- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 445
Ντάλα καλοκαίρι και το αιρκοντίσιον στο σπίτι, χαλασμένο! Πού να κυκλοφορήσεις στην Αθήνα, κάνεις δέκα μπάνια στον ιδρώτα, μόνο για να πας στη δουλειά σου! Είπανε να πηγαίνουν για κάνα κοντινό μπάνιο τα Σαββατοκύριακα, αλλά μεγάλη η ταλαιπωρία, τελικά, και πολλά τα έξοδα: να οι βενζίνες και τα διόδια, να κάτι παγωτά για τα παιδιά, κάτι καφέδες, δε συμφέρει...
Μες στην απελπισία, σκεφτήκανε τους κουμπάρους στο χωριό. Έχουν ένα σπιτάκι στο βουνό, η θάλασσα δεν είναι πολύ μακριά με το αμάξι, όχι δε θα τους πουν. Βλέπεις, μια παλιά υποχρέωση που τους έχουν, για μια εξυπηρέτηση, δεν ξεχρεώνεται με τίποτα. Κι έτσι είναι οι βλάχοι! Φιλόξενοι κι υποχρεωτικοί. Χώρια τα φαγιά και τα κρασιά του χωριού?
Τα παιδιά γκρινιάξανε στην αρχή. Ειδικά η μεγάλη κόρη, δεν ήθελε με τίποτα «αυτούς τους χωριάτες, μες στα κατσάβραχα». Την έπεισαν μόνο αφού της υποσχέθηκαν ότι θα πηγαίνει στα παραθαλάσσια κλαμπ όσο θέλει. Και τα μικρά αγόρια με το ζόρι ξεκίνησαν! Ήθελαν γήπεδο του μπάσκετ «οπωσδήποτε», και αναγκάστηκαν να αγοράσουν μια μπασκέτα, να την πάρουν μαζί τους, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Καλά καλά, ούτε η σύζυγος ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Μα τι να κάνει; Το περσυνό διακοποδάνειο φαγώθηκε σε μια βδομάδα, και τώρα αρχίζουν οι δόσεις. Πού να πάνε;
Στο δρόμο κίνηση και μποτιλιάρισμα. Μα πού πάνε όλοι αυτοί, τέτοια ώρα; Τρομάξανε να πιάσουν την Εθνική! Το αμάξι φορτωμένο ως εκεί που δεν παίρνει. Πριν φύγουν, πήγαν για καλοκαιρινά ψώνια, στο κοντινό τους πολυκατάστημα. Τι, να ψωνίζουν εκεί στην εξοχή, που τα ΅χουν όλα πανάκριβα, και δε βρίσκεις κι αυτό που θέλεις! Πήραν, λοιπόν, αντιηλιακά για τροπικό μαύρισμα, με δώρο σαγιονάρες-παρακαλώ, σε φούξια-λαχανί. Εντάξει, το νούμερο δεν έκανε σε κανέναν, αλλά θα τις δώσουν στην κουμπάρα- πού καταλαβαίνει αυτή? Πήραν πετσέτες μπάνιου, οι περσυνές είχαν ξεθωριάσει. Πήραν μπάλες και σωσίβια, στρώμα φουσκωτό και κουβαδάκια, καπέλα και καλλυντικά αδιάβροχα, μια βαλίτσα καινούργια, που την είχαν προσφορά ? χρειάζεται, κλείνει και με συνδυασμό!, και βουρ για το χωριό.
Στο δρόμο για το χωριό, άλλο μποτιλιάρισμα! Μα καλά, που πάνε όλοι αυτοί, πού το ανακάλυψαν αυτό το μέρος! Πάει, χάλασε ο κόσμος! ¶ργησαν πολύ, ευτυχώς που πρόλαβαν να σταματήσουν σε ένα φαστ-φουντ, τα παιδιά δεν τρώνε πουθενά αλλού, κι έφαγαν στο δρόμο. Και κάπου εκεί στο μποτιλιάρισμα, πέταξαν και τα σκουπίδια τους έξω απΆ το παράθυρο, άδειασαν και το τασάκι του αυτοκινήτου, άκρη στο πεζοδρόμιο, στα κρυφά, σΆ ένα φανάρι κόκκινο που τους έπιασε.
