ΣΚΕΨΕΙΣ: Καυγάς χωρίς λόγο

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 08 Μαΐου 2009 03:00
Εμφανίσεις: 361

Καλύτερα θα ήταν να ασχολείται κανείς με θέματα αλέγρα και ευχάριστα παρά να αναμοχλεύει τα υπάρχοντα προβλήματα. Η ζωή μας χρειάζεται αλεγρία και ευδαιμονία που όλοι θα την θέλαμε. Αυτή όμως προϋποθέτει και οικονομική άνεση, που και να θέλεις να την αγνοήσεις. δεν σε αφήνουν. Δεν έχεις την διάθεση και σε πιάνει ψυχοπλάκωμα όταν κάθε τόσο ακούς για πιο αυστηρή λιτότητα. Eνώ την αποδέχεται κάποιος όταν επιβάλλεται από την εκκλησία με την νηστεία ή από κάποιο ινστιτούτο αδυνατίσματος ή είναι ανεκτή όταν την συστήνει ο γιατρός, αντίθετα γίνεται τούρκος και όλα του φταίνε όταν χρειάζεται για να βγούμε από το τούνελ.
Όπως σε μια οικογένεια που δεν τα βγάζουν πέρα πέφτει μεγάλη γκρίνια για το ποιός έκανε τη σπατάλη το ίδιο συμβαίνει με αυτούς που μας κυβερνούν. Την Δευτέρα 4 Μαΐου η κομισιόν ανακοίνωσε πρόβλεψη για αρνητική ανάπτυξη και αύξηση του ελλείμματος και χρέους της χώρας μας για το 2009 και 2010, που προμηνύουν και άλλα μέτρα. Έτσι σίγουρα θα επαναληφθεί ο καβγάς ανάμεσα στα δύο κόμματα που δεν λείπει από κάθε αντιπαράθεση με το μόνιμο θέμα: Ποια κυβέρνηση φταίει για το σημερινό χρέος πηγαίνοντας και 30 χρόνια πίσω.
Και το σημαντικότερο είναι ότι αν θελήσει κανείς να ανατρέξει στα επίσημα στοιχεία που υπάρχουν από το 1980 μέχρι σήμερα θα διαπιστώσει ότι ποτέ καμία κυβέρνηση δεν παρέδωσε χρέος μικρότερο από ότι το παρέλαβε. Ενώ στα 30 χρόνια οι οικονομικές δομές και σχέσεις πέρασαν από πολλές αλλαγές το χρέος μόνιμα τραβούσε την ανηφόρα. Αν για τα ποσά που πριν το 2000 ήταν σε δραχμές γίνει αναγωγή σε ευρώ τότε θα δούμε ότι από ήταν 1 δις ευρώ που ήταν το 1981, το τέλος του 2008 έφτασε στα 262 δις. Και αν γίνει απογραφή ? κατά Μητσοτάκη - πιθανόν να πλησιάζει τα 300.
Και η απορία είναι, προς τι η αντιπαράθεση. Μια εξήγηση είναι ο συμψηφισμός. Αλλά μπορούσε αυτός να γίνει στα μουλωχτά χωρίς να εκτίθενται. Φαίνεται όμως πως κάθε κόμμα προσπαθεί να αποδείξει ότι ευθύνεται λιγότερο από το άλλο για κερδίσει από πάνω και κάποιους πόντους. Για να αποδειχτεί πρέπει να συγκρίνουμε τα νούμερα. Αν παρασυρθούμε να το κάνουμε άκρη δεν θα βρούμε και το συμπέρασμα είναι ότι η αντιπαράθεση είναι περιττή.
Συγκεκριμένα:
α) Στην πρώτη περίοδο οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου το παρέλαβαν 1 δις και μετά από 8 χρόνια (81-89) το παρέδωσαν στα 26 δις
β) Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από 26 δις μετά από 3 χρόνια (90-93) το παρέδωσε στα 68 δις.
γ) Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου ?Σημίτη στα 11 χρόνια (1193 -2004) από 68 δις το παρέδωσαν 209 δις
δ) Τέλος οι κυβερνήσεις Καραμανλή στα 4 χρόνια (2004-2008) από 209 το ανέβασαν στα 262 δις και ήδη καλπάζει.
Αν πάρουνε τα απόλυτα νούμερα σαν κριτήριο σύγκρισης μπορεί να μας οδηγήσουν σε λάθος συμπέρασμα. Πρώτα ?πρώτα πρέπει να προσθέσουμε και τα ποσά των αποκρατικοποιήσεων σε κάθε περίοδο αφού μειώνουν την κρατική περιουσία. Ακόμη το ίδιο δημόσιο χρέος έχει άλλη βαρύτητα και σημασία όταν συνοδεύεται με άνοδο του βιοτικού επιπέδου, άλλη όταν οφείλεται σε έργα υποδομής και μελλοντικής ανάπτυξης και άλλη όταν συνοδεύεται από στασιμότητα και κατανάλωση.
