ΤΩ ΓΝΩΣΤΩ ΠΟΙΗΤΗ

Κατηγορία: Πολιτιστικά
Panvagil
Παρασκευή, 04 Απριλίου 2008 03:00
Εμφανίσεις: 451

Δημήτρης Ε. Σολδάτος, Nobel λόγω ατεχνίας, Εκδ. Κονιδάρη, 2008
Από καιρό χρωστούσα τούτο το σημείωμα για το Δημήτρη Σολδάτο. Πριν ακόμα τον βραβεύσει η Ακαδημία, πριν ακόμα παρουσιαστεί στο λευκαδίτικο κοινό το «Καφέ Ρετρό» του... Όχι σαν μια δημοσιοσχεσίτικη οφειλή, αλλά ως ειλικρινή δημόσια έκφραση ανυπόκριτης εκτίμησης για το έργο και για το πρόσωπο.
Θα πουν οι κακεντρεχείς πως οι συνεργάτες των «Νέων» του Κοντογιώργη λιβανίζουμε αλλήλους? ¶παγε της βλασφημίας! Πώς όμως μπορεί να σιωπήσει κανείς ή να μείνει ασυγκίνητος απΆ τον αγώνα ενός νέου ανθρώπου να ορθοποδίσει σε μια κοινωνία κλειστή, όπως η δική μας, που εξετάζει τίτλους και σπουδές ή ερευνά τις μοντέρνες εκδοχές του libro dΆ oro, που θα ΅πρεπε ?έτσι νομίζουν μάλλον οι πολλοί- να μοστράρει συνεχώς όποιος επιζητά να καταλάβει τη θέση που δικαιούται και του αναλογεί ?όχι κάτι περσότερο από ΅κείνο που αξίζει...
Το «Ποίημα της Εβδομάδας» υπήρξε τακτικό μου ανάγνωσμα. Έμμετρος σχολιασμός της επικαιρότητας, ιδωμένης από μια κριτική οπτική γωνία. Γίνεται για δεύτερη φορά η πρώτη ύλη για τη σύνθεση μιας ποιητικής συλλογής.
Τα άρθρα του, πάντα με γωνίες και δίχως περίτεχνα στρογγυλέματα, είναι κάθε φορά αφορμές προβληματισμού ή κι αναθεώρησης. Πολύ συχνά διαφωνήσαμε στα σημεία ?και έντονα πολλές φορές. Όμως ούτε στο ελάχιστο δε με βρίσκει σύμφωνο η επισήμανση ενός «λογίου» προς τον ποιητή μας: «αν ?του είπε- μείνει κάτι από ΅σένα, σίγουρα δε θα είναι τα άρθρα σου»...
Αλίμονο αν οι ποιητές αποξενωθούν απΆ τη ζωή, την κοινωνία, την καθημερινότητα κι αρχίσουν να γράφουν μοναχά γιΆ αγάπες και λουλούδια, κλείνοντας τα μάτια σΆ όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αμφιβάλω αν υπάρχουν περιθώρια για ρομαντισμούς ανέξοδους και αδιέξοδους σε χωροχρόνο που πλημμυρίζει από ευδαιμονία, εκμετάλλευση, υποκρισία, υπερκαταναλωτισμό, όταν πολιτικάντηδες εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα ή την ανάγκη των άλλων...
Και ενοχλούμαι με την ψευδαίσθηση ότι έχουν όλα καλώς ?ειδικά σΆ αυτόν τον μικρό τόπο των κοντόφθαλμων σχεδιασμών, της προσωπικής στρατηγικής, του «δος ημίν σήμερον», του «έλα βρε αδερφέ», των «φιλικών» χτυπημάτων στην πλάτη με χέρια που κρατούν αόρατα στιλέτα? Κι ακόμη, εξοργίζομαι όταν οι προσωπικοί υπολογισμοί κι οι εκτιμήσεις για το ιδιωτικό μας όφελος υπερκαλύπτουν το κοινό καλό ή μας επιβάλλουν να γινόμαστε οσφυοκάμπτες σε μετριότητες που μέχρι πριν λίγο αναθεματίζαμε...
Έχω με την ποίηση τόση σχέση, όση κι ο φάντες με το ρετσινόλαδο. Μπορώ όμως να διακρίνω καθαρά στη νέα συλλογή του Δ. Σολδάτου, το «Nobel λόγω ατεχνίας», μια εναλλακτική δημοσιογραφία. Με γραφή κοφτερή, απροσποίητη, χωρίς στιλ ?τΆ ομολογεί εξάλλου-, χωρίς μάσκα ?το προσπαθεί με επιτυχία, όπως το απαιτεί από τους άλλους-, με μπόλικο σαρκασμό και αφειδώλευτη ειρωνεία, χρησιμοποιεί εικόνες και φιγούρες γνωστές, κρίνοντας όσα μας κάνουν να αναφωνούμε o tempora, o mores.
ΓιΆ αυτή του τη συλλογή, την αιχμηρή, αμφιβάλλω αν θα πάρει ποτέ κάποιο βραβείο της Ακαδημίας, όπως και για τα άρθρα του δεν πρόκειται να του απονεμηθεί κανένα βραβείο Μπότση...
Στη Λευκάδα πάντως, με μαθηματική ακρίβεια, η αναγνώριση θα έρθει μετά θάνατον. Είναι σα να βλέπω από τώρα αυτούς που θα στριμώχνονται στα φιλολογικά μνημόσυνα και τα συμπόσια προς τιμήν του ?αισθητά λιγότεροι από σήμερα, αφού ο μέσος όρος ηλικίας των εγχώριων «φίλων» του Λόγου και της Τέχνης έχει χτυπήσει κόκκινο και αμφιβάλλω αν θα ΅χει μείνει χώρος για άλλους στην τοπική ελίτ της «λογιωτατοσύνης»...

ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΖΑΜΕΠΛΗΣ