ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ - ΚΥΡΙΑΚΗ Ι' ΛΟΥΚΑ - Η ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΔΑΧΗ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 07 Δεκεμβρίου 2007 02:00
- Εμφανίσεις: 844
Με μια συγκλονιστική παραστατική απεικόνιση ένας από τους «μεγάλους»? τους δυνατούς στην εγκεφαλική ικανότητα σημειοδότησε την εποχή μας, σαν «εποχή των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών». Η ανθρωπότητα βιώνει δραματικά την υπερτροφική ανάπτυξη της τεχνολογίας με την αντίστοιχη τραγική αιχμαλωσία «του βασιλέα της δημιουργίας» (Ιερός Χρυσόστομος) ανθρώπου στα ασφυκτικά δόκανα της ύλης, της μηχανής. Ενώ την ίδια στιγμή αισθάνεται πνιγμονή, γιατί στερείται πνευματικής θωράκισης και ηθικής αντοχής. Εύκολα και απλά βυθίζεται στην λυματολάσπη της ασωτείας, αδυνατεί να υψωθεί πάνω από την άγρια καθημερινότητα και να δημιουργήσει εστίες αντίστασης στην φθορά, την λεηλασία των συνειδήσεων και τον ευτελισμό. Με το τραγικό αποτέλεσμα συχνά να συνθηκολογεί, να συμβιβάζεται και να υπηρετεί με πάθος την αστοχία και τον κόσμο της.
Μια ακριβής φωτογραφική αποτύπωση αυτών των διαπιστώσεων αποτελούν οι ανησυχητικές εκρηκτικές εκφράσεις της σπουδάζουσας νεότητος. Επιβεβαιώνουν δε αυτή όλοι εκείνοι, ευτυχώς οι λιγότεροι στην κοινωνία, που συμπορεύονται ή καθοδηγούν τα ανίσχυρα και ανήσυχα νιάτα στις πληθωρικές τους αντιδραστικές κινήσεις. Και, ενώ από την μία πλευρά τα εγκαταλείπουν πνευματικά στεγνά και ηθικά αδύναμα για τους δικούς τους πάντοτε λόγους, από την άλλη πλευρά εξαντλούν και τα τελευταία αποθέματα αγωγής με την βαρειά και καταθλιπτική ανάγκη να κινούνται στην ζωή, όπως τα ρομπότ, πέρα από τις αληθινά γόνιμες αξίες και μακρυά από τον ελευθερογόνο φόβο της αγάπης του Θεού.
Όταν, λοιπόν, σήμερα μιλάμε για παιδεία εννοούμε μία ποιοτικά αποστραγγευτική διαδικασία προσφοράς γνώσεων τυπικών, δίχως εκείνη «που σώζει και ελευθερώνει». Μια κατάθεση εννοιών και συλλογιστικών σχημάτων προκειμένου να επιτύχει ο νέος σημαντικές αυξήσεις στην οικονομική του επιφάνεια, αδιαφορώντας για τις ζωτικές «αυξήσεις» στην μυστική Τράπεζα του Ουρανού, που τον ολοκληρώνουν σαν προσωπικότητα και τον διασώζουν από τον ελλοχεύοντα κίνδυνο να μεταβληθεί σε κομμάτι της κοινωνικής μάζας? έτοιμο για το «εμπόρειο» στο τραπέζι της καθημερινότητας. Που το μεταβάλλουν σΆένα φτηνό εξάρτημα της κοινωνικής μηχανής, δίχως εσωτερικές αναπνοές ελπίδος και διαρκή μεταμορφωτική «μετάλειψη αγιότητος», αλλά και αναγεννητική δύναμη «ευσέβειας», όπως χαρακτηρίζουν εύστοχα την λυτρωτική αγωγή και παίδευση οι Θεοφώτιστοι άγιοι Πατέρες.
