Aυτές τις μέρες, λοιπόν, κλείνουν τέσσερα χρόνια από τότε που έφυγε από κοντά μας ο Βούλης Βρεττός (24/10/2001). Ίσως ο σημαιοφόρος της παλιάς Λευκάδας. Με την τεράστια η προσφορά του. Ο Βούλης πλημμύριζε από από κέφι. Από ζωή. Και ήταν αναμφίβολα ένα μεγάλο ταλέντο σατυρικού συγγραφέα. Αξεπέραστος στις εμφανίσεις του (αλλά και στον οργάνωση) στο φεστιβάλ αλλά και στις παρλάτες του τις απόκριες. Γεννήθηκε το 1931 φοίτησε στην Υγειονομική σχολή Αθηνών και εργάστηκε ως υπάλληλος στην υγειονομική υπηρεσία. Θα δούμε ποιοι θα οργανώσουν μια εκδήλωση για να τον τιμήσουν μετά θάνατον. Εις μνήμην του αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σατυρική του ποίηση:
Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΜOΥ
(απόσπασμα):
Ειμ΄ ο Θρασύβουλος Βρεττός
Μπούλ-Μπρέτ κοινώς ή Βούλης
μίμος φαρσέρ, σατυρικός
κομψός, γυναικοτσούλης
φυσιολάτρης, χορευτής,
θεατρίνος, ποκαδόρος
π’ ολόκληρος ο βίος μου
υπήρξεν ένας ντόρος.
Απ’ τ’ Οδυσσέα του σοφού
βγαλμένος το κεφάλι
και της Κωστάντως την κοιλιά
το γένος των Τσακάλη.
Γεννήθηκα Απρίλιον
έτους τριάντα ενα,
και παρ’ ολίγο να χαθώ
απάνω εις την γέννα.
Βαφτίστηκα αυτοστιγμή
από το Σταματέλο
και το σχολάρχη Αντζουλή
σε τσίγκινο μαστέλο
και αντί να βγώ τηλέμαχος
- Ομήρου επιθυμία -
φωνάχτηκα Θρασύβουλος
για την κληρονομία.
Έτσι υπέστην ο Οδυσσεύς
την τρομερή θυσία.
- να σχίσει την Οδύσσεια
για την περιουσία! -
Απο πατέρα εγγονός
του Νίκου Καραστάθη
εν Βαυκερής, π' ως τα στερνά
Βενζελικός εστάθη
και Κατερίνας Ζώγκαινας
με την πλατιά φουστάνα
εκ Μανασού και Νικολής,
πούχε γεννούσα μάνα
κι έβγαλε τσούπρες δεκατρείς,
έκανε κανανάρη
ο δε πατήρ τις πρόβαλλε
στο νυφικό παζάρι
κι όταν κλαρίνο έπαιζε
σε γάμους, σε γιορτάδες,
στήναν κι οι δεκατρείς χορό
που κράταγε βδομάδες!
Έμαθα ότι ο homo sapiens παρενέβη σε εργοδότη για να διώξουν δημοσιογράφο επειδή δεν του άρεσαν τα γραφόμενά της. Είναι πρωτοφανές, ανήκουστο. Και δείχνει την φασιστική νοοτροπία του. Μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω. Kαι δεν το έχουμε αντιληφθεί. Η δημοκρατική Λευκάδα, των αγωνιστών, του Ξενοφώντα Γρηγόρη, της εξορίας, των βασανιστηρίων να έχει φθάσει σε αυτή την κατάντια. Και δεν αντιδρά κανείς. Η κοινωνία του καναπέ, που λέγαμε (σ.σ. πάντως τώρα αρχίζει η χειμέρια νάρκη και οι αρκούδες αποσύρονται. Γι’ αυτό μέχρι του χρόνου δεν βλέπω να τις ξανασυναντήσουμε).
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές - λόγω της ανυπαρξίας έργων - φοβάμαι ότι θα έχουμε να δούμε και αλλά παρατράγουδα για να σώσουν τις καρέκλες τους.
Γιατί διώχνουν κάποιοι με τη συμπεριφορά τους, με μίζερη και οπισθοδρομική αντίληψη, ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν το νησί; Γιατί όσοι συνεργάζονται μαζί τους δεν θέλουν να τους ξαναδούν;
Εγώ πάντως σας προειδοποιώ: Ετοιμαστείτε για ένα κρύο χειμώνα. Με τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και για ένα χειρότερο 2006. Δάνεια, ακρίβεια, ανεργία, ψεύτικες υποσχέσεις, διαφθορά, διορισμοί από το παράθυρο για τα “γαλάζια παιδιά” και μείωση εισοδημάτων. Και όσο περνάνε τα χρόνια όλα θα είναι χειρότερα.
Αξιόλογη η πρωτοβουλία να ιδρυθεί ένας νέος σύλλογος στη Λευκάδα και να ασχοληθεί με τα οξυμένα προβλήματα του νησιού. Και ένα από αυτά είναι και ο βιολογικός καθαρισμός.
Ένα σημαντικό λεύκωμα με 170 ασπρόμαυρες - παλιές - φωτογραφίες της περιόδου από το 1930 έως το 1970 της Λευκάδας από τον Νίκο Κατωπόδη - Πανοθώμο (αυτόν τον σημαντικό Λευκαδίτη με την μεγάλη προσφορά στη φωτογραφία αλλά και το γνωστό πνευματικό του στέκι, το βιβλιοπωλείο του) μαθαίνω ότι ετοιμάζει η Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας. Θα ονομάζεται «Έτη Φωτός» και η επιμέλεια ανήκει στον φίλο Γιάννη Φαλκόνη. Και με την ευκαιρία θα πρέπει να επαινεθεί το έργο της Μαρίας Ρούσσου στη Δημόσια Βιβλιοθήκη.
