Μανόλης Αναγνωστάκης
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Αυτό το ποίημα, που έγινε και τραγούδι (μελοποίηση: Δημήτρης Παπαδημητρίου, ερμηνεία: Γεράσιμος Ανδρεάτος) διάλεξα για ν’ αποχαιρετήσω τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον σπουδαίο και σεμνό ποιητή που πριν λίγες μέρες έλαβε κατά πως έγραψε την στερνή ικανοποίηση: «να κείτεται μαζί με τους αφέντες του στην ίδια κρύα γη». Το σκάκι της ζωής του είχε περισσότερα μαύρα τετράγωνα παρά λευκά. Και το κάθε μαύρο κουτάκι ένα φέρετρο: για την αγαπημένη που κάποτε ήτανε βασίλισσα, για τους πύργους των ιδεών που κατέρρευσαν, για τους φίλους που ζούνε σαν να έχουν πεθάνει, για τους βασιλιάδες που δικούς του δεν ένιωσε, για τους συναγωνιστές που απ’ τα όνειρά τους λιποτάκτησαν, για τους Πήγασους που έχασαν τα φτερά τους κι έγιναν άλογα ιπποδρόμου. Κράτησε μόνο τον ασυμβίβαστο τρελό αξιωματικό σ’ ετούτη τη σκακιέρα: το πείσμα του ποιητή να πηγαίνει πάντα κατά κει που η καρδιά του προστάζει, δρασκελώντας τα εμπόδια του εφήμερου, γελώντας ειρωνικά μπρος στις πανοπλίες του ανούσιου, μπαίνοντας αιφνιδιαστικά μέσα στις γραμμές κι αναστατώνοντας τις φαινομενικά στέρεες παρατάξεις του σαθρού αυτού κόσμου. Κι αυτή η παρτίδα, της ποίησης, της αντίστασης κατά πάσης εξουσίας και κατά παντός μη αντιστεκόμενου, δεν έχει τελειωμό…
«Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.»
Δημήτρης Ε. Σολδάτος
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".