Παρενέργειες μιας απόδρασης

Κατηγορία: Κοινωνία
Panvagil
Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 508

Σε ένα κράτος που χτυπά ασταμάτητα τα λαϊκά στρώματα, ο Παλαιοκώστας φαντάζει ήρωας. Ο πολίτης χειροκροτεί στο πρόσωπο του Παλαιοκώστα την απόπειρα εξευτελισμού του επίσημου κράτους που δεν τον νοιάστηκε ποτέ μα ούτε και τον λογάριασε. Ο πολίτης έχει πολλές απορίες και ταυτίζεται με όσους εξευτελίζουν το αδιάφορο κράτος που βιώνει καθημερινά στις όποιες συναλλαγές του. Γίνεται παράνομος εν μέσω μιας κατάστασης πλήρους ανομίας. Και αρέσκεται για αυτό. Ζήσαμε μια ακόμη θεαματική απόδραση και μάλιστα σχεδόν σε απευθείας μετάδοση αφού τα πλάνα διοχετεύτηκαν με ταχύτητα στις τηλεοράσεις. Νοιώσαμε για άλλη μια φορά πως το επίσημο κράτος μπορεί ο καθένας να το γελοιοποιεί με κάθε τρόπο και μέσον αφού εκλείπουν οι δικλίδες ασφαλείας και η οργάνωση εκείνη που θα έδειχνε στον καθένα πως ζει τουλάχιστον ευπρεπώς και σε ένα κράτος χωρίς στεγανά. Πως όμως να το αισθανθεί αυτό ο πολίτης από την στιγμή που στις καθημερινές του συναλλαγές βιώνει μια ατμόσφαιρα χάους και αταξίας; Πώς να εμπιστευθεί τις αρχές όταν τον εμπαίζουν και τον παραπλανούν με τις προϋποθέσεις και τους κανονισμούς που δεν ισχύουν για κάποιες τάξεις; Η ένδεια στο προνοιακό σύστημα, η απαξίωση των δυνάμεων ασφαλείας που εξαντλούν την αυστηρότητά τους στους νέους, η ανεργία, η εκμετάλλευση και η στρατολόγηση φτηνού εργατικού δυναμικού για την κάλυψη των όποιων κενών, δημιουργούν μια κατάσταση που ωθεί τον καθένα να χειροκροτεί ενέργειες στυλ Παλαιοκώστα.
Σε ένα κράτος που χτυπά ασταμάτητα τα λαϊκά στρώματα, ο Παλαιοκώστας φαντάζει ήρωας. Και ας χύνεται μπόλικο μελάνι για το πώς απέδρασε δεύτερη φορά με ελικόπτερο. Και ας ψάχνονται να βρουν όλοι τους ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή την νέα απόδραση και ποιοι είναι συνυπεύθυνοι. Υπεύθυνη είναι η επίσημη κρατική εξουσία που αδιαφορεί επιδεικτικά για τους πολίτες. Συμμέτοχη είναι όχι μόνο η κυβέρνηση αλλά και όλα τα κόμματα που με την στάση τους έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες έτσι ώστε να κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα ο χαβαλές. Και αφού για πλάκα λειτουργούν όλα, πώς να μην υποψιαστεί ο κάτοικος του Κορυδαλλού ακούγοντας το θόρυβο του ελικοπτέρου πάνω από το σπίτι του πως κάποιοι έρχονται να πάρουν και πάλι τον Παλαιοκώστα; Έτσι απλά. Πήραν μάλιστα και κάμερες στα χέρια τους για να καλύψουν την απόδραση. Εκεί φτάσαμε.
