«Δια Χειρός Γεωργάκη»: Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ...
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2005 01:47
- Εμφανίσεις: 662
Της νιότης μου
το λάβαρο
κρεμώ στο πεντοφάναρο,
στη μνήμη μια πλατεία
γεμάτη ιστορία.
Στον Άγιο Σπυρίδωνα
νύχτες καταχείμωνα,
μέθυσα με χρόνια
ζήτησα συμπόνια. Όλοι εμείς oι μπρανέλλοι που μεγαλώσαμε στην πόλη που τρέξαμε ξυπόλυτοι στα στενοσόκακα, που ψαρεύαμε στο μόλο με τα σταβοκαλαμίδια απο τα Βαρδάνια, που “γευτήκαμε” τη μυρωδιά της μούτελης, την Αγιομαυρίτικη τρέλα, όλοι εμείς που μοιραζόμαστε αυτά που δεν είχαμε, πάντα βρίσκαμε καταφύγιο την κεντρική πλατεία της Λευκάδας. Εκεί ήταν η κατάληξη της καθημερινής “περιπέτειας”.
Γιατί η μέρα ειναι μια περιπέτεια με αυτό το λαχανητό της ώρας. Σ’ αυτή, λοιπόν, τη μυθική πλατεία με το πεντοφάναρο και τον Αη Σπυρίδωνα (που παραμένει ετοιμόρροπος για να αποδεικνύει την κατάντια μας) ακουμπούσαμε τα όνειρά μας. Σχεδιάζαμε, καταστρώναμε, συναντιόμαστε, συζητούσαμε. Εδώ υπήρχε το θρυλικό καφεδάκι του Πούλου με την κυρα - Μάνθω, όπου σύχναζε η πνευματική αφρόκρεμα της εποχής, προεξάρχοντος του καθηγητή Αναστάσιου Μανούδη. Eδώ ήταν το εστιατόριο του Μάλφα που άφησε εποχή με μάγειρα τον Παναγιώτη Σταματέλο (σ.σ. σήμερα έχει τη ψαροτεβέρνα και το ξενοδοχείο “Ο Παναγιώτης” στα Σελιανίτικα Αιγίου) Η πλατεία, λοιπόν, ήταν η “αφορμή”. Ήταν μια αιτία για να ξεφύγουμε απο την άναρθρη καθημερινότητα της επαρχίας. Ήταν το φευγιό, τα αμπωξίδια, τα φαρομανητά, τα παταλά. Ήταν οι καντάδες. Και πάντα όταν έρχομαι στη Λευκάδα αυτή η πλατεία είναι που με ελκύει, με μαγεύει, με συγκινεί. Γιατί σ’ αυτή την πλατεία παίξαμε, τραγουδήσαμε, πανηγυρίσαμε, ερωτευτήκαμε, κλάψαμε. Σταυροκοπηθήκαμε στους επιτάφιους, “ανασάναμε” από τους σεισμούς, ακούσαμε τις προεκλογικές ομιλίες. Συζητήσαμε. Σ’ αυτή την πλατεία βρήκαν καταφύγιο οι αιώνες. Και πιστέψτε με είναι μια διαφορετική πλατεία. Γιατί πάντα είναι “γεμάτη” στην καρδιά μας.
ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ήταν ο τίτλος του άρθρου του κ. Ευάγγελου Αποστόλου που δημοσιεύθηκε στην “Αυγή” την Κυριακή 18/9/05. Αναδημοσιεύω τα βασικά του σημεία λόγω του ενδιαφέροντος:
''Τα συμβαίνοντα στην αγορά πετρελαίου φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα την ανάγκη για χάραξη μιας ενεργειακής πολιτικής μετάβασης από το πετρέλαιο και σε άλλες μορφές ενέργειας. Και αυτές για τη χώρα μας πρέπει να είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ).
Μια σημαντική τέτοια πηγή για την Ελλάδα είναι η αιολική ενέργεια και παρ' ότι η χώρα μας διαθέτει πλούσιο δυναμικό, εν τούτοις εξακολουθεί να κατέχει την τελευταία θέση στην Ε.Ε. στην προώθηση των αιολικών πάρκων. Αν και ουδείς δικαιούται να έχει αντίρρηση στην προώθησή τους, δυστυχώς η πολιτεία με τις επιλογές της κατόρθωσε το ακατόρθωτο: τη φιλική προς το περιβάλλον αιολική ενέργεια την κατέστησε εχθρό των τοπικών κοινωνιών.
