?ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ? ΝΕΟΛΑΙΑ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ -2-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 520
Του π. Γ. Ζαμπέλη
Και όμως! Όλα αυτά τα παιδιά δεν παραδίδονται στο ασίγαστο ροκάνισμα της απελπισίας. Δεν υποτάσσονται στα διαλυτικά σύνδρομα της ασυδοσίας μας. Η πνοή του Θεού, η ψυχή, δεν γονατίζει εύκολα? αντιστέκεται? δεν υποτάσσεται αμαχητί. Τους κρατά όρθιους? ξάγρυπνους.
Οι ίδιοι θα επιμείνουν:
«Αυτά που πρόσμενα ναΆ ρθουν περιμένω, ζωές παράλληλες ? φιγούρες άλαλες μοιάζει με πόστερ τΆ όνειρό μου καρφωμένο.
Ενώ η άρνηση έχει φως και το κουράγιο είναι σκοπός ενώ η πίστη είναι φωτιά σε κατασκότεινη σπηλιά, ενώ η σκέψη απορεί κι ότι γεννήσει τιμωρεί, ενώ η δόξα ξαγρυπνά στης άδειας γνώμης τη γωνιά».
Ο παραπάνω λόγος των νέων αποκαλύπτει το κρυμμένο μυστικό της καρδιάς τους. Ένα μυστικό αθέατο για τους βέβηλους? τους ανίερους και τους φτηνούς μεταπράτες της καθημερινότητας. Ένα μυστικό ζωής, που, σαν σπίθα, κρυφοκαίει στην αραχνιασμένη χόβολη της ψυχής τους και μπορεί να γίνει πήδακας ιερής φλόγας, η οποία μεταποιεί και μεταμορφώνει τις καρδιές? τις συνειδήσεις? τα φρονήματα.
Αυτή η φλόγα είναι η πίστη στον Σταυρό και την Ανάσταση, που λιτανεύει αδιάκοπα η Εκκλησία μας και μπορεί να θερμάνει? να αναζωογονήσει και να φωτίσει μια ύπαρξη, που νιώθει βαθειά πνιγμένη και χαμένη στην «κατασκότεινη σπηλιά» της σύγχρονης κοινωνίας. Ενώ οι κροκόδειλοι των ιδεολογικών και κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων των ανήσυχων χρόνων μας καιροφυλαχτούν για το ανίερο μακελειό.
Εξάλλου η Εκκλησία μας, που είναι το αδιάκοπα αειθαλές Σώμα του Χριστού, μέσα από αυτή την προοπτική ζωής και την «λογική» αγωνίας κινείται. Δεν είναι πέρα από τα σύνορα του κόσμου. Ούτε αγνοεί ή αδιαφορεί για τα προβλήματά του. Επιθυμεί αυτόν τον ανήσυχα μεταβαλλόμενο κόσμο να τον εκκεντρίσει με το ζωτικό σώμα του Χριστού και να τον μεταβάλλει σε Εκκλησία. ΓιΆαυτό ακριβώς συμπορεύεται και συμπάσχει με τον κόσμο. Γνωρίζει και πιστεύει στο σημαντικό και ρεαλιστικό λόγο του αείμνηστου Σέρβου ομολογητού και οσίου γέροντα π. Ιουστίνου Πόποβιτς: «Τα προβλήματα της κοινωνίας, όταν συνοψισθούν είς τα βασικά των στοιχεία, δεν είναι παρά το πρόβλημα του ανθρώπου, που πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό όλων των ατόμων εκ των οποίων αποτελείται η κοινωνία. Εκείνος που θα λύσει το πρόβλημα του ανθρώπου, θα έχει λύσει και το πρόβλημα της κοινωνίας, της κάθε κοινωνίας, από την πλέον πολυάριθμον έως την πλέον ολιγάριθμον, από την οικογένειαν έως την ανθρωπότητα » (Αρχιμ. Ιουστ. Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσ/κη 1974, σελ. 167-168).
