Κάποτε
Θα σε κοιτάξω ως που να μουδιάσουν
Τα βλέφαρά μου.
Μέχρι να μου τρυπήσεις τα μάτια!
Κατόπι θα σε κυριεύσω
Ολοσχερώς,
Αχόρταγα
Ρουφώντας την ηδονή
Σταλιά σταλιά
Σαν λειωμένο μεδούλι απ’ τα κόκαλά σου!
Κι ύστερα θα σε πετάξω
Όπως πετάμε σαν σκουπίδι στο δρόμο
Ό,τι μαρτυρικά εξαντλήσαμε,
Για να το ξαναγυρέψουμε πάλι
Αργότερα
Σαν χαμένο θησαυρό.
(Αυτός είν’ ο Έρωτας!
Σαρκοβόρος και ψυχοφθόρος και κραταιός!
Τ’ άλλα, είναι ασεβείς πόθοι νόθοι
Ερμαφρόδιτοι και τραβεστί
Ιεραποστολικές στάσεις
Και μαργαρίτες στο ηλιοβασίλεμα!)
Βλέπεις,
Έχει ο καιρός τον τρόπο του
Να μας αναποδογυρίζει μες στα πράγματα.
Κι έχει ο τροχός το χρόνο του, ν’ αλέθει…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".