθμού βουλευτών που κρίνει απαραίτητους και που είναι δύσκολο ή δεν θέλουν να είναι υποψήφιοι. Η αντίφαση που φαίνεται ότι υπάρχει είναι ότι η λίστα δεν καταρτίζεται πλέον με αυτό το κριτήριο αλλά με παζαρέματα, βολέματα και άλλες σκοπιμότητες. Σε μία λίστα ονομάτων έχει σημασία η σειρά κατάταξης. Ισότιμα και ισάξια είναι μόνο αν η λίστα είναι αλφαβητική. Σε μιά εκδήλωση τιμητικές είναι οι πρώτες θέσεις και κανένας επίσημος δεν καθεται στις τελευταίες. Και στην προσφώνηση ακολουθείται το πρωτόκολο: Κύριε υπουργέ, κ. Νομάρχη, κ. Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι. Περιέργως για την λίστα επικρατίας μας λένε ότι η δωδέκατη θέση είναι τιμητική. Με αυτή τη λογική η ενδέκατη είναι λιγότερο τιμητική, η δέκατη ακόμη λιγότερο κα τελικά η πρώτη για την οποία γίνεται τόσος λόγος θα πρέπει να είναι καθόλου τιμητική.
Όλα αυτά θα τελειώσουν το βράδυ της 4ης του Οκτώβρη που άλλοι θα είμαστε χαμένοι και άλλοι κερδισμένοι Μόνο που και αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Στην ουσία ή όλοι θα είμαστε χαμένοι ή όλοι κερδισμένοι. Αυτό θα το μάθουμε όταν θα λήξει η θητεία της νέας κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές.