Η Εκκλησία παρακολουθεί με πόνο το δράμα της νεολαίας? αντιλαμβάνεται την δολιότητα και την υποκρισία των περίεργων σαμποτέρ. Και στέλνει το σωσίβιο της ελπίδος? την άγκυρα της αγάπης και το αλεξικέραυνο της ελευθερίας προκειμένου να την διασώσει, επαναφέροντάς την μέσα στον μυστικό θύλακα της ζωής? στη λυτρωτική αγκαλιά του Χριστού.
Η Εκκλησία είναι το ασίγαστο ζωντανό και ζωτικό ρεύμα ζωής, που ανανεωμένο από τις μυστικές πνοές των πατέρων και διδασκάλων της έρχεται σήμερα να προσδώσει δύναμη Αλήθειας και δυνατότητα Ελευθερίας στον ταλαιπωρημένο νέο, που αμήχανα κινείται άτολμα βηματίζει? ένοχα αγωνίζεται? αιχμάλωτα αφοπλίζεται, για να βυθισθεί στο αδηφάγο πέλαγος της εξαγρίωσης και της ασωτείας.
Ο ιστορικός λόγος, πως «έξω από την Εκκλησία», δηλαδή μακρυά από το ζωηφόρο Σώμα του Χριστού, «δεν υπάρχει σωτηρία» επιβεβαιώνεται δραματικά στην ζωή του τόσον άφιλα εξαγριωμένου και άδοξα προδωμένου σύγχρονου ανθρώπου.
Ο νέος, σήμερα και πάντα, είναι ο ανήσυχος? ο αυθόρμητος? ο επαναστάτης? ο ασυμβίβαστος. Εκείνος που θέλει νΆ αλλάξει τον κόσμο? να τον αλλάξει τώρα. Είναι εκείνος που πεισματικά αναζητεί νόημα ζωής, έστω και μέσα στα χαρακώματα του θανάτου. Εκείνος που τολμάει να μιλάει για οράματα και στόχους, ενώ ταυτόχρονα σύρεται παγιδευμένος στον αισθησιασμό και τον αφιονισμό. Που πεθαίνει για ζωή «χτυπημένος» από το σύνδρομο των πληθωρικών εξαρτήσεων.
Η Εκκλησία σίγουρα είναι ο μοναδικός και ασυναγώνιστος χώρος των νέων. Εδώ, σΆαυτό τον θύλακα αγωνίας και αγώνα? στο αληθινό χαράκωμα αμόλυντης ελευθερίας, ο νέος γνωρίζει και γνωρίζεται με την αλήθεια και την αγάπη. Δεν παγιδεύεται σε λόγια ή αφηρημένες λογικές. Ούτε υποκύπτει στα προδωτικά δολώματα των τραγικών «εμπόρων» της νεανικής ευπιστίας, που τόσον ραγδαία κατέκλυσαν τον κοινωνικό μας χώρο.
Βιώνει ο νέος αυτόν που «βαθειά μες στην ζωή του» υπάρχει, σαν ασυγκράτητο κύμα αγωνίας, δηλαδή τον Θεάνθρωπο Χριστό. Μέσα από τα πρόσωπα των αγίων, παλαιότερων και σύγχρονων παίρνει τη λυτρωτική απάντηση, πως ο «Χριστός είναι που δίνει τη χαρά και την ειρήνη».
Διαβάσαμε την συγκλονιστική αποκάλυψη του Σταμάτη Σπανουδάκη. Χειμαρρώδης, ακριβής και ζωντανός ο λόγος του μεγάλου μας συνθέτη: «Σταμάτησα τα ναρκωτικά από την στιγμή που ανακάλυψα τον Χριστό?». Κι αυτός ο λόγος έρχεται νΆαπαντήσει στα πελώρια «γιατί;», που σαν αιχμηρές ξυφολόγχες αγγίζουν την καρδιά μας. Αφού ζούμε, όπως θέλουν να υποστηρίζουν αυτοί που κινούνται στα νήματα της εξουσίας, σε περίοδο «πολιτιστικής» ανάπτυξης? οικονομικής προόδου και τεχνολογικής ανάκαμψης. Είμαστε, επιμένουν, το υπόδειγμα στην Ευρώπη. Ξεχνάνε όμως να μας αποκαλύψουν για τις μεγάλες πρωτιές μας έναντι των Ευρωπαίων.
