ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
Panvagil
Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007 02:00
Εμφανίσεις: 424

Το χτίσιμο, είναι δυσκολότερη υπόθεση από το γκρέμισμα και η δημιουργία είναι εξ ορισμού μια πιο κοπιαστική διαδικασία απΆ την καταστροφή. Πάρτε για παράδειγμα μια οικοδομή ή ένα έργο τέχνης.
Κατεδαφίζεται ή καταστρέφεται γρήγορα και πανεύκολα, όμως χτίζεται ή ξαναδημιουργείται αργά και με πολλή προσπάθεια, ενίοτε δε απαιτεί και ιδιαίτερο ταλέντο.

Στο δίμηνο που προηγήθηκε το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε σε μια διαδικασία που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αυτοκαταστροφική, τουλάχιστον όπως εξελίσσονταν.

Οι αντιπαλότητες και οι πολύ σκληρές εκατέρωθεν αντεγκλήσεις μεταξύ των επωνύμων στελεχών, έφεραν το Κίνημα στα πρόθυρα της διάσπασης και το χειρότερο, μετέφεραν την ένταση και το διχαστικό πνεύμα στη βάση του.
Μετά το κομβικό σημείο της επανεκλογής του Προέδρου, ζητούμενο πλέον είναι η απάλειψη των τραυματικών εμπειριών, η επανασύνδεση όλων των μερών και κυρίως η επανένωση της βάσης.

Δεν φαίνεται καθόλου εύκολο εγχείρημα, αν αναλογιστεί κανείς τις αδυναμίες που παρουσιάστηκαν στην εφαρμογή αυτής της ιδιότυπης εκλογικής διαδικασίας, την πολεμική διάθεση και τα παρατράγουδα που σταθερά την συνόδευσαν, αλλά και το αποτέλεσμα της πρόσφατης εκλογής.


- Η διαδικασία
Η εκλογή του Προέδρου απευθείας απΆ τη βάση, αν και είναι μια πολύ προχωρημένη δημοκρατική διαδικασία, όμως δεν αποτελεί μια θεσμοθετημένη και απολύτως ορισμένη απΆ το καταστατικό ενέργεια.

Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνούμε, ότι και στις δυο μέχρι σήμερα εκδοχές της που εφαρμόστηκε, μας προέκυψε από διαφορετικές αφετηρίες και με εντελώς διαφορετικές στοχεύσεις.

Την πρώτη φορά, το 2004, ήλθε σαν εφεύρημα και εκ του ασφαλούς, προκειμένου να ¨νομιμοποιήσει¨ εκ των υστέρων και να ενισχύσει μια παράτυπη και αντικαταστατική διαδοχή.

Στην πρόσφατη εκλογή της 11ης Νοέμβρη, απετέλεσε την κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οποία ξεπλύθηκαν οι αστοχίες μιας τετραετούς αρχηγικής παρουσίας και κυρίως η ήττα των τελευταίων εθνικών εκλογών.

Όμως αυτό δεν πρέπει να συνεχισθεί.

Είναι πλέον ανάγκη, αυτή η καινοτόμος δημοκρατική διαδικασία,να καταχωρηθεί στο καταστατικό με ξεκάθαρες προδιαγραφές, εγγυήσεις και προθεσμίες, τέτοιες ώστε να εξαλείψουν στο μέλλον τις αδυναμίες και τους κινδύνους που ανέκυψαν κατά την τελευταία απόπειρα εφαρμογής της.


- Οι αδυναμίες
Πολλές ήταν οι αδυναμίες που χαρακτήρισαν αυτή την εκλογή, όπως έγινε τελικά.

Ας θυμηθούμε τις σημαντικότερες:
Πρώτη και κυριότερη το γεγονός ότι ο πρόεδρος παρέμεινε πρόεδρος του Κινήματος και εγγυητής της αμερόληπτης στάσης του επίσημου κομματικού μηχανισμού, κατά την στιγμή που ήταν ταυτόχρονα ο ίδιος υποψήφιος.

Δεν νομίζω πως υπάρχει κανείς, ούτε καν ο ίδιος, που να υποστηρίξει σοβαρά ότι η Χ. Τρικούπη (και τα παραρτήματά της) κράτησαν ίσες αποστάσεις από όλους τους υποψηφίους κατά το τελευταίο δίμηνο.

Η δεύτερη αδυναμία και μάλιστα εξαιρετικά επικίνδυνη, προκλήθηκε από την έμπνευση του Προέδρου να διαρκέσει τρεις μήνες αυτή η ιδιότυπη προεκλογική περίοδος. Και βέβαια, παρΆ όλες τις προφάσεις που επιστρατεύτηκαν, ήταν εξόφθαλμη η σκοπιμότητα αυτής της θανάσιμα επικίνδυνης απόφασης.