Η Εκκλησία μας, ακολουθώντας τον βηματισμό της ζωής και της δράσης του Θεανθρώπου, παρεμβαίνει λυτρωτικά και φιλάνθρωπα. Διοχετεύοντας, στΆ αποδυναμωμένα σύγχρονα παιδευτικά κύτταρα νέα κύτταρα, από το θεανθρώπινο Σώμα Της μεταπλάσσει και μεταμορφώνει τον τραγικό άνθρωπο σε ολοκληρωμένη και ισχυρή προσωπικότητα. Όπως ο Χριστός διδάσκοντας τον απορημένο και ταλαίπωρο εκείνο λαό του προσέφερε δυνατότητες «καλής αλλαγής», τον ίδιο ρυθμό παιδευτικής αγωγής ακολουθεί και σήμερα. Δίχως να υπολογίζει την εκρηκτικότητα των αντιδράσεων. Δίχως να υποχωρεί κάτω από την φθοροποιό και καταθλιπτική πίεση των υποκατάστατων αγωγής, που η παιδευτική ατροφία των καιρών μας διοχετεύει στα συστήματα ή τους φορείς αγωγής.
ΑΆ
Θεωρούμε πως μιλώντας σήμερα για παιδεία αληθινή, σώζουσα και μεταμορφωτικής πνοής, που αγγίζει υπαρξιακά και ολοκληρώνει ψυχοσωματικά τον άνθρωπο, βρισκόμαστε ριγμένοι στο αδιέξοδο και την ταραχή μιας ουτοπίας. Η διδαχή, που λειτουργεί όπως το οξυγόνο στο αίμα, δεν υπάρχει. Ο λόγος, σαν έκφραση ποιοτικού βιώματος, ο οποίος φωτίζει το «εσωτερικό σκοτάδι» και δομεί την ύπαρξη σε βάσεις ακλόνητα ισχυρές και αταλάντευτα ποιοτικής αντοχής, παραμένει μια νοσταλγική υπόθεση.
Εκείνο που έντονα απασχολεί και προκλητικά βασανίζει το υπάρχον σύστημα της παιδευτικής διαδικασίες είναι η παραγωγή μονάδων, η δημιουργία ατόμων, που θα περάσουν στην ατέλειωτη διαδικασία παραγωγής οικονομικής προκειμένου να μετατραπούν σε μοχλούς ανάπτυξης και οικονομικής κοχλίες, που θα βοηθήσουν στον οικονομικό κοινωνικό, κρατικό ή και ατομικό μετασχηματισμό.
ΓιΆαυτό και μέσα στο σχολείο προσφέρονται γνώσεις, που θα ενισχύσουν τα εγκεφαλικά κύτταρα, θα διευρύνουν τις αντοχές τους και θα βοηθήσουν σημαντικά στην αύξηση της τεχνογνωσίας μέσα από περίεργους υλιστικούς και τεχνολογικούς λαβύρινθους. Ταυτόχρονα προσφέρουν την ικανοποίηση της επιτυχίας ή του κέρδους στο μέλλον. Έτσι ο άνθρωπος, που αναπτύσσεται, αντλεί από το «χρηματιστήριο» των γνώσεων μονάδες, που θα του διασφαλίσουν μια αμφιλεγόμενη επιτυχία στην ζωή, αφού αυτή επικεντρώνεται στις υλιστικές απολαύες και την τεχνογνωσία. Δεν αγγίζουν βαθύτερα το πρόβλημα της ανθρώπινης προσωπικότητας κομίζοντας ιερά σπέρματα ευσέβειας, που στην καρδιακή ενδοχώρα γίνονται λυτρωτικά αντισώματα, δυνατοί γόνοι αγάπης, ελευθερίας, μετάνοιας και ταπείνωσης. Δυνάμεις ισχυρές, που ολοκληρώνουν ψυχοσωματικά τον άνθρωπο και δυναμώνουν ή χαλυβδώνουν τον χαρακτήρα του.
Ο άνθρωπος σίγουρα δεν είναι μονάχα ύλη. Είναι και δυνατό πνεύμα? «Δημιουργικό πνεύμα» (Σίλλερ). Οποιαδήποτε απομόνωση στην προσφορά της παιδευτικής διαδικασίας ? είτε με προσφορά υλικών, μονοδιάστατων τεχνογνωστικών στοιχείων αγωγής, είτε με προσφορά ψυχοπλαστικών μονάχα στοιχείων αγωγής ? οδηγούμαστε σε επικίνδυνες αποκλίσεις με απροσδιόριστες φτηνές συνέπειες. Τότε η προσφερόμενη αγωγή είναι ελλειπτική, επικίνδυνη και οδηγεί σε θλιβερές παρενέργειες για την ζωή του ανθρώπου και της κοινωνίας του.
