Δια χειρός Γεωργάκη: Το φαινόμενο της οικογένειας Σκλαβενίτη

Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
Panvagil
Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2006 00:43
Εμφανίσεις: 3889

H εταιρεία τους έχει χαρακτηριστεί ως φαινόμενο. Διέπεται από όρους κερδοφορίας, αρνείται πεισματικά να πωληθεί σε ξένους, κρατά χαμηλούς τόνους, δεν έχει κάνει καμία τηλεοπτική διαφήμιση, έχει χαμηλούς όρους πληρωμών και υποχρεώσεων και το κυριότερο: έχει άριστη συνεργασία με τους εργαζόμενους αλλά και με τους προμηθευτές της. Η εκ Λευκάδος ορμώμενη οικογένεια Σκλαβενίτη έχει πολλές φορές βοηθήσει τη Λευκάδα και τα σωματεία της, έχει προσλάβει πολλούς συμπατριώτες μας στα 36 καταστήματα που διαθέτει στην Αθήνα και γενικά μας κάνει υπερήφανους. Και δεν είναι μόνο τα θετικά οικονομικά στοιχεία της επιχείρησης (ο κύκλος εργασιών το 2004 ήταν 800,25 εκατ. ευρώ και τα κέρδη προ φόρων την ίδια χρόνια ήταν 16,429 εκατ. ευρώ). Είναι και η ποιότητα των προϊόντων της αλυσίδας αλλά και τα ηχηρά όχι που κατά καιρούς φώναξε στους πολυεθνικούς κολοσσούς που ζήτησαν να την αγοράσουν. Όπως αναφέρει σε ένα αφιέρωμά του στην οικογένεια Σκλαβενίτη, ο δημοσιογράφος κ. Δημ. Μαρκόπουλος στο “Πρώτο Θέμα” (15/01/06), το κουβάρι της οικογενειακής ιστορίας ξετυλίγεται από τη Λευκάδα του Μεσοπολέμου. Εκεί, ο Γεράσιμος Σκλαβενίτης δημιούργησε μία επιτυχημένη εταιρεία εισαγωγών ξυλείας κι εξαγωγών κρασιών. Το 1924 κι ενώ η πορεία των δραστηριοτήτων του πατέρα Σκλαβενίτη είναι συνεχώς ανοδική, γεννιέται ο πρώτος του υιός ο Γιάννης, ενώ τρία χρόνια αργότερα ακολουθεί ο δευτερότοκος Σπύρος και λίγο αργότερα ο Νάσος. Πιο μπροστά η οικογένεια είχε αποκτήσει τη Θεοδώρα Σκλαβενίτη, η οποία ως γυναίκα μεγαλωμένη σε σαφώς συντηρητικό περιβάλλον δεν ενεργοποιήθηκε στις business.

Στα 1936 η οικογένεια καταστρέφεται οικονομικά, μετά από ένα ατύχημα σε μεγάλη παρτίδα εμπορευμάτων που αποστέλλονταν στο εξωτερικό. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι οφειλέτες εισέπραξαν στο ακέραιο τα χρωστούμενα, η ηθική της εποχής που δεν συγχωρούσε εύκολα τις αποτυχίες, αλλά και η ανάγκη για ένα νέο ξεκίνημα, οδήγησαν τον Γεράσιμο Σκλαβενίτη στην Αθήνα. Η κατοχή, βρίσκει την οικογένεια σε δεινή οικονομική κατάσταση και το 1942 πεθαίνουν μέσα στην ανέχεια και οι δύο γονείς. Ο δεκαοχτάχρονος τότε Γιάννης, σε ρόλο προστάτη αναλαμβάνει να συντηρήσει εαυτόν κι αλλήλους. Για να βγάλει τα προς το ζην κρατάει λογιστικά βιβλία σε μία βιοτεχνία οικιακών σκευών, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Σπύρος δούλευε σε εργοστάσιο σαπουνοποιίας και στον Ερυθρό Σταυρό ως φύλακας. Φήμες τους φέρουν κατά τη διάρκεια της κατοχής και λίγο αργότερα, να έχουν επιδείξει και πολεμική δράση σε ομάδα «κρούσης» που έδρασε στην περιοχή των Πετραλώνων, γεγονός όμως που ποτέ δεν έχει επιβεβαιωθεί δημοσίως και το οποίο παραμένει ένα από τα πολλά μυστικά της συνήθως σιωπηρής οικογένειας.

