«ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ»ΝΕΟΛΑΙΑ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ -3-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 487
Ζω, λοιπόν, μέσα στον απυρόβλητο πνευματικά χώρο της Εκκλησίας δεν σημαίνει συμμαχώ και συμβιβάζομαι με ό,τι αποδυναμώνει και φθείρει τον άνθρωπο, ευτελίζοντας ταυτόχρονα και τΆ ανθρώπινα. Αντίθετα μάλιστα. Ζω στην Εκκλησία, σημαίνει κοινωνώ με την ζωή το Χριστού? αναπαύομαι στην αγκαλιά Του? με ηρεμεί η πίστη, πως ο «άλλος» είναι «αδελφός μου» και χαίρομαι γιΆαυτό, όπως ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Αρνούμαι δε το προδοτικό και εφιαλτικό «ο άλλος, αυτή η κόλαση». Ζω στην Εκκλησία, σαν νέος του πολυτάραχου σήμερα, σημαίνει, πως «δεν μιλώ για δικαιοσύνη, αλλά πασχίζω να είμαι δίκαιος, δεν μιλώ για αλήθεια, αλλά πασχίζω να είμαι αληθινός, δεν μιλώ για αγάπη, αλλά πασχίζω να είμαι πλήρης αγάπης, πασχίζω η αγάπη να είναι το ήθος μου, η μοναδική στάση ζωής μου. Ζω στην Εκκλησία σημαίνει αγωνίζομαι και ζω μΆ έναν θυσιαστικό τρόπο, και όχι μΆ έναν ηδονικό, δηλαδή εγωιστικό τρόπο. Θα έλεγα ότι η ζωή στην Εκκλησία είναι μόνο για νέους, για όσους θέλουν να παραμένουν νέοι, είναι ο τρόπος για να ανακαινίζεται διαρκώς η νεότητα του ανθρώπου.
Η ζωή στην Εκκλησία απαιτεί φρόνημα νεανικό, δηλαδή φρόνημα αγωνιστικό» (Χριστόδουλος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Μηνύματα πίστεως, εκδ. Νέα Σύνορα ? Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2000, σελ. 193).
Η Εκκλησία μας, λοιπόν, σήμερα αποτελεί την μοναδική ελπίδα ανανέωσης? αναγέννησης και μεταμόρφωσης του ανήσυχα ανίσχυρου νέου. Κομίζει, στην εξαγριωτική κοινωνία, όπου το «περίτεχνο» «σπουδαστήριο δολοφονίας» (Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος) ? ο πολιτισμός μας ? την μετέτρεψε σε χώρο, όπου σταθερά και αδιάκοπα «διαμάχονται βιαστές και βιαζόμενοι», κομίζει την ένθεη μεταμορφωτική και αναπλασμένη πνοή της αγάπης? της Ελπίδος και της Ελευθερίας του «ζώντος Θεού». Δυνάμεις αυτές διαχρονικής αντοχής. Που δεν συμβιβάζονται με το ένοχο και πνιγηρό «εδώ και τώρα». Αποτελούν όμως το διαρκές «σήμερα» στην ζωή του απορημένου και ανήσυχου νέου ανθρώπου.
Δεν υπηρετεί η Εκκλησία την παγερή χρεοκοπία του λόγου και τον θλιβερό εκτροχιασμό της λογικής, που εκβάλλουν στον ανταριασμένο ωκεανό του παραλογισμού με τις πολλές σκληρές παραμορφωτικές αιχμαλωσίες. Είναι, εξάλλου, γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση αυτό που ο άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης παρατηρεί, προειδοποιώντας τους ανθρώπους της Εκκλησίας? τις ζωντανές και όρθιες συνειδήσεις: «Έχουμε εχθρούς που είναι πραγματικά πονηροί, σκληροί, δόλιοι, πανούργοι, δυνατοί, άυπνοι, αόρατοι, άυλοι. Στα χέρια τους κρατούν φωτιά και θέλουν να κάψουν το ναό του Θεού με την φλόγα τους». Πόσο επίκαιρος, στΆ αλήθεια είναι ο άγιος του Θεού!
