- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
-
Panvagil
-
Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007 03:00
-
Εμφανίσεις: 496
Η φτώχεια (και η ήττα) φέρνουν γκρίνια. Κι η γκρίνια συνήθως καταλήγει σε καυγά. Καυγάς όμως που παρατείνεται, εύκολα μπορεί να εκτραπεί και να αναβαθμιστεί σε σύρραξη. Και η κλιμάκωση που εμφανίζεται σαν αναπόσπαστο συνοδευτικό όλων των παρόμοιων θερμών καταστάσεων, τις ανατροφοδοτεί και τις επεκτείνει, τόσο ως προς την ένταση και την οξύτητα όσο και ως προς την έκταση και τη διάρκεια, ενώ η ανταποδοτικότητα που την ακολουθεί, μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη απώλεια του ελέγχου και να ενθαρρύνει τις εκατέρωθεν ¨βαρβαρότητες¨.
Σε τέτοια ανεξέλεγκτη και (αυτο)καταστροφική πορεία φαίνεται να βρίσκεται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά τη συντριβή του στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη.
Αυτή τη στιγμή, που μόλις αγγίζουμε τη μέση της πασοκικής ¨προεκλογικής¨ περιόδου, βιώνουμε ένα άγριο και ανελέητο εμφύλιο πόλεμο των στελεχών και την απαρχή ενός καταστροφικού διχασμού της βάσης.
Η δε κλιμάκωση, που λογικά θα εξακολουθήσει και στο υπόλοιπο διάστημα, παρά την ρητορική ¨ενότητα¨ των στελεχών, πολύ δύσκολα πλέον επιτρέπει κάποια αισιοδοξία πως το Κίνημα τελικά θα αποφύγει τη διάσπαση ή τη δραματική συρρίκνωση!
Και είναι γνωστό πόσο καταστροφικότερες (και μακροβιότερες) είναι οι συνέπειες ενός εμφυλίου πολέμου απΆ αυτές ενός εθνικού.
Εμείς οι Έλληνες βιώσαμε στο πετσί μας αυτή τη διαφορά:
Δεκαπέντε μόλις χρόνια, μετά την γερμανική κατοχή, ήταν αρκετά για να ξεπεραστούν τα δεινά της, να πάνε οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία και να δεχθούμε εδώ τους πρώτους Γερμανούς τουρίστες!
Μετά τα τριπλάσια χρόνια, αντίθετα, οι πληγές του εμφυλίου πυορροούσαν ακόμα...
- Οι διαγκωνισμοί
Έχω ξαναγράψει πως στα πλαίσια του δικομματισμού, που ευνοεί την εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία, πολλά στελέχη τους αναλώνονται αποκλειστικά σε εσωκομματικούς διαγκωνισμούς, ώστε να βρεθούν στην καταλληλότερη θέση, όταν η εξουσία θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά του κόμματος. Και σε περίπτωση κρίσης, όπως αυτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτή η πρακτική είναι που τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο την οξύτητα.
Δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί οι ¨πρωτοκλασάτοι¨ σύντροφοι, πως με τα καμώματά τους, ο δικομματισμός μας τελείωσε και προβάλλει απειλητικότατος πλέον ο εφιάλτης του μονοκομματισμού!
Γιατί, παρΆ όλα τα κουσούρια του, ο δικομματισμός είναι απείρως προτιμότερος απΆ αυτόν (και τον καθεστωτισμό που κατά κανόνα τον ακολουθεί).
Και αυτή η ζοφερή προοπτική δεν πλήττει βέβαια μόνο τους πασόκους, αλλά συνιστά σοβαρή απειλή που αφορά άμεσα ολόκληρο τον ελληνικό λαό.
- Η επίκληση της λογικής
Είναι μάλλον αδύνατο πράγμα να αποτολμήσει κανείς μια αντικειμενική προσέγγιση της κρίσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα σ?αυτή την πολεμική ατμόσφαιρα που επικρατεί πλέον. Όμως ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα μέσα από την κοινή λογική, που διαπιστωμένα κάνει τα λιγότερα λάθη και όσο το δυνατόν ανεπηρέαστοι απΆ τα μηνύματα σκοπιμότητας που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν από τα τηλεοπτικά παράθυρα.
