Στην Κυρα-Φανερωμένη γραφή ευχαριστήρια

Κατηγορία: Πολιτιστικά
Panvagil
Πέμπτη, 27 Μαΐου 2004 16:57
Εμφανίσεις: 1544

«Κυρά – Φανερωμένη μου,
παρηγοριά του κόσμου...
τ’ άγιο Σου χέρι δώσ’ μου,
για ν’ ανεβώ στο βράχο Σου...»
(Αριστοτέλης Βαλαωρίτης) Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Για άλλη μια φορά φέτος, κάθε λευκαδίτικη καρδιά θα κάψει λιβανωτό ευγνωμοσύνης μπροστά στην ιερή εικόνα της Πανάχραντης Θεομάνας. Απ’ άκρη σ’ άκρη της γης, όπου κι αν υπάρχει λευκαδίτικο σπιτικό, οι σκέψεις όλων θα είναι στραμμένες στον ιερό Βράχο Της. Για τους περισσότερους Λευκαδίτες τη μέρα εκείνη δεν είναι… του Αγίου Πνεύματος, αλλά της Φανερωμένης!
Από τη Γύρα ως τον Λευκάτα κι απ’ τα ανατολικά ακρογιάλια ως τους απόκρημνους Εγκρεμνούς, ολάκερη η Λευκάδα θα κινείται στους ρυθμούς του κορυφαίου πανηγυριού του τοπικού εκκλησιαστικού εορτολογίου. Χωριάτες και Μπ’ρανέλοι, ντόπιοι και ξένοι, θα περάσουν απ’ το Θρόνο της Βασίλισσας των Oυρανών για ν’ απιθώσουν στο υποπόδιο των ποδών Της άνθη ευγνωμοσύνης, αντίδωρο στην Μεγάλη Ευεργέτιδα του νησιού!
Καρδιές που κατατρόμαξαν στις 14 του περασμένου Αυγούστου, θα γοργοχτυπήσουν στην έκπαγλη θωριά Της. Χείλη που ψέλλισαν, μπροστά στον φόβο του σεισμού, ευλαβικά το «Παναγία, βόηθα!», με την ίδια ευλάβεια θα Της απευθύνουν ύμνο ευχαριστίας. Γόνατα που λύγισαν εκείνο το αλήστου μνήμης αυγουστιάτικο πρωϊνό, κεκλιμένα θα ανυμνήσουν την ελπίδα των κατ’ άνθρωπο απελπισμένων.
Όλοι οι Λευκαδίτες, ο κλήρος –με τον επίσκοπο επικεφαλής- και ο λαός του νησιού, μπορούν να επιβεβαιώσουν τα γραφόμενα του επισκόπου Βονίτσης Δανιήλ (+1852), που εμελούργησε το απολυτίκιό Της: «Εν τη Μονή Σου, Παρθένε, πόθω προστρέχοντες, και προσκυνούντες την θαυμαστήν Σου εικόνα, μετ’ ευλαβείας αντλούμεν τας χάριτας· και δι’ αυτής εκ τε σεισμού, λοιμού, λιμού, αυχμού και νόσων, ταις πρεσβείαις σου σωζόμεθα».
O Θανάσης Αγγελής παρατηρούσε απ’ τη στήλη του «O-ΝΗΡΙΚOΥ» λίγες μέρες μετά τον μεγάλο σεισμό: «Η Παναγία μας προστάτευσε, λένε οι Λευκαδίτες. Κάποιοι δεν τους πιστεύουν. Ας είναι. Όμως αυτοί που γλίτωσαν το πιστεύουν και άναψαν κερί στην Κυρά» («Τα Νέα της Λευκάδας», 21 Αυγούστου 2004).
Δεν είναι ένας και δύο που μιλούν για θαυμαστή παρέμβαση της ταχινής Βοήθειας των εν ανάγκαις: Δυο γυναίκες, που καθάριζαν σε ξενοδοχείο της ανατολικής Λευκάδας και για πρώτη φορά, εκείνο το πρωΐ δεν πήγαν να φορέσουν τη στολή υπηρεσίας κάτω από ένα υπόστεγο, όπως συνήθιζαν· κι ενώ αυτές ντύνονταν, έγινε ο σεισμός και το υπόστεγο κατέρρευσε. O κάτοικος της Χώρας, που ανέβηκε στο σπίτι του για να πιει καφέ κι έτσι δεν βυθίστηκε μαζί με το μαγαζί του, όταν … από ισόγειο έγινε υπόγειο. Το κοριτσάκι στον Άγιο Νικήτα που από νωρίς παραπονιόταν για πονοκέφαλο, με αποτέλεσμα να το βγάλουν οι γονείς του μια βόλτα και με συνέπεια να αποφύγει το βράχο, που γκρέμισε τον τοίχο πάνω στο κρεβατάκι όπου φυσιολογικά θα κοιμόταν. Κι ο νεαρός στους Σφακιώτες, που ξύπνησε αμέσως και σηκώθηκε, χωρίς να πάθει τίποτε απ’ τα κομμάτια του τοίχου που έπεσαν στο μαξιλάρι του. «Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;» Λίγο είναι που το κακό δεν συνέβη τη νύχτα, ώστε να μας «πιάσει στον ύπνο» ούτε μέρα-μεσημέρι, που θα ήταν οι δρόμοι και οι παραλίες μας πλήρεις από κόσμο, με κίνδυνο να έχουμε θανάσιμους τραυματισμούς απ’ τα βράχια που έπεσαν; Ότι δεν υπήρξαν νεκροί, παρά μόνο ελάχιστοι ελαφρά τραυματισμένοι; Και άλλες, πολλές συμπτώσεις, που επαναλαμβανόμενες περνούν στον χώρο του θαύματος!
Μήπως όλα αυτά τα πραγματοποίησε κάποια πρόνοια ανθρώπινη; Μήπως οι αντισεισμικοί σχεδιασμοί ηρέμησαν τον ανθρώπινο φόβο; Μήπως κάποιος πολιτικός άρχοντας διέσωσε τα ανθρώπινα πλήθη ή μήπως κανένας ποιητής ή λόγιος; Η απάντηση στα ερωτήματα δεν είναι άγνωστη ούτε οι Λευκαδίτες τη δίνουν για πρώτη φορά. Την έδωσαν μετά τον σεισμό του 1938. Και πάλι μετά τον σεισμό του 1948. Αυθόρμητα την ξαναδίνουν και μετά την 14η Αυγούστου 2003.
Είναι ιδιαίτερη η σχέση του κάθε Λευκαδίτη με την «Κυρά» του νησιού. Μόλις ο ξενιτεμένος επιστρέψει, έστω για λίγο, στο νησί του, θ' ανέβει ως το μοναστήρι, για ν' ανάψει ένα κεράκι ταπεινό μπροστά στην θαυματουργή εικόνα Της και ν' αποθέσει στα πόδια Της τα βάσανα και τους καημούς του. Σε κάθε σπίτι λευκαδίτικο, στο νησί ή στην ξενιτιά, σε περίοπτη θέση βρίσκεται η εικόνα της Φανερωμένης. Μπροστά της καίει σταθερά της νοικοκυράς το καντήλι και πρώτη αυτήν θα θυμιάσει, μόλις πάρει το λιβανιστήρι στα χέρια της. Και για να ευχαριστήσει την Παναγία εκπληρώνοντας το τάμα της, όχι σπάνια, ξυπόλητη, κρατώντας λαμπάδα «ίσα με το μπόι της» θα πάρει τον ανηφορικό δρόμο, που θα την οδηγήσει προσκυνήτρια στο ναό Της.
Κι επειδή δεν έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου, ποτέ δεν παύουν και τα παιδιά Της να Την παρακαλούν, δια στόματος και γραφής Νίκου Καρύδη:

