- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Ποίηση
-
Panvagil
-
Πέμπτη, 01 Δεκεμβρίου 2005 14:24
-
Εμφανίσεις: 1801
Μια άλλη ζωή μες στη ζωή μου είπα να χτίσω,
ό,τι πεθαίνει εδώ, εκεί να το αναστήσω.
Όπως πετάς στη θάλασσα ένα πετραδάκι
και φτιάχνει κύκλους, να κρατήσω ένα κυκλάκι
μέσα στους κύκλους του καιρού είπα για μένα,
να περιφράξω τ’ απερίφρακτα ένα-ένα.
Να είναι ευδιάκριτη η μέσα ελευθερία
κι έξω αδιόρατα του κόσμου τα θηρία.
Ν’ ανήκω κάπου είπα και κάτι να μου ανήκει,
κι έβαλα μέτρο στην τριγύρω άμετρη φρίκη. Είπα να φτιάξω μια ζωή άλλη, και πήρα
να διαχωρίσω το σιτάρι απ’ την ήρα.
Έπιασα μούστο απ’ των παθών το πατητήρι.
Και σαν τη μέλισσα συνέλεξα τη γύρη
απ’ όλα τ’ άνθη. Μέλι μία δαχτυλήθρα
κατάφερα να αποθέσω στην κερήθρα.
Δυο χούφτες σπόροι έμειναν για το ψωμί μου.
Μισή στυφή γουλιά στα χείλη το κρασί μου.
ε τέτοια υπάρχοντα, δεν μπήκε στο κελάρι
παρά μια αχτίδα φως απ’ τ’ άρρωστο φεγγάρι.
Πέφτει στους τοίχους τους υγρούς, ω ουράνια τύχη,
κι έλαμψαν άστρα – έτσι γεννήθηκαν οι στίχοι!
Μα όπως τ’ άστρα το πρωί το φως τους χάνουν,
έτσι κι οι στίχοι ξεθωριάζουν πριν πεθάνουν.
Κι αιώνια «ζουν» θαμμένοι μες σε οστεοθήκες
του πνεύματος – κοινώς βιβλιοθήκες.