Η ενέργεια του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να προκηρύξει διαδικασίες εκλογής νέου προέδρου μετά από μια εκλογική συντριβή, που αποτελούσε την τέταρτη κατά σειρά εκλογική του ήττα και μάλιστα, χωρίς να παραδώσει πριν το κόμμα σε υπηρεσιακό πρόεδρο κοινής αποδοχής, εφόσον προτίθετο να επιδιώξει την επανεκλογή του, αποτελεί ομολογουμένως έναν ασυνήθιστο ¨νεωτερισμό¨, πέρα και έξω τόσο από τα δικά μας προηγούμενα όσο και από τα διεθνή.
Ο Βενιζέλος, από την άλλη μεριά, το βράδυ των εκλογών, έσπευσε σαν έτοιμος από καιρό και με βιασύνη, να θέσει δημοσίως επιτακτικά ζήτημα διαδοχής στο κόμμα.
Και οι δυο αυτές ενέργειες, δείχνουν πως οι κινήσεις και των δύο είχαν προμελετηθεί και σχεδιαστεί, αφού η ήττα (τουλάχιστον), μόνο έκπληξη δεν αποτελούσε για κανένα.
- Το θέατρο του παραλόγου
ΑπΆ το σημείο αυτό και μετά άρχισε το θέατρο του παραλόγου, που για κάθε λογικό άνθρωπο δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει στο δρόμο που τελικά οδήγησε.
¨Χρειάζεται (πολύς) χρόνος, γιατί πρέπει να αναλύσουμε τα αίτια της ήττας και ακόμη να παρουσιάσει ο κάθε υποψήφιος πρόεδρος τον προσανατολισμό που προτίθεται να δώσει στο κόμμα¨, είπε η πλευρά Παπανδρέου, μη παραλείποντας όμως, εμμέσως πλην σαφώς, να αφήσει να εννοηθεί, πως υπεύθυνοι της ήττας είναι ο Σημίτης κι ο ίδιος ο Βενιζέλος, που τάχα τον υπονόμευσαν...
Πρόκειται για μια θέση παρελκυστική, παράλογη και άκρως επικίνδυνη.
Παρελκυστική γιατί σΆ ένα σύγχρονο δημοκρατικό κόμμα που λειτουργεί (υποτίθεται) με καταστατικές διαδικασίες, το μοναδικό και κυρίαρχο ζητούμενο για την επιλογή προέδρου (πρέπει να) είναι η προσωπική αρχηγική επάρκεια και ικανότητα του υποψηφίου. Ο ειδικότερος ιδεολογικός προσανατολισμός του κόμματος, όπως και η μακροπρόθεσμη στρατηγική του, (υποτίθεται) πως καθορίζονται στα συνέδριά του, απΆ τα οποία (πρέπει να) προκύπτουν και τα κρίσιμα κορυφαία όργανα!
Θα αρκούσε λοιπόν, εκτός από την ικανότητα, ο νέος πρόεδρος απλά να δεσμευόταν με σαφήνεια ότι θα ακολουθήσει ευλαβικά τις καταστατικές διαδικασίες.
Και βέβαια σε τέτοια περίπτωση, η διαδικασία θα προχωρούσε άμεσα, αφού οι υποψήφιοι ήταν ήδη γνωστοί όχι μόνο στην βάση του Κινήματος αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία, οπότε οι εκλογείς θα μπορούσαν να εκφράσουν την προτίμησή τους χωρίς άλλες, πρόσθετες συστάσεις.
Η ¨ανάλυση της ήττας¨, είναι κάτι το απολύτως ασύμβατο μΆ αυτή τη διαδικασία, για τον απλούστατο λόγο πως αν γίνονταν τώρα, αυτομάτως θα (προ)καθόριζε και την έκβαση της εκλογής, οπότε θα προκαταλάμβανε την λαική ετυμηγορία και η οποία πλέον θα κατέληγε περιττή!
Ακόμα η άκαιρη και παράλογη απόπειρα ανάλυσης της ήττας, ήταν εξόφθαλμο πως θα άνοιγε τους ασκούς του αιόλου και της χωρίς όρια αντιπαράθεσης, αφού ήταν από πριν βέβαιο, πως δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση να προκύψει συναινετικό συμπέρασμα. Γι αυτό και κατέληξε να είναι η βασικότερη αιτία του κακού.
