«ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -4- Του π. εράσιμου Ζαμπέλη
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009 02:00
- Εμφανίσεις: 583
Ο Χριστιανός αγαπά με φρόνημα υψηλό• καρδιά αγονάτιστη• ελπίδα αδιατάραχτη• αλήθεια αρρύπωτη• ήθος Θεανθρώπινης δυναμικής και ύφος ταπεινό. Και αυτό, γιατί συντονίζεται η πρακτική της ζωής του στην αδαπάνητη και ακατηγόρητη συχνότητα της ζωής των Αγίων Πατέρων. Είναι Χριστιανός στο μέτρο, που η ζωή του έχει αυτοθυσιαστική μορφή. Δεν «κολλάει» στο σκληρό «εδώ και τώρα». Κινείται διαρκώς πάνω σΆ ένα τεντωμένο σχοινί. Οποιαδήποτε άστοχη κίνηση τον εκθέτει σε μύριους κινδύνους. Ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης γράφει πως η αγάπη μας προσκολλά στο Θεό. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Αντιοχείας σημειώνει, πως η αγάπη είναι ο δρόμος που μας ανεβάζει στον Θεό. Ο άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος τονίζει εμφανέστατα, ότι όποιος κατορθώσει να έχει μέσα του πλήρη την αγάπη στο Θεό, τότε και ο νους του μένει πάντα μαζί με τον Θεό. Έτσι αντελήφθησαν και έζησαν την αγάπη οι αγίοι Πατέρες. Αυτή δε η πρακτική της ζωής τους, τους δώρισε την ευλογημένη δυνατότητα να προσεγγίσουν τα ζωηφόρα κράσπεδα της θείας Αγάπης, να γνωρίσουν και να ζήσουν το μυστήριο του Θεανθρώπου. Και, αφού βοηθήθηκαν πνευματικά, αγωνίστηκαν και βοήθησαν τους αδελφούς τους. Λειτούργησαν αναστυλωτικά και αναστάσιμα. Η αγάπη, λοιπόν, σαν εκταμίευση της ζωής του Χριστού τους διέσωσε από τον κατακλυσμό της αμαρτίας, που οδηγεί σε τρικυμίες και αδιέξοδα.
Ο καθένας μας, που περιχαρακώνεται στο φθοροποιό ατομικό του συμφέρον• που αναζητά παθογόνα να πετύχει τους δικούς του, συχνά κοντόφθαλμους και επιζήμιους στόχους• που το διαρκώς ανθισμένο μυστήριο της Αγάπης, ο Σταυρός και η Ανάσταση του Χριστού, όπως βιώνεται μέσα στην υπέρτατη θυσιαστική αγωνία της ενότητος, δηλαδή στην θεία Ευχαριστία, δεν διαθέτει την πνευματική αντοχή να το ζήσει αληθινά και θεοκεντρικά, αλλά διχαστικά και κοσμικά, δεν μπορεί να ονομάζεται Χριστιανός. Σε όποιο διακονικό κοινωνικό χαράκωμα και αν ευρίσκεται.
Ο Χριστιανός αποδέχεται θεωρητικά και πρακτικά αυτό, που με ιδιαίτερης πνοής έμφαση σημείωνε ο αείμνηστος ομολογητής Επίσκοπος Ναζιαντζού Παύλος Ντε Μπαγιεστέρ: «Η Ορθόδοξη πίστη μου αποτελείται από τα παρακάτω στοιχεία: Ιησούς Χριστός, Ευαγγέλιο, Σύνοδοι και άγιοι Πατέρες. Ποιο ή ποια από τα στοιχεία αυτά πρέπει να αρνηθώ για να γίνω, όπως λέτε, «τέλειος Χριστιανός»;» (Επισκόπου Νασιαντζού, Παύλου ντε Μπαγιεστέρ, Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία, Λευκωσία 2009, σελ. 107).
Ο Χριστιανός σέβεται βαθειά και αποδέχεται τίμια την ύπαρξη του όποιου άλλου δίπλα του. Κινείται σιωπηρά και προσευχητικά• αληθινά και γενναία αγαπώντας απεριόριστα. Με την όλη του ζωή διαχέει στην κοινωνία μία πίστη ανόθευτη, που ζωντανά εκφράζει την διαχρονικότητα της αλήθειας και την αγέραστη μαρτυρία τα ελπίδος, που σώζει και ελευθερώνει. Της ελπιδος της Εκκλησίας. Πίστη που ταπεινά ερμηνεύει το αδαπάνητο και ζωηφόρο μεγαλείο του λόγου και της πράξης του Χριστού, των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Ένα δυνατά εκφραστικό μεγαλείο σώζουσας και ομιλούσας σιωπής, που δεν αγγίζει το συμφέρον του ατόμου μέσα από διαύλους φρίκης, προκλήσεων και εξουθένωσης. Μέσα από το δυναμογόνο κανάλι της οποίας ο άνθρωπος αντλεί ό,τι τον αναγεννά και τον μεταμορφώνει. Ενώ συχνά χάνει κάθε τι που του καταστρέφει την ιερότητα του προσώπου• διασώζει την αγριότητα του ατόμου και τον μεταβάλλει σε τραγικό καρυδότσουφλο «χτυπημένο» από τα ανίερα δόκανα του ιδιόμορφου ανεμοστρόβιλου, ο οποίος απλά ονομάζεται εγωισμός. Μια καταλυτική και διαλυτική του ανθρώπου δύναμη.