Με εύστοχα σχηματικό τρόπο και τολμηρά αληθινό λόγο σύγχρονος παιδαγωγός, που έχει σπουδάσει κυρίως και πρωτίστως στο παιδευτήριο της αγάπης και της φιλανθρωπίας του Θεανθρώπινου Σώματος της Εκκλησίας μας, θα καταθέσει: «Από το σχολείο μας δε λείπουν οι γνώσεις, οι ειδικές και χρήσιμες, αλλά λείπει η σοφία, το νόημα ή η ζωή σαν νόημα, δε λείπουν τα προγράμματα, παρΆ όλες τις ελλείψεις τους, αλλά λείπει το όραμα, δε λείπουν οι μεταρρυθμίσεις αλλά λείπουν οι στόχοι. Από το Σχολείο μας, δεν λείπουν οι ιδεολογίες, η λεγόμενη διακίνηση των ιδεολογιών αλλά λείπει η αλήθεια, η καθολική αλήθεια και ο έρωτας της?δεν λείπουν οι ατομικές ελευθερίες (οι αυθαιρεσίες) αλλά λείπει η ελευθερία (η συν-ελευθερία), δεν λείπει ο διάλογος αλλά λείπει η αγάπη, δε λείπει ο εκσυγχρονισμός αλλά λείπει η πρόοδος, δε λείπουν τα είδωλα (αμέτρητα πρόσωπα και πράγματα) αλλά λείπει ο Θεός. Από το Σχολείο μας, μΆ ένα λόγο, δεν λείπει κάποιο ανθρωπιστικό ιδεώδες αλλά η πίστη στον άνθρωπο, που δεν υπάρχει βέβαια χωρίς την πίστη στο Θεό».
ΒΆ
Η Εκκλησία μας, κρατώντας σταθερά, γνήσια και αταλάντευτα, την σκυτάλη αγωγής και «περιφέροντας» το αμάραντο πνεύμα μιας αληθινά τολμηρής και τολμηρά αληθινής παιδείας, όπως μας την παρέδωσε «διδάσκοντας» ο Θεάνθρωπος, επιχειρεί με την πνοή της έμπονης αγάπης Της να ολοκληρώσει το ανθρώπινο πρόσωπο. Διακριτικά παρεμβαίνει διοχετεύοντας στα αδιαμόρφωτα ή αποδυναμωμένα υπαρξιακά φίλτρα το οξυγόνο της ελπίδος και το τονωτικό ρεύμα της ένθεης ελευθερίας, που αντλούνται από τον Γολγοθά και πυρακτώνονται στο Πανάγιο Τάφο.
Δεν κομματιάζει τον άνθρωπο σε σώμα και ψυχή, ώστε διχασμένο να τον παραδώσει στο ασυγκράτητο ροκάνισμα της αστοχίας και να τον οδηγήσει στα αδιφάγα δόντια της ασωτείας. Αποδέχεται το δισύνθετο του ανθρώπου, δίχως να υιοθετεί κινήσεις σωματικού ή πνευματικού ακρωτηριασμού, και «μάχεται» να στηρίξει την ενότητα των δυνάμεών του, να προστατέψει την μεγάλη ανάγκη της ποιοτικής του αλλαγής, να υπηρετήσει την σοβαρή υπόθεση της εσωτερικής του - πνευματικής, ηθικής - ισορροπίας, να δυναμώσει την υγεία, να ισχυροποιήσει το αντιστασιακό «μηχανισμό» της ψυχής και μέσα από αγωνιστικά παλαίσματα να τον καταστήσει ελεύθερο, δυνατό και πνευματικά όρθιο, για τις αναστάσιμες υπερβάσεις της καθημερινότητας.