Και είναι απορίας άξιο γιατί το αυταπόδεικτο κέρδος, τόσο από περιβαλλοντικής σκοπιάς όσο και από πλευράς απεξάρτησης από το πετρέλαιο, συναντά τόσες αντιδράσεις, ιδιαίτερα στις τοπικές κοινωνίες. Ίσως πολλοί δουν πίσω από αυτές την έλλειψη πληροφόρησης ή ακόμη και την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων, όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι λόγοι για τους οποίους αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες είναι κυρίως τρεις:
α) Η απουσία χωροταξικού σχεδιασμού. Μια επίσκεψη στη Νότια Εύβοια θα πείσει και τον πιο ένθερμο υποστηρικτή των αιολικών πάρκων για την αναρχία στην τοποθέτησή τους. Οι ανεμογεννήτριες έχουν εγκατασταθεί στις βουνοκορφές παράλληλα με το κεντρικό οδικό δίκτυο κι έχουν αναπτυχθεί σε μορφή που θυμίζει συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων. Όχι μόνο δεν έγινε καμία χωροθέτηση σ' αυτές τις περιοχές, αλλά και οι τελευταίες νομοθετικές ρυθμίσεις για την απλοποίηση των διαδικασιών που αφορούν τις ΑΠΕ έδωσαν περιθώρια για νομιμοποίηση ακόμη κι αυτών που είχαν εγκατασταθεί παράνομα και μάλιστα σε βάρος των προβλεπομένων περιβαλλοντικών ρητρών.
Εδώ βέβαια πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτού του είδους τις αντιδράσεις δικαίωσε απόλυτα και πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, σύμφωνα με την οποία απορρίπτονται αποφάσεις και εγκρίσεις εγκατάστασης αιολικών πάρκων λόγω μη ένταξής τους σε περιοχές οργανωμένης ανάπτυξης.
β) Η έλλειψη διαβούλευσης με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η πενία σε πόρους και αρμοδιότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δημιουργεί ένα τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα στη χώρα μας, σε σύγκριση μάλιστα με όλα τα άλλα κράτη της Ε.Ε. Γι' αυτό κρίνεται απαραίτητη η συμμετοχή της στο σχεδιασμό και την υλοποίηση αναπτυξιακών πολιτικών της περιφέρειας και ιδιαίτερα όταν αφορούν σε τοπικούς πόρους, όπως είναι η αιολική ενέργεια.
γ) Τα χαμηλά αντισταθμιστικά οφέλη. Οι διαφορές μεταξύ κέντρου και περιφέρειας είναι πολύ μεγάλες, όχι μόνο στο εισόδημα αλλά και στην ποιότητα ζωής. Κρίνεται επομένως σκόπιμο να αξιοποιούνται όλες οι τοπικές δυνατότητες επ' ωφελεία και των τοπικών κοινωνιών.
Στους δήμους που φιλοξενούν τα αιολικά πάρκα αποδίδεται μόνο το 2% των εσόδων, ένα ποσοστό που είναι πολύ μικρό σε σχέση με τα κέρδη και την επιδότηση των εγκαταστάσεων».
Ο Νίκος Θάνος - Μορίνας είχε την καλωσύνη να ντύσει με μουσική το ποίημα για τον Γιάννη Σπρομήλιο που έφυγε από τη ζωή. Το ξαναδημοσιεύω:
Και πάλι θα σε βρώ σε κάποια άκρη
εκεί που ο καϋμός γίνεται δάκρυ,
στις βάρκες, στο Ιβάρι και στο μώλο
που βρίσκαμε μαζί το κόσμο όλο,
θα κρύψουμε στις χούφτες μας στον ήλιο
και πάλι θα σε βρω Γιάννη Σπρομήλιο.
Μαζί στα μακροβούτια στο μουράγιο
εκεί που η καρδιά θέλει κουράγιο,
θα στρίψουμε τσιγάρο με αλμύρα
καπνό θα αναστήσουμε στη Γύρα.
Στο γήπεδο θα μπούμε απ’ τη τρύπα
θα πιούμε, θα μεθύσουμε, στου Μύτα
θα δούμε στον “Απόλλωνα” ταινίες
μαζί στα μανουάλια στις κηδείες,
θ' ανάψουμε φωτιές στον Αη Γιάννη
με τρύπια παντελόνια στο λιμάνι
ψάρεμα με σάπια καλαμίδια
προσκύνημα στα άδεια τα στασίδια
θα τρέξουμε ξυπόλυτοι στούς δρόμους
παίζοντας κλέφτες κι αστυνόμους.
Κι ας λένε η ζωή δεν είναι ωραία
εμείς πάντα θα κάνουμε παρέα,
θα ψάχνουμε φεγγάρια μες στον ήλιο
εκεί που θα σε βρώ Γιάννη Σπρομήλιο.








