«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις…
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία…»
Κ. Π. Καβάφης
Τους αποφεύγω όσο μπορώ, μα πάντοτε τυχαίνει
σε μια γιορτή – αλίμονο! – αντίκρυ να βρεθούμε.
Και τότε η φλυαρία τους – Θεέ μου! – με τρελαίνει.
Ό,τι είπαμε, το είπαμε τίποτα να μην πούμε:
«Χρόνια πολλά!», «Να ‘σαι καλά!», «Τι νέα;» «Μια απ’ τα
ίδια!»,
«Δουλεύεις;», «Δόξα τω Θεώ!», «Απ’ το… άλλο;», «Πού να
βρούμε;»,
«Τα χρόνια πέρασαν!», «Ε, και;», «Ο σάκος πόσα απίδια
παίρνει, θα δεις αργότερα!», «Σιγά-σιγά… Θα δούμε!»
«Να παντρευτείς! Σου το ‘χω πει, ο προορισμός του
ανθρώπου…»
«Ξέρω είν’ η οικογένεια!», «Α, μπράβο! Το θυμάσαι!»…
Όπου βρεθείς κι όπου σταθείς κι όπου να κάτσεις, όπου
και μ’ όποιον, σχόλια πώς να ζεις, να τρως και να κοιμάσαι!
Τι κάνει ο ένας, τι έκανε ο άλλος, τι θα κάνει
ο τρίτος, και ο τέταρτος τι έπρεπε… Ποια πάει
μ’ εκείνον, με ποιον πήγαινε πιο πριν, και ποιο μποστάνι
έχει το μεγαλύτερο αγγούρι που ‘χει… φάει!
Κι αν πεις μια φράση, μόνο μια, που να ‘χει κάποια ουσία,
σου απαντούν ειρωνικά: «Άσ’ τις φιλοσοφίες!»
Και τη συζήτηση γυρνούν ξανά στη… συνουσία,
πάντα μ’ υπονοούμενα και με σεμνοτυφίες.
Κι άμα ξεδιάντροπα μιλάς, σε βρίσκουνε χυδαίο
και λένε: «Μες στη μόρφωση να χ…ω που ‘χεις πάρει!»
Και ύστερα ακολουθεί ένα χτύπημα μοιραίο:
«Μας το ‘παιζες και ποιητής! Σε πήραμε χαμπάρι!»
Και μόνο τη βλακεία τους ποτέ δεν χαμπαριάζουν.
Και πάντα εξακολουθούν τον ίδιο τον χαβά τους.
Και τις κουτσομπολίστικες τις στήλες σαν διαβάζουν
σ’ εφημερίδες τοπικές… ανοίγουν τα στραβά τους!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".