Τελικά και οι 55 μέρες στις οποίες κατέληξαν ήταν ένα δραματικά μεγάλο (και εξαιρετικά ζημιογόνο) διάστημα.

Τρίτη αδυναμία αλλά επίσης πολύ σοβαρή, ήταν οι πολύ λίγες κάλπες που στήθηκαν, με αποτέλεσμα πολλοί επίδοξοι ψηφοφόροι να μην ψηφίσουν, είτε επειδή δεν πρόφτασαν, είτε επειδή αγανάκτησαν από την πολύωρη αναμονή στην ουρά και αποχώρησαν πρόωρα. Αν μάλιστα έχουν βάση τα δημοσιεύματα πως η κατανομή των καλπών ήταν ευθέως ανάλογη με την δημοφιλία του Προέδρου σε κάθε περιοχή, τότε τίθεται μείζον ζήτημα αλλοίωσης της λαικής βούλησης.

Σε κάθε περίπτωση, αποτέλεσμα αυτής της ανωμαλίας ήταν αφενός να περιοριστεί το εκλογικό σώμα και αφετέρου τελικά να ψηφίσουν περισσότεροι φανατικοί παρά νηφάλιοι πολίτες.

Η υποδοχή και η ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος αποδείχτηκε μια πολύ σκοτεινή ιστορία, για την οποία δεν μπορούν να είναι υπερήφανοι ούτε το Κίνημα γενικά, ούτε η Επιτροπή Καταστατικού και Πιστοποίησης ειδικότερα.

Δεν είναι δυνατόν, σε μια on line διαδικασία να ανακοινώνονται αποτελέσματα με τέτοιες αποκλίσεις από την πραγματικότητα και να πρέπει να συμπληρωθούν τρία ολόκληρα εικοσιτετράωρα, μετά την καταμέτρηση των ψήφων, για να μάθουμε ότι οι ψηφίσαντες δεν ήταν εννιακόσιες χιλιάδες αλλά μόλις εφτακόσιες εξήντα χιλιάδες κι ότι ο εκλεγείς δεν άγγιξε το 60% αλλά το 56% κι ότι ο βασικός ανταγωνιστής του, όχι μόνο ξεπέρασε το 33% αλλά και το 38%!!

Κι επειδή η πρώτη εικονική πραγματικότητα που ανακοινώθηκε, έτυχε να δημιουργήσει εντυπώσεις που εξυπηρετούσαν την ¨άρχουσα¨ κομματική τάξη, άντε να πεισθεί μετά κανείς πως αυτές οι αποκλίσεις προέκυψαν...τυχαία!

Απομένουν ακόμη να δημοσιοποιηθούν πολύ σημαντικά στοιχεία, όπως είναι πόσοι ακριβώς από τους ψηφίσαντες ήταν από πριν μέλη και φίλοι του Κινήματος και πόσοι γράφηκαν στους χώρους της εκλογής, πόσοι αλλοδαποί ψήφισαν, τι εθνικότητας είναι και σε ποιες περιοχές κατοικούν, πόσοι ακριβώς, ποιοι και πού ήταν οι διπλοψηφίσαντες κ.λ.π. ¶λλωστε μας έχει υποσχεθεί η ΕΚΑΠ προκαταβολικά και οικειοθελώς, ότι θα δημοσιοποιήσει τα ονόματα και θα διαγράψει όσους ψήφισαν πάνω από μία φορά. Αναμένουμε να εκπληρώσει αυτό το χρέος της σύντομα, τουλάχιστον για όσους είχαν την αφέλεια να χρησιμοποιήσουν την ίδια ταυτότητα. Γιατί αυτούς που διπλοψήφισαν με ταυτότητα στο ένα τμήμα και με διαβατήριο,(ληγμένο ή όχι) στο άλλο, ας τους ξεχάσουμε καλύτερα...

Είναι λοιπόν ανάγκη να προβλεφθούν στο καταστατικό δικλείδες τέτοιες που να προλαμβάνουν και να θεραπεύουν όλες αυτές τις αδυναμίες, αλλά και να διορθώσουν άλλες, που πλήττουν εξ ίσου το κύρος και την αξιοπιστία της εκλογής, όπως είναι η σύνθεση των εφορευτικών επιτροπών, ο σαφέστερος καθορισμός του εκλογικού σώματος, ενδεχομένως και η εποπτεία της εκλογής από εντελώς ανεξάρτητο φορέα.


- Το αποτέλεσμα
ΠαρΆ όλες όμως τις αδυναμίες, που εν πολλοίς διαμόρφωσαν την μεγάλη διαφορά στο τελικό αποτέλεσμα, είναι ανάγκη να παραδεχτούμε πως ο εκλεγείς Πρόεδρος πέτυχε μια ξεκάθαρη και αναμφισβήτητη πρωτιά.

