ΒΙΒΛΙΟ ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΟΥΠΑΚΙΩΤΗ: «Με τη Λόπη»

Κατηγορία: Πολιτιστικά
Panvagil
Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2006 12:58
Εμφανίσεις: 1108

Το τέλος του 2005 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο που έχει τίτλο «με τη Λόπη» και συγγραφέας του είναι ο Χρήστος Ρουπακιώτης.

Επειδή στο εξώφυλλο του βιβλίου παρουσιάζεται με λίγες λέξεις ο συγγραφέας του δεν θ’ αναφέρω εδώ πάλι τις ίδιες πληροφορίες για εκείνον, αλλά θα πω μόνος πως τα παιδικά μας χρόνια στο Δημοτικό Σχολείο, στη γειτονιά και στους δρόμους του χωριού μας τα περάσαμε μαζί. Γι’ αυτό τώρα που ο καθένας της γενιάς μας διαβάζει την ζωντανή περιγραφή του τόπου μας και της ζωής των ανθρώπων εκείνης της εποχής με τα πολλά σκοντάμματα, την θυμάται και την ζει όπως ακριβώς κι ο συγγραφέας τότε που μας λέει «Αφουγκράζομαι την ανασαιμιά, τη ζωή του χωριού. Νιώθω πως χτυπάει η ψυχή του». Επιπλέον εγώ της ίδιας γενιάς, από το διάβασμα αυτού του βιβλίου με το επιμελημένο του γράψιμο και την άρτια λογοτεχνική του παρουσίαση, θυμήθηκα ένα μεγάλο τετράδιο με την επιγραφή στην ετικέτα του «Φιλολογική Εργασία» που ο Χρήστος μου δάνεισε για να με συμβουλεύσει με τις εργασίες του που τότε έκανε, όταν κι εγώ ξεκινούσα την φοίτησή μου στο Γυμνάσιο.

Τούτο λοιπόν το βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα καλογραμμένο, με τέλειο λογοτεχνικό ύφος και με όλα τα καλλιτεχνικά σχήματα του γραπτού λόγου:

Πλούσιες περιγραφές του τόπου, ζωντανούς χαρακτηρισμούς προσώπων, λαμπρές προσωποποιήσεις, όμορφες εικόνες, συχνές αντιθέσεις και πλημμύρα αισθημάτων. Ακόμη πολύ συχνά ο συγγραφέας φιλοσοφεί με τα φαινόμενα της ζωής των ανθρώπων εκείνης της εποχής μέσα από την φτώχια, τον έρωτα, την καταπίεση από την κατήχηση, τον αγώνα του εργάτη και το στραπατσάρισμα των ανθρώπων από την εξουσία του «μπάτσου».

Μ’ όλη δε την τεχνική του λόγου κι ανάμεσα στις πολλές λεπτομέρειες για το καθετί που αναφέρεται στο βιβλίο συναντάμε, προ πάντων στην παρουσίαση της ζωής των ανθρώπων και τον χαρακτηρισμό ορισμένων για κάποιο ρόλο προσώπων, έντονες υπερβολές που καταλήγουν στην υπογράμμιση της ιδεολογικής άποψης του συγγραφέα. Αυτή μάλιστα, που αποτελεί ένα στόχο απ’ τον οποίο ο συγγραφέας θέλει να δώσει το δικό του νόημα στο βιβλίο, πρέπει να θεωρηθεί το θετικό στοιχείο για το βιβλίο, όταν μάλιστα με τον σωστό τρόπο του κατορθώνεται τέλεια.

Μαζί μ’ όλα τα παραπάνω ο σωστός χωρισμός του βιβλίου σε κεφάλαια, που το καθένα από αυτό περιλαμβάνει άλλα μικρότερα ανάλογα με εκείνα που θέλει ο συγγραφέας να πει βοηθάει τον αναγνώστη του ν’ ακολουθήσει εύκολα την σκέψη του συγγραφέα να την κατανοήσει πλήρως και ν’ αφομοιωθεί μ’ αυτόν. Μάλιστα οι πολύ μικρές προτάσεις του που κάνουν το κείμενο ανάλαφρο κι έτσι το διάβασμά του είναι ξεκούραστο, παρακινούν τον αναγνώστη να συμφωνήσει ακόμη με εκείνες τις υπερβολές που είπαμε και ν’ ανεχθεί άνετα κι εκείνος που δεν έχει το ίδιο κομματικό πιστεύω, την ιδεολογική άποψη που περιέχεται σ’ αυτό.

Εκτός από τα παραπάνω πρέπει να διευκρινιστεί πως για εκείνους που ξέρουν τον συγγραφέα, το Αθάνι αν και δεν ονομάζεται και τους ανθρώπους με τα ονόματά τους που ζούσαν εκεί τότε, αυτό το βιβλίο δεν είναι μόνο μυθιστόρημα, αφού το περιεχόμενό του κινείται ανάμεσα στο μύθο και στην πραγματικότητα, αλλά και ιστορία προσώπων, γεγονότων και της ζωής του χωριού. Έτσι εγώ της ίδιας εποχής, με τη χαρά μου και μόνο για την ιστορία εκείνης της ζωής των ανθρώπων του χωριού μας με τα πολλά παθήματα, θα ευχαριστήσω τον Χρήστο που μας τα θυμίζει. Γιατί από τον πόνο του ή την πίκρα του – που και ο αναγνώστης του αισθάνεται – για το χωριό του που «είναι απομονωμένο από τον κόσμο» μπορεί να πονέσουν και κάποιοι άλλοι σήμερα, αφού είναι ακόμη έτσι παραμένει. Αλλά και τη φτώχεια που εμπόδιζε τότε να πουληθεί η γίδα του μπάρμπα – Βάγγιου αφού «Χριστού, Λαμπρή κρέας» ίσως παρακινηθούν κάποιοι να την σκεφθούν ακόμη και σήμερα που το χωριού ένεκα νεοπλουτισμού δεν υπάρχει αγάπη και σεβασμός, αφού τότε «Η φτώχεια δένει τους χωριανούς. Για να τα βγάλουν πέρα, ο ένας συμπαραστέκεται στον άλλον. Χωρίς καμιά ιδιοτέλεια. Σέβεται ο ένας τον άλλον.

Ποιος είναι ο Χρήστος Ρουπακιώτης

Γεννήθηκε στο Αθάνι Λευκάδας το Νοέμβρη του 1933.

Σπούδασε πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ασχολήθηκε με θέματα κοινωνικής ασφάλισης και δημοσίευσε μελέτες σε περιοδικά και άρθρα στο Ριζοσπάστη και άλλες εφημερίδες.

Η Σύγχρονη Εποχή έχει εκδώσει το βιβλίο του Η κρίση της κοινωνικής ασφάλισης.

Το με τη Λόπη είναι το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο.

Σπύρος Μπογόρδος