- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Κοινωνία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010 02:00
-
Εμφανίσεις: 892
Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν δυο χρόνια από την εκδημία του Μακαριστού Νικηφόρου τ. Μητροπολίτη Λευκάδας και Ιθάκης. Κι έρχεται στη μνήμη η επιβλητική – βιβλική παρουσία του, η οποία όμως, σε συνδυασμό με την έκδηλη ηρεμία και αγαθότητα, που διεφαίνετο στο πρόσωπό του και διέκρινε την όλη συμπεριφορά του, παρέπεμπε στον μακαρισμό ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ΟΙ ΠΡΑΕΙΣ… Τύχη αγαθή, παραβρέθηκα, μερικές φορές, σε συνομιλίες του με τον αγαπημένο φίλο του και φίλο μου Ν.Κ. Πάντα χαιρόμουν τον νηφάλιο λόγο του, αργά εκφερόμενον, αφού κάθε λέξη του ήταν προϊόν βαθειάς σκέψης, σοφίας και αγάπης. Αυτές οι ιδιότητες του εκτιμήθηκαν από τον λαό της Λευκάδας.
Μετά την παρουσία του σαν Ιεροκήρυκα, για πολλά χρόνια και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, επελέγη σαν Μητροπολίτης Λευκάδας και Ιθάκης.
Περιπέτεια και απώλεια συγγενικού του προσώπου, τα ταραγμένα χρόνια της ξενικής κατοχής, τον επίκρανε, μα δεν τον εφόρτισε με μίσος. Δεν χωρούσε σΆ αυτόν τέτοιο «πράμα». Το αντιπαρήλθε με αξιοπρέπεια και σιγή.
Κάποιοι, «παραπάνω», έχοντος υπόψη το κατοχικό γεγονός, υπολόγιζαν σε φανατισμό του, κατά την τραγική περίοδο του εμφυλίου και τον έστειλαν σε στρατόπεδο εξόριστων στρατιωτών, να τους «αναμορφώσει». Όμως γρήγορα διεπίστωσαν ότι έστειλαν «λάθος» άνθρωπο σε «λάθος» αποστολή. ΓιΆαυτό σύντομα τον «ανακάλεσαν», σαν «ακατάλληλο»…
Στην μακρά θητεία του στη Λευκάδα, πολλά έργα έγιναν στον τομέα της δικαιοδοσίας του. Πολλοί ναοί εξωραϊσθηκαν, διορθώσεις από σεισμούς κλπ.
Επίσης έγινε μεγάλη επέκταση του Γηροκομείου.
Στο Μοναστήρι της Φανερωμένης, πραγματική δημιουργία. Κελιά παραμονής επισκεπτών, κατάστημα πώλησης εκκλησιαστικών ειδών, εκκλησιαστικό Μουσείο και αίθουσα ομιλιών.
Πλήρης διαμόρφωση περιβάλλοντος χώρου με πλακόστρωση και ανθόκηπο και πολλά άλλα.
Όλα αυτά έχουν κάμει το Μοναστήρι γνωστό σε όλη την Ελλάδα με προσέλευση χιλιάδων επισκεπτών σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Σημαντικό υπήρξε κατά την διάρκεια της πολύχρονης παρουσίας του και το ποιμαντικό έργο, που εκτιμήθηκε για την ήρεμη πειθώ του.
Με την όλη προσφορά της ζωής του, ασφαλώς άνετα μπόρεσε να πει στην «αναχώρησή» του: «ΔΕΞΟΥ ΜΕ ΚΥΡΙΕ, ΑΦΟΒΟΣ ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΜΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΝ».
Πάνος Σάντας