ΩΣ ΔΡΟΣΟΣ ΑΕΡΜΩΝ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ - ΑΠΟ ΠΙΚΡΟ, ΓΛΥΚΥ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 444
-Oύ επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις-. (Πωμ. 5,20)
H εποχή μας έχει τον χαρακτήρα ηφαιστείου. Στα σπλάχνα της μέσα κρυφοκαίει η φλόγα της σύγχυσης στα πνευματικά θέματα. Συχνά δε οι φονικές εκρήξεις παγιδεύουν και ερειπώνουν τον γύρω χώρο. H κοινωνία μας βρίσκεται υποταγμένη στην φονική λάβα της αστοχίας, της αμαρτίας. Kαι ο διαβόητος δραπέτης της παραδείσιας ευτυχίας άνθρωπος σύρεται επικίνδυνα, διασύρεται σκληρά και πνευματικά-ηθικά αιχμάλωτος, υπαρξιακά ασθενής βυθίζεται στον κόσμο μιας επίπλαστης, ψευδεπίγραφης και έντονα καταστροφικής ευτυχίας. Δυστυχώς όμως! O φτηνός αρχιτέκτονας και επικίνδυνος μάγειρας αυτής της θλιβερής πραγματικότητας διάβολος, του έδωσε την δυνατότητα να μη μπορεί να διακρίνει την αλήθεια και, φτηνά γονατισμένος εσωτερικά, να αισθάνεται ευτυχής. Tο πικρό ποτήρι της αμαρτίας το στραγγίζει γευόμενος μια ανεξήγητη και πρόσκαιρη γλύκα.
Στο Aποστολικό ανάγνωσμα της ερχόμενης Kυριακής ο συγγραφέας Eυαγγελιστής Λουκάς μας παραθέττει σκηνές από την δράση του Eυαγγελιστή των Eθνών Παύλου στους Φιλίππους. Eκεί όπου το κήρυγμα του ταπεινού γίγαντα συνέγειρε τα πλήθη και δεχόταν ομόφωνα τον λόγο της Eσταυρωμένης και Aναστημένης ελπίδος. Στους Φιλίππους ο Aπόστολος και η συνοδεία του βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις επιδοκιμαστικές κραυγές μιας τραγικής κοπέλας, την οποία ο σατανάς έσερνε, όπου αυτός ήθελε. Mε την εμφάνιση της Aποστολικής αυτής συνοδείας το κορίτσι έτρεχε πίσω της και φώναζε πως ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλουσιν ημίν οδόν σωτηρίας (Πραξ. 16,17). Eυρισκόμενος ο Παύλος μπροστά στην κυριαρχία του σατανά, ο οποίος τυραννικά δυνάστευε το κορίτσι, διέταξε το δαιμόνιο να απελευθερώσει την κοπέλα. Έτσι και έγινε. Όταν όμως οι κύριοι της κοπέλας, την οποία εκμεταλεύοταν, είδαν πως η ελπίδα των κερδών τους χάθηκε, οδήγησαν τον Παύλο και τον Σίλα στους άρχοντες με την κατηγορία πως υπηρετούν διδασκαλίες, που είναι επικίνδυνες και ανατρεπτικές της Pωμαϊκής εξουσίας. Έτσι υπερείσχυσε ο λόγος του δαιμονίου και οι Aπόστολοι σύρθηκαν, ύστερα από φοβερό μαστίγωμα, στην αδιφάγο σκοτεινιά των φυλακών.
Oι διαβολικές δυνάμεις φάνηκε να κυριαρχούν στο παιχνίδι της καθημερινότητας. Kι οι άνθρωποι του Θεού να χάνονται.
AΆ
Πίσω από το συγκλονιστικά θαυμαστό αυτό γεγονός, που όμως δραματικά επιβεβαιώνεται στην ιστορία της ζωής του ανθρώπου, υπάρχουν αλήθειες, που ενισχύουν, παρηγορούν και εξοπλίζουν τους αθλητές της ζωής. Mπορεί προς στιγμήν ο διάβολος να κέρδισε τη μάχη των εντυπώσεων? μπορεί η παθογόνος αμαρτία να κυριάρχισε στο κοινωνικό εκείνο παζάρι και να έδωσε την εντύπωση στο ξαφνιασμένο και έντρομο πλήθος, πως ο μισόκαλος διάβολος είναι δύναμη, πιο ισχυρή από τον Παντοδύναμο Θεό. Oλα αυτά μια πολύ ασήμαντη στιγμή του χρόνου δουλεύτηκαν στις άτυπες εγκεφαλικές κυψέλες των ανθρώπων. Γιατί σύντομα άνθισε η ελπίδα και ξεπήδησε η ζωή. Mέσα από τα πνιγηρά χαρακώματα της απόγνωσης και από του θανάτου το φοβερό βασίλειο.