Το επιχειρηματικό δαιμόνιο των δύο αδελφών, φάνηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '40, οπότε και ξεκίνησαν να διαθέτουν κεχρί, κανναβούρι, καθώς και είδη πρώτης ανάγκης στην Κεντρική Αγορά. Ο τρίτος αδελφός τους, ο Νάσος, δεν ασχολήθηκε με το εμπόριο, καθώς επέλεξε να ακολουθήσει καριέρα στρατιωτικού, αν και λίγο μετά την πτώση της Χούντας, προσχώρησε κι αυτός στην οικογενειακή επιχείρηση. Σιγά, σιγά στρέφονται στο εμπόριο ειδών μπακαλικής και μπαχαρικών, ενώ το 1950 γνωρίζονται με τον Μιλτιάδη Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα επιχειρηματικό τους συνοδοιπόρο. Μικρασιάτης στην καταγωγή ο Μιλτιάδης Παπαδόπουλος, το 1924 ήλθε στην Αθήνα από την Καισαρεία, μαζί με την αδελφή του, ορφανός από γονείς.

Δουλεύοντας ως μικροπωλητής, στα πρώτα χρόνια της ζωής του έζησε στην προσφυγική Νίκαια και λίγο αργότερα στον Ταύρο. Το 1954 οι τρεις φίλοι προχωρούν στη δημιουργία της «Σκλαβενίτης & Σία» με έδρα στα Πετράλωνα κι αντικείμενο τη χονδρική πώληση τροφίμων. Στα μέσα της δεκαετίας, κι ενώ οι δουλειές πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο, ιδρύουν μία νέα και πρωτοποριακή για τα τότε (ενδεχομένως και για τα σημερινά) δεδομένα εταιρεία. Πρόκειται για την ΤΗΛΕΞΥΠ, η οποία εξυπηρετούσε τους πελάτες της κατόπιν τηλεφωνικής τους παραγγελίας.

Η πρώτη εταιρεία delivery στη χώρα, προσέφερε πολύ χαμηλές τιμές και σύντομα έγινε πολύ γνωστή σε όλο το λεκανοπέδιο. «Και γιατί όχι μαγαζιά» σκέφτονται οι τρεις συνεταίροι, οι οποίοι αξιοποιώντας την ευνοϊκή οικονομική συγκυρία των τελών της δεκαετίας του '60 δημιουργούν το 1969 το πρώτο κατάστημα σούπερ μάρκετ στο Περιστέρι (εκεί όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις τους, επί της οδού Κηφισού 80). Πρώτοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη για φθηνές αγορές, εκ μέρους των λαϊκών και υπό ανάπτυξη, κοινωνικών στρωμάτων. Για το λόγο αυτό επιλέγουν να κινηθούν σε περιοχές που μέχρι τότε κυριαρχούσε ο «μπακαλόγατος τύπου Θύμιος».

Ακολουθεί ο Πειραιάς, το Μοσχάτο και άλλες «β' διαλογής περιοχές», των οποίων ο πληθυσμός όμως ακμάζει κι αποκτά καταναλωτική δύναμη. Το 1979 η αλυσίδα πλέον Σκλαβενίτης και η ΤΥΛΕΞΥΠ συγχωνεύονται στην Ι & Σ. Σκλαβενίτη Α.Ε.Ε. Το αχώριστο δίδυμο των αδελφών Γιάννη και Σπύρου Σκλαβενίτη, στα 1993 έμελλε τελικά να χωριστεί. Αιτία, ο θάνατος του πρώτου. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, ίδια μοίρα επιφυλάσσεται και για τον Μιλτιάδη Παπαδόπουλο. Ήδη η νέα γενιά Σκλαβενίτηδων και Παπαδόπουλων όμως έχει προφθάσει να μπει στο παιχνίδι. Τόσο η Μάνια, όσο και ο Μάκης Σκλαβενίτης καθώς και ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος, από πολύ νωρίς γνώριζαν ότι η μοίρα τους δεν ήταν άλλη από το να μπουν στη γαλέρα των σούπερ μάρκετ και να τραβήξουν το κουπί.

Ηλίας Γεωργάκης