Πρόσφατα σημειώθηκε: «Δυο αργυρά κι ένα χρυσό?μετάλλιο» από τα πιο μακάβρια στην ιστορία μας, απέσπασε η χώρα μας την τελευταία διετία?Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών, η Ελλάδα κατέχει τη δεύτερη θέση της Ε.Ε.σε ρυθμούς αύξησης θανάτων από τα ναρκωτικά αλλά και στη χρήση ηρωίνης από εξαρτημένους. Παράλληλα έρχεται πρώτη στα ποσοστά λοιμώξεων από ηπατίτιδες στους τοξικομανείς?
Εκεί, όμως, που τείνει να σπάσει όλα τα ρεκόρ είναι στην αύξηση των χρηστών και κυρίως των ανηλίκων. Οι σχετικές παραβάσεις των παιδιών ανέβηκαν κατά?344%, οι μαθητές που παίρνουν χασίς τριπλασιάστηκαν?(εφημ. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 3-6-2001).
Η Εκκλησία, σαν πλήρωμα ζωής και ολοκλήρωσης του ανθρώπου, αποτελεί τον φυσικό χώρο των νέων. Γιατί είναι χώρος ιερός? άθλησης? δυνάμεως και ζωής. Είναι χώρος ανόθευτης ελευθερίας, που συνεχώς εμβολιάζει και αδιάκοπα διασώζει το νέο. Τον εξοπλίζει με τις ισχυρότερες πνευματικές δυνάμεις, ώστε να μάχεται και να οδηγείται μέσα από το στάδιο της αγάπης και του Αγιασμού, στην εν Χριστώ Ζωή.
Εύστοχα παρατηρεί ο γνωστός θεολόγος Χρήστος Γιανναράς, πως σήμερα ίσως να «πληθαίνουν γύρω μας» οι παράξενες ψυχές που ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει και να θεωρείται ως γηρασμένος και ξεπερασμένος. Αυτός όμως ο Χριστιανισμός τον οποίον προϋποθέτουν όλοι αυτοί είναι ένα θλιβερό κακέκτυπο, μια παρεξηγημένη αντίληψη, για την οποία ίσως ευθυνόμεθα όλοι όσοι θέλουμε επίσημα να τον εκπροσωπούμε. Συζήτηση στο θέμα αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν συμφωνήσουμε στη μοναδική βάση? ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, δεν έχει καμία σχέση με τα θρησκευτικά σχήματα που δημιουργήθηκαν από κοινωνική σκοπιμότητα ή ψυχολογική προδιάθεση.
Ο Χριστιανισμός είναι Εκκλησία. Και όταν λέμε Εκκλησία, δεν εννοούμε φυσικά το διοικητικό μηχανισμό ή τα κτίρια, αλλά το μυστικό σώμα των πιστών, στο οποίο πραγματοποιείται το γεγονός της απολυτρώσεως, της «καινής κτίσεως», μια καινούργια δημιουργία, με αφετηρία το νέο γενάρχη της Χάριτος, τον Ιησού Χριστό. Ο Χριστιανισμός ? Εκκλησία είναι η παρεμβολή της αιωνιότητος μέσα στο χρόνο, προσωπική κοινωνία με τον ζώντα εν σαρκί Θεό, τον Ιησού Χριστόν, και δοκιμασία της υπάρξεως στον χώρο της πάλης αμαρτίας και χάριτος, για να επιτευχθεί τελικά η πραγματικότητα της θεώσεως του ανθρώπου» (Χρ. Γιανναράς, «Εποχές», 1964, σελ. 47).
(συνεχίζεται)