Επειδή λοιπόν η βασικότερη αρχή της δημοκρατίας είναι η αρχή της πλειοψηφίας, πρέπει να αναγνωρισθεί από όλους αυτή η πρωτιά, που άλλωστε αποτελεί μονόδρομο, προκειμένου να ξεπεραστούν τα πολλαπλά τραύματα που προκάλεσαν αυτά τα παρατράγουδα και να ξανακτισθεί η ενότητα.

Αλλά βέβαια, δεν πρέπει να παραβλέψουμε πως η ορθή ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος απέχει πολύ από τις θριαμβολογίες της νικήτριας πλευράς.

Ούτε πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας πως οι λιγότεροι από 420 χιλιάδες Έλληνες που ψήφισαν τον Πρόεδρο υπολείπονται τουλάχιστον κατά 600 χιλιάδες όσων τον ψήφισαν το 2004 και ακόμα ότι υπάρχει ένα σημαντικότατο 44% των ψηφοφόρων, που ξεκάθαρα θεωρούν πως κάποιος άλλος έπρεπε να ηγηθεί του Κινήματος.

Ο αριθμός των 760 χιλιάδων (εγκύρων) ψήφων, αναμφίβολα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό δείγμα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σΆ αυτό τον αριθμό περιέχονται αρκετές χιλιάδες αλλοδαπών (που δεν ψήφισαν και μάλλον ούτε θα ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές), καθώς και ακαθόριστος αριθμός οπαδών και ψηφοφόρων άλλων κομμάτων, που συμμετείχαν στην διαδικασία για δικούς τους λόγους. Συνεπώς οι εναπομείναντες, δεν αποτελούν ούτε το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος του Κινήματος, που στις 16 Σεπτέμβρη αριθμούσε δύο εκατομμύρια εφτακόσιες τριάντα χιλιάδες
ψηφοφόρους και άρα απομένουν ακόμη τα τρία τέταρτα που, μη έχοντας εκφράσει προτίμηση, αποτελούν τον πολύ σημαντικό άγνωστο χ.

Και βέβαια από πουθενά δεν προκύπτει ότι ο κρίσιμος αυτός άγνωστος χ εκφράζεται (και κατατάσσεται) σύμφωνα με το αποτέλεσμα της Κυριακής.

Αν υπολογίσουμε πως η διαδικασία της εκλογής παρουσίασε και σοβαρά κουσούρια στο καθαρά τεχνικό κομμάτι της και ότι σχεδόν το 30% των τμημάτων ψήφισαν με κατάσταση εκτός σύνδεσης, σε συνδυασμό με τις καταγγελίες αλλά και τις ενδείξεις ότι σε πολλές απΆ αυτές τις περιπτώσεις οι φιλοπροεδρικοί κομματικοί βούτηξαν το δάχτυλο στο μέλι, αντιλαμβανόμαστε ότι μόνο για καθαρή εντολή δεν μπορεί να μιλάει κανείς!

Ο Πρόεδρος γνωρίζει αυτά τα ανοίγματα, γι αυτό και ορθά, ο ίδιος δείχνει πως έχει προσανατολισθεί στην κατεύθυνση του κατευνασμού και της συνύπαρξης, μακριά από ρεβανσισμούς, εντάσεις και αποκλεισμούς. ¶λλωστε σαν νικητής που είναι, μόνο αυτόν δεν θα εξυπηρετούσαν σε τίποτε.

Το πρόβλημα όμως δημιουργείται από τους ?ταλιμπάν? και αρκετούς από τους βαρόνους που τον στήριξαν, οι οποίοι δεν κρύβουν πως, για τους δικούς τους λόγους, διψούν για αίμα, ενώ βιάζονται να εισπράξουν τα πρώτα τους λάφυρα για τη συμπαράταξη και υποστήριξή τους.

Ο Γιώργος ευτυχώς, δεν φαίνεται να συναινεί σε λογικές λαφυραγώγησης, γιατί προφανώς αντιλαμβάνεται πως τέτοια πρακτική θα του εξασφάλιζε ακόμα μια ήττα στις επερχόμενες εκλογές.

Η διατήρηση πάντως των ισορροπιών, με παράλληλο χτίσιμο της ενότητας, αν και καταλήγει μονόδρομος, θα είναι μια πολύ ζόρικη άσκηση για τον αθλητικό Πρόεδρο.

Κι εδώ ακριβώς είναι που αρχίζουν τα δύσκολα...

ΝΙΚΟΣ ΓΑΖΗΣ