Η Εκκλησία φέρει διαρκώς την ανανέωση? την απελευθέρωση και την αμόλυντη ζωή προκαλώντας να ζήσει ο νέος μέσα στη χάρη της πνευματικής αγρύπνιας και την ομορφιά της μυστηριακής ζωής. Έτσι οι θλιβερές περιπέτειες και οι ανόητες προκλήσεις? οι επιθέσεις αποπροσανατολισμού και οι κινήσεις πνευματικής ? ηθικής αλλοτρίωσης του «χτες» αποδυναμώνονται? γίνονται παρελθόν. Όλα πια ζυγίζουν στις αντιστασιακές κλίμακες του «σήμερα». Και η υπαρξιακή πορεία του νέου αποκτά φορά προς τα μπρος και «προς τα άνω? προς τον Θεόν» (Ι. Νεύτων).
Και ξεύρετε;
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας συμβαίνει αυτό, που με την απλοϊκή του μεγαλοσύνη και την αλήθεια της νεανικής του ύπαρξης ένας νέος προ καιρού αυθόρμητα αποκάλυπτε, όταν, στριμωγμένος στην ατέλειωτη σειρά, περίμενε αρκετές ώρες να φθάσει στην ιερή εικόνα του «¶ξιον εστί» και να πραγματοποιήσει τον έντονο πόθο της ψυχής του. Να προσκυνήσει την Θεομήτορα.
Η όψη του νεαρού έδειχνε κάποιον που αργοσαλεύει ανάμεσα στις συνάξεις των αναρχικών ή των χούλιγκανς. Μια εξαίρεση φαινόταν στον γενικότερο κανόνα της ευπρέπειας της μεγάλης εκείνης στιγμής. Η εικόνα αυτή τράβηξε το έντονο ενδιαφέρον κάπου περίεργα κινούμενου δημοσιογράφου. Του φάνηκε πως μέσα στο σκοτάδι και την ένταση της προσμονής έβγαζε την συνταρακτική είδηση.
Τον ρώτησε, λοιπόν, γρήγορα και επίμονα:
- Εσύ, τι θέλεις εδώ;
Κι ο νεαρός, δίχως υπεκφυγές και παλινδρομήσεις. Τίμια και αληθινά? κοφτερά και σταράτα απήντησε:
- Όλοι μας έχουν απογοητεύσει. Ο μόνος που δεν μας απογοήτευσε είναι ο Χριστός».
- Ναι! Αδελφοί!
Αυτά το ζωντανό και ζωτικό μήνυμα έρχονται τα παιδιά μας νΆ απλώσουν στον σκοτεινιασμένο κοινωνικό μας ορίζοντα. Αυτή την αγέραστα δυνατή και τολμηρά ανθοφόρα αλήθεια επιχειρούν με την προσεκτική ή δύσκολη ζωή νΆ απευθύνουν σε όλους μας? μικρούς και μεγάλους. Είναι Αναστάσιμο μήνυμα. Το παρέλαβαν από τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού? το ζύμωσαν μέσα στον ιερό θύλακα της ενορίας μας? το μορφοποίησαν με την σώζουσα δύναμη της Εκκλησίας, για να το απλώσουν με αγάπη και αγωνία ψυχής στο τόσο πληγωμένο σώμα της κοινωνίας μας.
Είναι μήνυμα ? πρόσκληση στη ζωή της Εκκλησίας, που δεν απογοητεύει? ούτε περιπαίζει. Πρόσκληση ζωής στα φλογισμένα καθημερινά χαρακώματα του θανάτου. Πρόσκληση αμόλυντης ελευθερίας σε όλους τους νέους. Για μια ζωή πέρα από τη νοθευμένη χαρά? τις εξαρτήσεις? τις κατεδαφίσεις? το βόλεμα? την υποκρισία? το ψεύδος και την απάτη. Για μια αμάραντα ανθρώπινη και τίμια θεανθρώπινη ζωή.
ΤΟΥ π. ΓΕΡΑΙΜΟΥ ΖΑΜΠΕΛΗ