Και είναι μεγάλη η ευθύνη της πλευράς Βενιζέλου που διολίσθησε σε παζαρέματα, έστω κι αν πέτυχε να συντομεύσει λίγο τον ανήκουστο χρόνο των τριών μηνών που ήθελε η άλλη πλευρά.
Οι πενήντα πέντε μέρες φαγωμάρας όμως είναι πάρα πάρα πολλές για να μην προκαλέσουν βλάβες μη αναστρέψιμες!
Οι θεωρίες της συνομωσίας και της υπονόμευσης δεν αντέχουν καν στη απλή λογική.
Ο ίδιος ο Βενιζέλος, εκτιθέμενος στην διαδικασία του σταυρού, είχε κάθε λόγο όχι μόνο να εκλεγεί αλλά κυρίως να πρωτεύσει στην περιφέρειά του, οπότε έπρεπε να υπερκεράσει τον άσπονδο φίλο του Καστανίδη, που διατηρούσε την πρωτιά στην Θεσσαλονίκη. Είναι λοιπόν τουλάχιστον αστείος ο ισχυρισμός πως θα προχωρούσε σε οποιουδήποτε είδους υπονόμευση του προέδρου (και του κόμματος).
Εξίσου δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί έναν πρώην πρωθυπουργό, που για πολλούς είναι ο πλέον επιτυχημένος της μεταπολίτευσης, να υπονομεύει αυτόν που ο ίδιος σκανδαλωδώς έχρισε διάδοχό του στο κόμμα!
Μοναδική ίσως λογική εκδοχή, όχι υπονόμευσης αλλά ελλιπούς στήριξης εκ μέρους του, θα ήταν η διαπίστωση (και του ίδιου) πως η τότε επιλογή του αποδείχτηκε εξαιρετικά ατυχής...
- Αριστεροί και δεξιοί
Διοχετεύεται κατά κόρον από την πλευρά του προέδρου ότι ο ίδιος είναι αριστερότερος, ενώ ο ανταγωνιστής του υποψήφιος είναι δεξιός.
Δεν ξέρω πως εκδίδονται τα πιστοποιητικά αριστεροσύνης αλλά μου φαίνεται πως αυτός ο ισχυρισμός καθόλου δεν δικαιολογείται από τα πεπραγμένα τους.
Αν ανατρέξουμε στην ιστορία με το άρθρο 16 του Συντάγματος για την παιδεία, θα διαπιστώσουμε πως ο Βενιζέλος ήταν που διαφοροποιήθηκε με την αριστερότερη θέση της μη αναθεώρησης.
Κι αν ανατρέξουμε στο ντεμπούτο του προέδρου, με το πρώτο ψηφοδέλτιο επικρατείας που επέλεξε, θα βρούμε στην κορυφή τους Μάνο και Ανδριανόπουλο, που εκτός του ότι αποδείχθηκαν άνθρακες σαν τακτικός εκλογικός ελιγμός, προκάλεσαν τεράστια αναταραχή, σύγχυση και απογοήτευση στην βάση, αφού αποτελούσαν τους πιο διακριτούς πυλώνες της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.
- ¶λλα πεπραγμένα
Η ηγετική παρουσία του προέδρου δεν άφησε ίχνη δημοκρατικής λειτουργίας στο Κίνημα. Το καταστατικό συνήθως παραμερίζονταν και ανασύρθηκε πρόσφατα από τη ναφθαλίνη για να χρησιμεύσει σαν ανάχωμα στην επαπειλούμενη προεδρική κατάρρευση.
Επί τέσσερα σχεδόν χρόνια, οι επιλογές προσώπων σε κορυφαίες θεσμικές και κομματικές θέσεις ήταν προσωπικές του επιλογές και κατά κανόνα αποδείχνονταν από ανεπαρκείς έως απολύτως αποτυχημένες.
Οι εμπνεύσεις του για το σύστημα επιλογής υποψηφίων στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές και κυρίως ο ανεξέλεγκτος τρόπος που αυτές (δεν) εφαρμόστηκαν, εκτός απΆ την αποτυχία, προκάλεσαν πρόσθετα τραύματα στη βάση του Κινήματος πανελλαδικά.