Πάντοτε η Εκκλησία, στην ατέλειωτα μεγάλη προσπάθεια της να προσφέρει παιδεία, δεν αγωνίζεται για να συμπληρώσει ή να βελτιώσει τον χαρακτήρα του ανθρώπου μέσα από την διαδικασία προσφοράς κάποιων γνώσεων ή επιστημονικών δημιουργιών. Ούτε να «γεμίσει» τους σαρκικούς θύλακες της καρδιάς με ηθικές αρετές. Στοχεύει κυρίως στην εν Χριστώ «μεταμόρφωση» του ανθρώπου. Επιμένει στην ολοκλήρωσή του «μέχρις ου μορφωθή Χριστός εν ημίν» (Γαλ.4,19). «Ξοδεύεται» και εκδαπανάται προκειμένου ο άνθρωπος από «παιδί της καταιγίδος» και «βότσαλο υπΆανέμου σιώμενος» νΆαποκτήσει ισχυρό χαρακτήρα, ένθεες αναζητήσεις, πόθο και πάθος αγιότητος, ώστε το ταλαίπωρο άτομο να μεταποιηθεί σε πρόσωπο αγιασμένο, ευλογημένο και δοξασμένο.
Όταν ο άνθρωπος τελειοποιηθεί και ολοκληρωθεί με το μορφωτικό αυτό πρότυπο της Θεανθρώπινης παιδείας, τότε η κοινωνία θα διαμορφώσει ισχυρά θεμέλια και ο ίδιος ο άνθρωπος θα «πατεί γερά στα πόδια του». Δυνάμεις αντοχής του θα είναι η αγάπη και η ελευθερία, οι οποίες συνδεόμενες με τις όποιες γνώσεις του θα αποτελούν ισχυρά αντίβαρα, σταθερές συνισταμένες και πρωτοποριακούς βατήρες, που θα του διασφαλίζουν υψηλό φρόνημα, θωρακισμένη καρδιά, ψυχική αντοχή, ταπεινή - γνώση και κατανόηση των προβλημάτων, ανόθευτη και φιλάνθρωπη συνείδηση, εσωτερική αγωνία για ψυχική μεγαλωσύνη, πνευματική ομορφιά και καρδιακή καθαρότητα, που τελικά θα συνδράμουν αποφασιστικά στο μεγαλειώδες φανέρωμα μιας εν - Χριστωμένης προσωπικότητας. Μιας απόλυτα ισχυρής Θεανθρώπινης εικόνας, που τόσο εναγώνια την αναζητάει και τόσο πολύ την έχει ανάγκη ο ταλαίπωρος υλιστικά δυναστευόμενος κόσμος μας.
Ο Χριστός άπλωσε την μεταμορφωτική δύναμη της ιερής Του διδαχής και δίδασκε το άμετρο πλήθος. Ο Χριστός, που σύμφωνα με την έγκυρη σκέψη του Αγ. Μαξίμου του Ομολογητή στους πιστεύοντες «γίνεται δύναμις φρονήσεως, ισχύς γνώσεως, σθένος σοφίας, κράτος δικαιοσύνης και ενέργεια πάσης ιεράς εντολής και θείου θελήματος».
Την ίδια, μεταμορφωτικής δυναμικής, παιδευτική διαδικασία ακολουθεί και σήμερα με το ζωντανό Του Σώμα, την Εκκλησία? Απέναντι στην πνευματική νόθευση, την ηθική ασχήμια, τον παθογόνο υλισμό, την επικίνδυνα ελλειπτική εκπαίδευση, τον ψυχοσωματικό ακρωτηριασμό και την άφιλη τεχνολογική κυριαρχία παρατάσσει την δημιουργική αγάπη, την ενοποιό ταπείνωση, την αληθινή μετάνοια, τον αδιάπτωτο αγώνα και την ιερή ανησυχία για την σωτήρια «αλλαγή» του ανθρώπου. Προκειμένου να μεταβάλλει το ευτελές «φύραμα» του κόσμου αυτού, που διαρκώς στραγγίζει αγωνία και απελπισμό, σε ιερά και χαριτόβρυτη ζύμη δημιουργικής ελπίδος και ελπιδοφόρου ζωής.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