Οι κουμπάροι τους περίμεναν στην αυλή, έτοιμοι, με τα κεράσματά τους, με την περιποίηση: γλυκό σταφύλι απΆ τα χεράκια τους, λεμονάδα σπιτική που είναι και ξεδιψαστική, τσίπουρο απΆ το δικό τους για τους άντρες και μεζέ ελιά ξυδάτη με ντομάτα στα τέσσερα. Το δωμάτιο, το άδειασαν για το χατίρι τους, έστρωσαν ράντζα και κρεβάτια με τα υφαντά σεντόνια, τα καλά τους, κι έβαλαν κι ένα κλωνί βασιλικό στο ποτήρι, που διώχνει και τα κουνούπια.
Κι οι διακοπές άρχισαν!
Κάθε πρωί, τα ίδια και τα ίδια. Οι βλάχοι ξυπνάνε αχάραγα, ετοιμάζουν το πρωινό στην κουζίνα: γάλα κατσικίσιο, μέλι, ψωμί ζυμωτό και μαρμέλαδα δική τους, από σκάμνα. Καλά τι είναι αυτά τα σκάμνα; Πρωί πρωί, την ώρα που γυρίζει η κόρη από τα μπαράκια, βρήκαν κι αυτοί να πάνε στη δουλειά τους! Μήπως τρώγονται κι όλας αυτά τα πράματα; Τα μικρά θέλουν έτοιμο χυμό απΆ το σούπερ μάρκετ, οι μεγάλοι φραπόγαλο κι η κόρη ησυχία για να κοιμηθεί.
Αλλά, πολύ δουλειά ρίχνουν αυτοί οι άνθρωποι! Κι από χαΐρι, τίποτα! Πρόβατα, γίδια, χτήματα, τρέχουν όλη μέρα κι όλη νύχτα. Αστοιχείωτοι ανθρώποι, δεν καταλαβαίνουν το συμφέρον τους. Μια φορά πήγαν μαζί τους, έτσι για τα μάτια, δήθεν να βοηθήσουν και να δουν, κι έφυγαν οι Αθηναίοι, όπου φύγει φύγει! Α, τους το είπαν πολλές φορές. Δεν έχει προκοπή το χωριό, στην Αθήνα να κατέβουν, να δουλεύουν το οχτάωρό τους, με την άδειά τους, με σχολεία για τα παιδιά. Όχι εδώ, πίσω απΆ τον ήλιο!