Κυρά Φανερωμένη μου, του Λευκαδίτη σκέπη,
χαρά σ ‘τον που σε προσκυνά, χαρά στον που σε βλέπει.
Σεμνή Παρθένο να κρατάς στ’ απέριττο Θρονί σου
τον Γιόκα σου τον ακριβό και τον Μονογενή σου.

Κι από τα πεύκα γύρωθε κι από τον κάμπο κάτω
κι απ’ του Ιονίου την πνοή που γέμει αφρό δροσάτο.
Κι από τα θάμνα, τα στρουθιά και τα άγρια λουλούδια
μύρα, ψαλμούς, λιβανωτό σου στέλνουν τα αγγελούδια.

Κάμε, Κυρά μου, του φτωχού τον μόχθο ευλογία,
του ανήμπορου τον πυρετό κάν’ τον δροσιά αγία.
Της μάνας τον παραδαρμό που `χει παιδί στα ξένα
κάν’ τον τραγούδι και χορό με κορυφαία εσένα.

Βλόγα, Κυρά μου, του φτωχού το λάδι και το αμπέλι
ως σ’ ευλογούν ακοίμητοι οι δυό σου οι Αγγέλοι.
Κι ως στέκονται ο ένας ζερβά κι ο άλλος στα δεξιά σου,
στέλνε μας θεία μηνύματα και σώζε τα παιδιά σου.

Φανέρωνέ μας, Δέσποινα, την κρύφια τη βουλή σου,
διώξ’ το κακό κι αγκάλιασε το όμορφο το νησί σου.
Ως αγκαλιάζει με στοργή τα τέκνα της η μάνα,
ως αγκαλιάζει την ψυχή του δειλινού η καμπάνα.

Κι αξίωσέ μας αν ποτέ στα ξένα κοιμηθούμε
στο χώμα της δικής σου γης ανάπαυση να βρούμε.
Κυρά Φανερωμένη μου, της πίστης μου λαμπάδα,
Κυρά μου και Βασίλισσα, βοήθα την Λευκάδα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ
Από την εφημερίδα “Τα Νέα της Λευκάδας”