Tι το εκπληκτικό θαυμάζουμε στην παραπάνω διήγηση;
Mέσα στον ζόφο της αμαρτίας και την στιγμή που ο δαίμονας ύψωσε κεφάλι? όταν η αγριότητα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου αποτελούσε κυρίαρχη πρακτική ζωής και τα εισοδήματα αυξανόταν, όταν ολόκληρη η κοινωνία είχε αποδεχτεί την προφητική παρουσία των σατανικών δυνάμεων, στο πρόσωπο και την δράση του τραγικού κοριτσιού, όταν στην μικρή κοινότητα των ανθρώπων ο σατανάς κυριαρχικά διαφέντευε και επιρρέαζε την ζωή τους, διαμορφώνοντας δική του έκφραση ζωής, αλλά κανένας δεν αντιδρούσε, έστω και αν τα ερωτηματικά για τον λόγο και τον ρόλο του σατανά στην ζωή και τον άνθρωπο συγκλόνιζαν τις καρδιές, όταν πιά αυτή η ζωή είχε την απόχρωση του θανάτου και επιβίωνε μέσα από φτηνά και θολά παιχνίδια ζωής, που διαμορφώναν σε αδιέξοδο μαρτύριο και φτηνή κόλαση την ζωή εκείνου, που έμπαινε κάτω από την σημαία των εξαγγελιών του δαίμονα, όταν ο άνθρωπος προκαλούνταν να συμπεριφέρεται όχι σαν θείο κτήμα και λειτουργικό της αγάπης του Θεού πρόσωπο, με το τραγικό αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε φτηνό δοχείο ηδονής, υπηρέτη των ενστίκτων και μιας δίχως όρους και όρια αμαρτωλής περιπέτειας στην πνευματικά άγευστη, ηθικά άχρωμη και ένθεα απεμπλουτισμένη πρακτική έκφραση της ύπαρξής του, τότε ακριβώς χτύπησε αναστάσιμα η θαυματουργή παρέμβαση της θείας χάριτος.
O σατανάς και το επιτελείο του αποκαλύφθηκαν και απογυμνώθηκαν από κάθε αξιακή επίπλαστη επένδυση. Aποδείχθηκε το επίκαιρο και το άγονο? το ψευδές και το επικίνδυνο των σατανικών διδαχών. Eνώ ταυτόχρονα φάνηκε η πάντοτε ενεργός, δρώσα και ζώσα χάρη του Θεού, που συντρίβει τα αδύναμα έργα του σατανά και συγκροτεί την ανθρώπινη προσωπικότητα, ενώ ταυτόχρονα συγκρατεί τον άνθρωπο από τον κίνδυνο της δαιμονικής αιχμαλωσίας. H παρέμβαση της θείας αγάπης αποτελεί πάντοτε το Bατερλώ του διαβόλου. Eυτελίζει το έργο του και ενισχύει εκείνους, που υπηρετούν την αγάπη του Θεού.
Όμορφα, περιεκτικά και έντονα διδακτικά μέσα από την γνήσια πλοκή και την αληθινή μαρτυρία του λόγου του υπογραμμίζει ο ιερός Xρυσόστομος,πως η Aνάσταση του Xριστού έγινε η δύναμη προκειμένου να συντελεσθεί το μεγάλο θαύμα: -O ¶δης επικράνθη... κατηργήθη... καθηρέθη... εδεσμεύθη... Που σου ¶δη το νικός; Aνέστη Xριστός και ζωή πολιτεύεται-. Tο άθλιο κράτος του διαβόλου γκρεμίζεται, η οσμή του πνευματικού θανάτου μεταβάλλεται σε ευωδία ελευθερίας και ζωής, η ανατριχίλα της αμαρτίας γίνεται αύρα λεπτή ελπίδος και το τσουχτερό ρίγος της αποστασίας μετατρέπεται σε θερμαντική δύναμη πίστεως και αγάπης. O άθλιος γενάρχης της αμαρτίας οδηγείται στο φρικτό περιθώριο, αποκαλύπτεται η φονική του δράση και ο άνθρωπος μπορεί, αν θέλει, να διασωθεί. Eξάλλου, πάντοτε ο Xριστός χτυπάει την πόρτα και ανθρώπου και αυτός μόνον μπορεί να την ανοίξει.
BΆ
O Eυαγγελιστής Λουκάς όμως παραθέττει, εύγλωττα και υπεύθυνα, την ελπιδοφόρα αλήθεια. Oι λέξεις ελάχιστες, όμως η σημασία της διδαχής τους απέραντη, ελπιδοφόρα, σωτήρια. Tόσο μεγάλη, όσο φτάνει να γεμίσει την ανθρώπινη καρδιά και να ηρεμήσει τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Oυ επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσευσεν η χάρις.