Η αποφυγή να προχωρήσει σε εκλογή νέων οργάνων και τοπικών οργανώσεων τον Ιούνιο, που σύμφωνα με το καταστατικό έληξε η θητεία τους, αποτελεί μια ακόμη εκτροπή και παραπέμπει σε σχεδιασμένη σκοπιμότητα εκμετάλλευσής τους στην τωρινή διαδικασία.
Η δυστοκία σε κρίσιμες αποφάσεις που προκαλούσαν καθυστέρηση ή και παλινδρόμηση στις θέσεις του για κρίσιμα ζητήματα, όπως ήταν η εθελουσία έξοδος απΆ τον ΟΤΕ, η πρόσφατη διαδικασία για την αναθεώρηση του Συντάγματος και άλλες, φαίνεται να έχει εισπραχθεί από τον κόσμο και αποτυπώνεται σταθερά στις δημοσκοπήσεις περί καταλληλότητας.
Οι αποτυχημένες επιλογές υποψηφίων στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, συνέβαλαν καθοριστικά στην ήττα και οι άτυχοι χειρισμοί στις υποθέσεις Φώφης και Πατουλίδου φαίνεται πως μετέτρεψαν την ήττα σε συντριβή...
- Ύποπτοι έπαινοι
Πρέπει να ανησυχεί κανείς σοβαρά όταν τον εκθειάζει (και ακόμα περισσότερο όταν τον υποστηρίζει ανοιχτά) ο αντίπαλος.
Κάθε λογικός άνθρωπος, θα έπρεπε να προβληματίζεται όταν βλέπει όλα τα μέσα επικοινωνίας της δεξιάς, όλους τους δηλωμένους τηλεοπτικούς της αστέρες και όλους τους βαρείς κονδυλοφόρους της, να τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του προέδρου της αντίπαλης παράταξης και εναντίον του ανταγωνιστή του.
Και ούτε μπορεί να πέρασε απαρατήρητο πως, τις πρώτες κρίσιμες μέρες, όλα τα κρατικά κανάλια παρείχαν αφειδώς και επιλεκτικά βήμα στους Τζουμάκα, Πετσάλνικο και Καστανίδη εκ περιτροπής αυθημερόν.
Δεν θέλω να πιστέψω τα σενάρια που λένε ότι εισέπραξε συνειδητή στήριξη από την Ν.Δ. κατά την δεύτερη Κυριακή των νομαρχιακών εκλογών, όταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πήρε τις πέντε από τις επτά εναπομείνασες νομαρχίες, αντί του αντίστροφου αποτελέσματος, που ήταν οι λογικές και αναμενόμενες προβλέψεις...
Και χωρίς αυτό όμως, η εικόνα που προανέφερα και την οποία βιώνουμε όλοι μας καθημερινά θα πρέπει να προβληματίσει πρωτίστως τον ίδιο τον Πρόεδρο...
Τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του, μας διαβεβαιώνουν πως πλέον θα αλλάξει και θα κάνει όλα αυτά που δεν έκανε τα προηγούμενα χρόνια.
Όμως η νοοτροπία, η προσωπικότητα και η συμπεριφορά, ακόμα κι οι συνήθειες, δεν είναι κοστούμι για να μπορούμε να το αλλάζουμε κάθε φορά κατά βούληση. Και όταν κανείς δεν είναι ο εαυτός του, φοβάμαι πως απλά καταλήγει ένας αποτυχημένος ηθοποιός.
Η προσπάθεια εκμετάλλευσης του συναισθήματος της βάσης με το όνομα, που επιχειρείται προκειμένου να ισοσκελιστούν τα πραγματικά ελλείμματα που διαπιστώνει η λογική, εκτός από ανήθικη είναι και πολύ επιζήμια για το Κίνημα.
΅Όμως ο λαός, μας έχει δείξει διαχρονικά πως επιλέγει σοφά.
Οπότε το κύριο ζητούμενο που απομένει, είναι αν θα μπορέσει ο νέος πρόεδρος να αποκαταστήσει το χάσμα που άνοιξε όλη αυτή η αχρείαστη μεθόδευση και να διατηρήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μεγάλο και ενωμένο.
Αν και λογικά φαντάζει μάλλον αδύνατο, ας ελπίσουμε στο μεγαλείο του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης...
ΝΙΚΟΣ ΓΑΖΗΣ