Πίνω καφέ πικρό σαν όλες τις συνήθειες,
και μια γουλιά θολό νερό – πρόγευση χώματος.
Καπνίζω – όλα είναι καπνός – κι ακούω ηλίθιες
κουβέντες γύρω μου, του αέρα και του πιόματος.
Το δειλινό μοιράζει κάλπικο χρυσάφι
σ’ ένα ζευγάρι που φιλιέται στον ευκάλυπτο.
Παρέκει ο Έρωτας γελώντας υπογράφει
ένα γραμμάτιο που πάντα θα ‘ναι ακάλυπτο.
Τ’ αστέρια ανάβουνε σαν λάμπες σε πορνείο.
Κλείνω το τάβλι για να φύγω, η ώρα πέρασε…
– Γκαρσόν! Μ’ αυτόν της Μοναξιάς, καφέδες δύο.
– Άσε, μου λέει, απόψε ο Θάνατος τα κέρασε!
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".