- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 811
«…εις Κύριος, μια πίστις, εν βάπτισμα» (Εφεσ. 4,5)
Αν μέσα στον ιερό και θεοδώρητο χώρο της Χριστιανικής ελπίδος το σημαντικό καρδιακό κύτταρο πνευματικής ανησυχίας είναι η ενότητα των καρδιών και η απόλυτη αγαπητική σχέση των υπάρξεων, σίγουρα μέσα στο αμόλευτα ένθεο Σώμα της Ορθοδοξίας η ενότητα αποτελεί την μοναδικότητα της αγωνίας της. Πάνω σΆ αυτές τις καθαρές και αμετακίνητες αρχές πορεύεται, κινείται και υπάρχει. Μέσα σΆαυτό τον ολοκάθαρο ορίζοντα ζωής ευρίσκεται, συντηρείται και τρέφεται.
Η ενότητα στην κοινή και αμετακίνητη πίστη της Ορθοδοξίας, που διασφαλίζει την κοινωνία των προσώπων, στηριγμένη στις θεμελιώδεις βάσεις πίστεως και αρχών, που έθεσαν οι Πατέρες και διαφύλαξε, πολύτιμα• τολμηρά και ακριβοδίκαια, η Εκκλησία μας αποτελεί και σήμερα τον βαθύχρονο, πολύχυμο και βαθύριζο καϋμό του πληρώματός της.
Με πλήθος αναφοράς της η Καινή Διαθήκη διερμηνεύοντας και παραδίδοντας την κρυφή ελπίδα και το βαθύ μυστικό, ιερή προίκα μαρτυρικής αγάπης, του Ιησού έρχεται να μας υπενθυμίσει το ύψιστο αυτόχρεος μας. Ο Ευαγγελιστής της αγάπης και το πολύτιμο φερέφωνο της Χριστιανικής μαρτυρίας θα τονίσει, μεταφέροντας διαχρονικά το έμπονο όραμα της θείας αγάπης: «ίνα ώσιν εν καθώς ημείς εν εσμέν» (Ιω. 17,22) και η έμπρακτη υπόμνηση, «γενήσεται μια ποίμνη, εις ποιμήν» (Ιω. 10,16).
Αρκετά χρόνια η Εκκλησία μας, κινούμενη στο όραμα της ενότητος μέσα από τον μυστικό σύνδεσμο της αγάπης, συνεχίζει το δύσκολο ταξίδι προς την ενότητα. «Ένα ταξίδι αλήθειας, που συχνά σκοντάφτει πάνω στη ανειλικρίνεια και το αβαθές της πίστεως του «άλλου», που κινείται με λογικές και πρακτικές εγκόσμιας αποδοχής. ΓιΆαυτό και στους περιβόητους θεολογικούς διαλόγους παρεμβάλλονται ισχυρά εμπόδια• προβάλλονται ογκόλιθοι ατομοκρατικών πεποιηθήσεων, και εμποδίζουν την συνέχεια των διαλόγων• συσκοτίζουν την αλήθεια• αστοχούν «περί την πίστην» για να οδηγηθούν στην αποτυχία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας παραμένει σταθερή και ακλόνητη στην αναζήτηση και την πραγμάτωση αυτής της ενότητας. Όπως με ρεαλισμό• υπευθυνότητα και ξεκάθαρη θέση, το καταθέτει μαρτυρικά ο Απόστολος Παύλος. Ενότητα, δηλαδή, στην αποδοχή του ενός Θεού, της μιας, αδιαπραγμάτευτα αληθινής, πίστεως και του ενός βαπτίσματος. Δίχως βλαπτικές εκσυγχρονιστικές θέσεις• αποδυναμωτικές κοσμικές αντιλήψεις και εκβιαστικές λύσεις ανάλογες με το απονευρωμένο πνεύμα της ανίσχυρης πνευματικά εποχής και όχι με τον μυστικό και μυστηριακό λόγο του Θεού.
ΑΆ
Η ενότητα της πίστεως και η αποδοχή του μυστηρίου της αγάπης του Χριστού δεν μπορούν να γίνουν διαπραγματεύσιμα σημεία των ανθρώπων, που επιμένουν να θεωρούν τον Χριστιανισμό εγκόσμια δύναμη με ισχυρές – έστω – διαπροσωπικές παρεμβάσεις. Που επιμένουν να αρνούνται την άσκηση στην αρετή και την αλήθεια και αφήνονται έκθετοι στα ανταριασμένα ιδεολογικά κύματα της καθημερινότητας. Ούτε μπορούμε να μιλάμε για ενότητα, δηλαδή μυστική και μυστηριακή διαπροσωπική κίνηση, όταν αποδεχόμαστε την Εκκλησία, σαν σωτήρια Κιβωτό του ατομισμού μας και μηχανισμό διακίνησης των αναζητήσεων μας.
Η Εκκλησία μας κατΆαρχήν είναι το ζωντανό και αδιαίρετο Σώμα του Χριστού. Αυτόν αποδέχεται σαν Κύριο, τον λιτανεύει το πλήρωμά της μέσα στους αιώνες και υπαρξιακά τον πιστεύει. Κάθε παρέκκλιση από την πίστη αυτή είναι «εκ του πονηρού» και δεν υπηρετεί την μεγάλη ελπίδα του ανθρώπου, δηλαδή την σωτηρία.