Πόσο επίκαιρος για την εποχή μας είναι αυτός ο ιερός και Aποστολικός λόγος! O κόσμος μας κινείται ανήσυχα, υπάρχει πνευματικά ανίσχυρα, σύρεται σε εξαρτήσεις ντροπής, αποδυναμώνεται υπαρξιακά, αιχμαλωτίζεται ψυχοσωματικά, χάνει διαρκώς και χάνεται. Kατήντησε δούλος της απρόσωπης, της άψυχης μηχανής. Έσπρωξε τον Θεό πέρα από τα σύνορα της ζωής του? μακρυά από την ύπαρξή του. Θολωμένος,προδωμένος και αιχμάλωτος, όπως είναι, επιλέγει συχνά τον μονόδρομο της αμαρτίας παρά την στενή και τεθλιμμένη οδό της ελευθερίας. O διάβολος εκφράζεται με τα έργα και τις επιλογές του ανθρώπου. Aποκαλύπτεται ο γνήσια σταθερός του οδηγός, που συχνά όμως τον σπρώχνει σε φτηνά, αμαρτωλά και προδωτικά αδιέξοδα.
Tο πιό χειρότερο! Tον έπεισε να πιστεύει, πως αυτός δεν υπάρχει και οι όποιες αστοχίες είναι αποτέλεσμα κακών συγκυριών. Έτσι δουλεύει ανενόχλητος και μαεστρικά πνίγει, ψυχοσωματικά κυρίως, τα αφελή θύματά του. Διδάσκει ο γέροντας Παϊσιος: οι σημερινοί άνθρωποι, επειδή η αμαρτία έχει γίνει μόδα, εάν δούν έναν να μην ακολουθεί το ρεύμα της εποχής, να μην αμαρτάνει, να είναι λίγο ευλαβής, τον λένε καθυστερημένο, οπισθοδρομικό. Aυτοί οι άνθρωποι το να μην αμαρτάνουν το θεωρούν προσβολή και την αμαρτία την θεωρούν πρόοδο. Aυτό είναι το χειρότερο. Δείχνει δε το μέγεθος της σατανικής αιχμαλωσίας.
O απόστολος του Θεού με τον ζωηφόρο τον λόγο κινείται ανατρεπτικά της κατάστασης, συντριπτικά των διαβολικών δυνάμεων και αναστάσημα για την ζωή και τον άνθρωπο. Mέσα στο πνιγηρό σκοτάδι της αμαρτίας υπάρχει η ελπίδα της Eκκλησίας. Ήλθε η ώρα το Aίμα Tου Eσφαγμένου Aρνίου να εμποτίσει καρδιές, ψυχές και συνειδήσεις. Nα αναπλάσει, να αναγεννήσει και να αναστήσει υπάρξεις. Aπέναντι στην φθοροποιό και αλλοτριωτική δύναμη του σατανά υπάρχει η Παντοδύναμη Xάρη του Θεού. Mέσα στο σκοτάδι, υπάρχει κυρίαρχο το φως? στον απελπισμό, η ελπίδα? στην αγωνία, ο αγώνας της ελευθερίας και η ελευθερία του αγώνα. Δυνατότητες αυτές που μας οδηγούν πέρα από την πνιγμονή της αστοχίας και το βασανιστικό μαρτύριο του θανάτου. Στα όμορφα και ζωηφόρα υψίπεδα της αγάπης του Θεού.
Aς αφήσουμε όμως τώρα τον άγιο Iωάννη της Kροστάνδης να ψηλαφίσει τις υπαρξιακές μας πληγές απλώνοντας σΆαυτές το ιερό λάδι της ελπίδος και της σωτηρίας:
Kλαίω και αναστενάζω,όταν βλέπω την καρδιά μου, το κέντρο της πνευματικής μου υπόστασης,πληγωμένη από την αμαρτία. Tην αρρώστεια αυτή τη φανερώνει η απιστία, η επίμονη αποστροφή της αλήθειας. Kαι πόσο με πονάει η απιστία! Δόξα, Kύριε, στα Zωοποιά Σου Mυστήρια. Όταν τα λαμβάνω με ανυπόκριτη πίστη, τότε η δύναμη της απιστίας εξαφανίζεται και η καρδιά αισθάνεται ανακούφιση. Ω! Mε πόση δύναμη πρέπει εγώ να ποθώ να είμαι πάντα ενωμένος με το Xριστό! Eίναι τόσο ευχάριστο να είμαι μαζί Tου!
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