Το μεσημέρι, την ώρα που γυρίζουν οι χωριάτες απ? τα χτήματα, οι άλλοι πηγαίνουν για μπάνιο. Μισή ώρα με τΆ αυτοκίνητο, κίνηση πολύ, δε βρίσκεις και να παρκάρεις. Στη θάλασσα πρέπει να πάρεις ξαπλώστρα, αλλιώς κάθεσαι πίσω και τη θάλασσα την βλέπεις με το κιάλι. ΤΆ αντιηλιακά συναγωνίζονται το ένα με τΆ άλλο, σε μυρωδιά και πετρελαιοκηλίδες πάνω στο νερό. Τα μικρά μονίμως φωνάζουν και κλαίνε, ο πατέρας αδιάφορος, η μάνα ωρύεται: «Μην πάτε βαθιά, μη μαλώνετε, μην ιδρώσετε και κρυώσετε μες στις διακοπές, θα σας σκοτώσω!» Κάποια στιγμή αποφασίζει να πέσει στο νερό, κάνοντας τη σημαδούρα: το κολύμπι επιτρέπεται μέχρι εκεί, πιο βαθιά από εκεί, πέφτει ξύλο! Αργότερα ανοίγουν οι σακούλες με τα κολατσιά. Κάτι φρούτα, κάτι σάντουίτς, κάτι τυρόπιτες. «Ελάτε να φάτε, δεν κάνει νηστικοί στη θάλασσα!» και σε λίγο: «Μη μπείτε πάλι, τώρα φάγατε, δεν κάνει!» και στην κόρη, η οποία πασαλειμμένη λάδια, κείτεται στον ήλιο: «Γύρνα παιδί μου απΆ τη άλλη, θα πάθεις έγκαυμα, να τρέχουμε..» Φυσικά τα σκουπίδια τΆ αφήνουν εκεί, τι πληρώνουμε, είναι υποχρεωμένοι να τα μαζεύουν άλλοι, οι γόπες μπήγονται στην άμμο, να τους περιμένουν γι αύριο. Έτσι, με τη μητρική φροντίδα να τους πνίγει, γυρίζουν για μεσημεριανό, την ώρα που οι κουμπάροι φεύγουν για τα ζώα. Ευτυχώς, το φαγητό τους περιμένει πάντα στην ώρα του, και χίλια συγνώμη που δε σας κάνουμε παρέα, αλλά η δουλειά δεν περιμένει?
Το βράδυ κατεβαίνουν για βόλτα, την ίδια ώρα που οι βλάχοι γυρίζουν σπίτι και πάνε να συμμαζέψουν τις κότες τους και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά, πολύ πίσω βρε παιδί μου! Μα να μην βγαίνουν έξω, να μην έχουν internet, να μην ξέρουν από κινητά, τι ζωή κι αυτή!
Πάντως, ξυπνήσανε κι εδώ οι ντόπιοι. Ο τουρισμός, βλέπεις! Πανάκριβα όλα, και τίποτα δεν αξίζει. Βρωμιά παντού, ούτε τα σκουπίδια δε μαζεύουν. Δρόμους δεν έχουν, δεν έχουν προβλέψει για πάρκινγκ. Στα μαγαζιά περιμένεις με τις ώρες να σε σερβίρουν, καρέκλα δε βρίσκεις να κάτσεις. Μια φορά είπαν να φάνε έξω, μόνοι τους βέβαια, σιγά μην πουν και στους βλάχους!, και χάλια! Ένα σωρό λεφτά, εξυπηρέτηση μηδέν, χάλια! Έτσι νομίζουν αυτοί ότι γίνονται οι δουλειές, στο πόδι; Μωρέ, ξυπνήσανε κι αυτοί απ? τον τουρισμό και ποιος τους πιάνει! ¶λλη φορά, θα τρώνε σπίτι, τόσα φαγιά φτιάχνει κι αυτή η κουμπάρα, μην πάνε χαμένα. Και στη βόλτα, μια πορτοκαλάδα, και δρόμο!
Έτσι σκούντα-βρόντα, πέρασαν οι μέρες, τελείωσαν οι διακοπές, φορτώθηκε τΆ αμάξι, στριμώχτηκαν τα παιδιά μαζί με τα κουβαδάκια τους στο πίσω κάθισμα, η κόρη με τΆ ακουστικά στΆ αυτιά, στον κόσμο της, ήρθε η στιγμή τΆ αποχαιρετισμού. «Σας φχαριστούμε και να μας ξανάρθετε», είπαν οι κουμπάροι.
«Σας περιμένουμε στην Αθήνα, να το πάρετε απόφαση να φύγετε από τούτη την κακομοιριά», είπαν οι Αθηναίοι.
Μα αν φύγουμε εμείς, κουμπάρε, πού θα κάνεις εσύ τις διακοπές σου; αναρωτήθηκε σιωπηλά ο χωριάτης.
Κι ακόμα περιμένει απάντηση?
Χαρά Σαΐτη. Εικαστικός και Θεωρητικός Τέχνης.