Θα έλεγε κανείς να υπολογίσουμε την μέση ετήσια ταχύτητα ανόδου διαιρώντας την συνολική μεταβολή της περιόδου με το χρόνο κάνοντας την υπόθεση ότι η αύξηση ήταν σταθερή κάθε χρόνο που δεν αλλάζει την ουσία. Και έπειτα να συγκρίνουμε τις ταχύτητες.
Για τη πρώτη περίοδο είναι (26-1)/8= 3,1. Για την δεύτερη (68-26)/3=14. Για τη τρίτη (209-68)/11=12,5. Και για την τετάρτη (262-209)/5= 10,2.
Οι ρυθμοί δίνουν μια εικόνα και πάλι όμως δεν αποδίδουν την πραγματικότητα. Η ίδια ταχύτητα έχει διαφορετική σημασία σε κάθε κλίμακα. Όπως η άνοδος της θερμοκρασίας ενός ασθενούς κατά ένα βαθμό δεν έχει την ίδια σημασία όταν ανεβαίνει από 36 στο 37 και από 42 σε 43.
Βλέπουμε ακόμη και το παράδοξο ότι η πρώτη περίοδος που συγκεντρώνει τα περισσότερα πυρά έχει τον πιο μικρό ρυθμό ανόδου. Θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος ότι κατά την διάρκεια της πρώτης περιόδου έγινε 28 φορές μεγαλύτερο. Την δεύτερη και την τρίτη περίπου τριπλασιάστηκε ενώ την τελευταία ούτε δεν διπλασιάστηκε. Αλλοίμονο αν στην τελευταία είχε διπλασιαστεί και αυτό θα φανεί από τα παρακάτω.
Οι μόνες αντικειμενικές συγκρίσεις που μπορεί να γίνουν είναι όταν γίνει αναγωγή του χρέους σε ποσοστό του ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν). Θεωρείται από συνθήκες της Ευρωπαϊκής ένωσης αλλά και παγκόσμια ότι είναι ανεκτό αν είναι κάτω από το 60% του ΑΕΠ. Όσο πλησιάζει το 100% υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Είναι ανεπιθύμητο όταν είναι πάνω από το 100% και πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για να πέσει τουλάχιστον κάτω από το 100%. Και είναι απαραίτητα τα μέτρα λιτότητας αφού η χώρα ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει.
Αν λοιπόν γίνει αναγωγή του χρέους σε ποσοστό του εκάστοτε ΑΕΠ βλέπουμε ότι στο τέλος της πρώτης περιόδου Παπανδρέου έφτασε στο 80% .
Στην περίοδο Μητσοτάκη συνεχίστηκε η άνοδος για να φτάσει στο 110%.
Στην τρίτη περίοδο που ήταν και η μακρότερη μετά από αυξομειώσεις παραδόθηκε στην Κυβέρνηση Καραμανλή στο 104%.
Σήμερα στο τέλος του 2008 έχει υπολογισθεί απο υην κυβέρνηση ότι βρίσκονταν στο 107%
Θα πρέπει όμως να δεχθούμε ότι πέρα από το πόσο φταίνε οι κυβερνήσεις φταίμε και όλοι εμείς. Οι κυβερνήσεις κάνουν αυτά που θέλει ο λαός. Έπειτα μπορεί τα νούμερα να λένε ότι είμαστε φτωχοί όμως δεν περνάμε και άσχημα. Ευτυχώς είμαστε της άποψης ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση και το εφαρμόζουμε. Δεν το βάζουμε κάτω. Αντίθετα με ένα σωρό τραγούδια που λένε για την φτώχεια το διασκεδάζουμε. Είμαστε πάντα αισιόδοξοι ότι κάποτε θα γυρίσει ο τροχός γιατί «έχει ο θεός». Μέχρι τότε μπορούμε να εξωραΐζουμε και να απαλύνουμε την φτώχεια μας προβάλλοντας άλλες αξίες πέρα από τις υλικές, όπως: «υγεία υπάρχει; Αυτό έχει σημασία»
Θα μπορούσαμε ακόμη καμαρώνοντας να λέμε την κλασσική φράση «μπορεί να είμαστε φτωχοί, αλλά τίμιοι». Μόνο που τελευταία μας το χαλάνε κάποιοι που όλο και πιο συχνά απλώνουν το μακρύ τους χέρι στη μπάγκα. Και όχι μόνο αυτό. Το χειρότερο είναι ότι την σκαπουλάρουν κιόλας γιατί πάντα βρίσκεται κάποιος σε ρόλο Σανίδας.

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