Ο εγωισμός εξαγριώνει• τυφλώνει• αδυνατίζει• δυναμιτίζει• ευτελίζει και οδηγεί σε πολλές σκληρές αντικοινωνικές εκδηλώσεις τον άνθρωπο. Την κοινωνία την μετατρέπει σε «σύναξη άγριων θηρίων». Ενώ ο Χριστιανισμός – Εκκλησία μέσα από το πλούσια σημαντικό του έργου κατορθώνει να αλλάξει θετικά την ανθρώπινη ύπαρξη. Την εξαγιάζει και της χορηγεί την εσωτερική, ποιοτική αντοχή να «ανεβάζει ολοένα και ψηλότερα» στην κλίμακα των αρετών. Να ανέχεται με σεβασμό• να δέχεται με ταπείνωση• να αγαπά φιλάδελφα• να αγωνίζεται φιλόθεα• νΆαπλώνει το δημιουργικό άρωμα της αγάπης του Θεού τολμηρά. Δίχως υποκριτικές βλέψεις και υστεροβουλίες. Με πνεύμα καθαρότητος και ευσυνειδησίας. Όσο και αν οι πράξεις του δεν γίνονται αποδεκτές από ένα σύνολο αιχμάλωτων, φτηνών ή πρόωρα γερασμένων συνειδήσεων.
Ο Χριστιανός προχωρεί τολμηρά• διαμαρτύρεται γενναία και μαρτυρά εν αληθεία και αγάπη. Δεν υποκύπτει στην ευτέλεια των ατομικών επιλογών, αλλά στηρίζεται στην ελευθερογόνο πνοή της Ελευθερίας του Χριστού. Με τον βηματισμό του αυτόν αποδεικνύεται εσωτερικά ελευθερογόνος. Οι όποιες αρνήσεις του δεν υποτιμούν τον αδελφό του, ούτε «χτυπούν» με στείρο αρνητισμό την κοινωνική πραγματικότητα. Παραμένει ο αθόρυβος εργάτης της ελπίδος και τίμιος εκφραστής μιας αγέραστης μεγαλωσύνης. Της μεγαλωσύνης του Σταυρού και της Ανάστασης, που δεν υποτιμά, αλλά τιμά• δεν ναρκοθετεί αλλά προστατεύει• δεν διαχωρίζει, αλλά ενώνει• δεν εξαγγέλει μοιρολατρικά Φιλιππικούς, αλλά καταθέτει σιωπηρά την έμπονη αγωνία του. Έτσι αποδεικνύεται ο γνήσιος τηρητής των εντολών της Εκκλησίας, που είναι το αγέραστα δυνατό Σώμα του Χριστού.
Με ιδιαίτερα υπεύθυνο και συγκλονιστικά αγαπητικό λόγο ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος ο ΔΆ θα σημειώσει: «Η Χριστιανική ζωή χαρακτηρίζεται από ένα αγωνιώδη αγώνα, όπου δεν επιλέγουμε ούτε τον Θεό απορρίπτοντας τον άνθρωπο, ούτε τον άνθρωπο απορρίπτοντας το Θεό• αλλά όπως τον Πάσχοντα Δούλο και συμμορφούμενοι μΆ Αυτόν, επιλέγουμε τόσο τον Θεό όσο και τον άνθρωπο, με την ίδια αγάπη και την ίδια διάθεση διακονίας» (Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος ΔΆ, Η ανάσταση και ο σύγχρονος άνθρωπος, Στ. Φωτίου (επιμ.) Ανάσταση και Ζωή, Αθήνα, Αρμός, 1996, σελ. 68).
Ο Χριστιανός, που τρέφει την πείνα του και σβήνει την δίψα του μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία διαθέτει ισχυρές αντοχές• αγονάτιστο ποιοτικό οπλισμό• έκρηξη θυσιαστικής ελπίδος και δημιουργικά συνεχίζει την προσφορά της μαρτυρίας του. Αντέχει να συνεχίζει την προσφορά του και «απέναντι στην κόλαση ως αιώνιο στρατόπεδο συγκεντρώσεως», προσφέρει «την προσευχή για την παγκόσμια σωτηρία. Απέναντι στην έμμονη ιδέα της ατομικής σωτηρίας, που επιπλέον προορίζεται μόνο για μερικούς, την έννοια μιας κοινωνίας δίχως όρια. Απέναντι στο φόβο της σάρκας, την κλήση για την μεταμόρφωση της, είτε αυτό γίνει με την άσκηση του μοναχού, την ευγενική και ταπεινή αγάπη ενός άνδρα και μιας γυναίκας ή τον αγώνα της δημιουργικής πράξης. Απέναντι στη φυγή μέσα στο ουράνιο, την ένωση του Ουρανού και της γης, την «πιστότητα στη γη» και σε όλα της τα πλάσματα για να μεταμορφωθούν» (Ol. Element, «Η Αλήθεια Ελευθερώσει υμάς», μτφρ. Καίτη Χιωτέλλη, Αθήνα, Ακρίτας, 1997, σελ.298).
(συνεχίζεται)