Ο κόσμος τόχει τούμπανο κι?αυτοί... Και διερωτάται ο πολίτης: Σε ποιους να εμπιστευθώ την τύχη μου, σε ποιους να απευθυνθώ να μου λύσουν τα προβλήματά μου; Και ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για αυτούς που με κομπορρημοσύνη βγαίνουν λίγο πριν τις κάλπες και διαφημίζουν «τα έργα και ημέρες τους». Ή μήπως, λέει, να σπεύσω «στους άλλους», που διαχρονικά φωνασκούν ζητώντας επιμόνως την ανάληψη της εξουσίας γιατί επί τόσα χρόνια πείνασαν; Μήπως τάχα να προσεγγίσω τους μικρούς του κοινοβουλίου και ειδικά αυτούς που επιθυμούν την «πατριωτική κάθαρση»; Ή μήπως να κλίνω προς τα αριστερά, παρακαλώντας τα απολιθώματα του πάλαι ποτέ ανατολικού ολοκληρωτισμού να βάλουν τάξη με νέα γκούλαγκ;
Ο πολίτης χειροκροτεί στο πρόσωπο του Παλαιοκώστα την απόπειρα εξευτελισμού του επίσημου κράτους που δεν τον νοιάστηκε ποτέ μα ούτε και τον λογάριασε. Στο πρόσωπο του Παλαιοκώστα βρίσκει ένα νέο «Ρομπέν των Δασών» που κάνει τις αρχές ασφαλείας να φαντάζουν καταγέλαστες στα μάτια του. Κατά κάποιον τρόπο ταυτίζεται με τον δραπέτη και αναθαρρεύει στην ιδέα ότι μπορεί και αυτός να διασύρει με παρόμοιο τρόπο τους κρατικούς λειτουργούς. Αυτό βέβαια δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση καθώς απαξιώνεται το επίσημο κράτος και ανοίγει η όρεξη κάποιων που μέσα στο χαμό πιστεύουν ότι μπορεί να παραμείνουν και αυτοί στο απυρόβλητο.
Η εν λόγω απόδραση για δεύτερη φορά με ελικόπτερο αποκαλύπτει την γύμνια ενός κράτους που κόπτεται κατά τα άλλα για την έννομη τάξη και ασφάλεια. Καταδεικνύει πως αυτό που αποκαλείται κρατικός μηχανισμός δεν είναι τίποτε άλλο από φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες. Και αναρωτιέται ο πολίτης: Καλά δεν θα παραιτηθεί κανείς για αυτό το νέο φιάσκο; Δεν θα κουνηθεί κανείς από τη θέση του όταν ένας δραπέτης έκανε τις αρχές ασφαλείας καταγέλαστες για δεύτερη φορά στα μάτια όλου του κόσμου;
Ποιος να παραιτηθεί στην χώρα που η ευθιξία είναι έκφραση που σπανίζει; Ας μην γελιόμαστε. Εδώ είναι Ελλάδα και όλα μπορούν να συμβούν. Το πληγωμένο κράτος θα ψάξει να ξεσπάσει κάπου αλλού μετά από το νέο φιάσκο. Θα αναζητήσει θύματα για να ξεχαστεί η γελοιοποίησή του. Και τα υποψήφια θύματα είναι πολλά. Και ο πολίτης το γνωρίζει. Το μόνο που δεν ξέρει είναι τον τρόπο που θα παρθεί η ρεβάνς. Που σαφώς κρύβει καταστολή και περιορισμό των ατομικών ελευθεριών. Είτε μέσα στις φυλακές είτε έξω. Εκεί που οι φωνές δεν ακούγονται για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Αλλά και εκτός των τειχών. Εκεί όπου οι πολίτες φωνάζουν για την αξιοθρήνητη κατάσταση των υπηρεσιών και της ανύπαρκτης πρόνοιας αλλά το κράτος ως απάντηση τους μαντρώνει αγεληδόν με μοναδικό στόχο την απομόνωσή τους.
Αλήθεια πόσα ελικόπτερα χρειάζονται για να αποδράσει κανείς από την εκτός των τειχών προσχηματική ελευθερία; Ο πολίτης, ας ξέρουν, δεν παύει ποτέ να αναρωτιέται. Μα προπαντός ταυτίζεται εύκολα γιατί εκεί τον οδηγούν.

ΦΙΛΙΠΠΑΣ ΖΑΧΑΡΗΣ