Θεωρώ τον εαυτό μου ένα από τα πρόσωπα που ευεργέτησε η αύρα της έμφυτης καλοσύνης του. Στα γυμνασιακά μου χρόνια, χρόνια δύσκολα από κάθε άποψη για μένα, έμενα στο ίδιο σοκάκι με την οικογένεια της Ιουστίνης στη Λευκάδα των αυλακιών. Έτσι έβλεπα συχνά τη φιγούρα του παπα Κώστα να επισκέπτεται την οικογένεια της κόρης του. Στα συναπαντήματά μας με αποκαλούσε με το χαϊδευτικό μου όνομα, όπως οι γονείς μου και οι πολύ δικοί μου άνθρωποι, και πάντα είχε μια λέξη ενθάρρυνσης να μου προσφέρει. Για μένα ήταν ο «παπάς», πρόσωπο ιερό και ταυτόχρονα οικείο και αγαπητό. Η ψαλμωδία του –η ωραιότερη που είχα ακούσει –γέμιζε την Παναγία των Εισοδίων, όπου ιερουργούσε, περνούσε τον καγκελόφραχτο κήπο της εκκλησίας, απλωνόταν στα γύρω και έμπαινε από το παράθυρο στο φτωχικό μου δωμάτιο. Ύστερα απ’ αυτά επόμενο ήταν να διαβάσω το βιβλίο με συναισθηματική φόρτιση. Και συγχαίρω από καρδιάς την εγγονή του που παρέδωσε στην αθανασία αυτό το ξεχωριστό πρόσωπο. Φυσικά ο Σύβρος, η Βασιλική, η Χώρα- τόποι προσφοράς του παππού της -έχουν την τιμητική τους. Και πραγματικά έχει ενδιαφέρον να μεταφέρεται ο αναγνώστης στη Λευκάδα μιας άλλης εποχής, μιας εποχής δύσκολης, διαβάζοντας ένα καλογραμμένο βιβλίο.
Ελευθερία Πολίτη – Μελά
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»