Η σωτηρία, που ολοκληρώνεται με την παθοκτόνο άσκηση, δεν έρχεται μαγικά και μέσα από την πολυμορφία των καλών έργων. Είναι αποτέλεσμα ισχυρού πνευματικού αγώνα, τον οποίο ενισχύει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, αναγεννά, ανακαινίζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθαρίζει από τους ρύπους της αμαρτίας και τον ελευθερώνει ψυχοσωματικά. Έτσι του προσφέρει την απαραίτητη κίνηση, που τον οδηγεί στην εσωτερική κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.
Ο αείμνηστος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ διδάσκει: «Οι Χριστιανοί είναι υιοί της αιωνιότητος, δηλαδή οι μελλοντικοί πολίτες της ουράνιας Ιερουσαλήμ». Προβλήματα κι ανάγκες «του αιώνος τούτου» δεν μπορούν νΆαποπεμφθούν ή να παραθεωρήσουν σε καμία περίπτωση και κατά καμιά έννοια, αφοί οι Χριστιανοί καλούνται να εργασθούν και να υπηρετήσουν ακριβώς «σΆ αυτό τον κόσμο» και «σΆαυτό τον αιώνα». Μόνο που πρέπει όλες αυτές οι ανάγκες, οι σκοποί και τα προβλήματα να θεωρηθούν μΆ αυτή τη νέα κι ευρύτερη προοπτική που αποκαλύπτεται από την χριστιανική αποκάλυψη και φωτίζεται από το φως της».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μοναδική μήτρα της ενότητος και της σωτηρίας. Όλοι οι διάλογοι, που κατά καιρούς αναπτύσσονται μεταξύ των Εκκλησιών, αν δεν διακρίνονται από το μεγαλειώδες και ασκητικό πνεύμα της Ορθοδοξίας αν δε κινούνται σε καρδιές, που ταπεινά αποδέχονται και ομολογούν αληθινά το μυστήριο του ζωντανού Θεού, αν δε σκύβουν στο μεταμορφωτικό πέρασμα της αγάπης του Χριστού• αν βαθυκάρδια δεν ομολογούν την αλήθεια το Σταυρού και της Ανάστασης του Θεανθρώπου και αν δεν αποδέχονται την λυτρωτική δύναμη της Χάριτος του Θεού, που οδηγεί στην υπαρξιακή μεταμόρφωση και όχι σε μια τυπική, άγονη και άνοστη ηθική τελείωση, δεν μπορούν να οδηγήσουν στην ενότητα ή την πολυθρύλητη ένωση των Εκκλησιών. Δίχως την εσωτερική, ποιοτική αναγέννηση και την πλοήγηση της υπάρξεως στην αλήθεια του μεγαλείου της Ορθοδοξίας κάθε σκέψη ή προβληματισμός για ενότητα είναι ψευδής και εκτροχιάζει τον άνθρωπο. Οδηγεί σε οδυνηρές πνευματικές αποτυχίες μέσα από συγκλονιστικές αστοχίες.
ΒΆ
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στον βηματισμό μας για ενότητα και ένωση των Εκκλησιών. Ούτε μπορούμε στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης αγάπης, να υποτιμάμε το φιλάνθρωπο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, νομίζοντες πως διακονούμε την αγωνία του Χριστού «υπέρ της ενότητος του κόσμου». Η ενότητα προϋποθέτει πίστη ανόθευτη, υπακοή στο μυστήριο της Εκκλησίας, αταλάντευτη κίνηση για την μεγάλη και ζωηφόρα συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεάνθρωπο και όχι με τον άνθρωπο. Προϋποθέτει εσωτερική καθαρότητα των εμπλεκόμενων και όχι εξωτερική, συναισθηματική φόρτιση, που εύκολα, σαν το βεγγαλικό χάνεται στον ορίζοντα αφήνοντας τον κουρνιαχτό του. Δίχως τα πιο πάνω ισχυρά θεμέλια η ενότητα χάνει το αξιακό της βάρος, την αλήθεια και την ποιοτική της σύνθεση. Είναι λόγος άρριζος, αβαθύς και επιπόλαιος.
Ιδιαίτερα επίκαιρος και τολμηρά αληθινός είναι ο λόγος του Οσίου Σιλουανού. Αγγίζει δυνατά την προβληματική του σημερινού θέματος μας και μας διασώζει από τον βέβηλο, άστοχο και σκληρό λόγο για ενότητα, όπως τον αποδέχονται και τον διακονούν οι πέραν των ορίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας ευρισκόμενοι.
«Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας δόθηκε η εν Πνεύματι Αγίω επίγνωση των μυστηρίων του Θεούκαι (Αυτή) είναι ισχυρή με την άγια σκέψη και την υπομονή της» (σ.347).
Το μυστήριο του Θεού που γνωρίζει η Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω είναι η αγάπη του Χριστού.
Η αγία Σκέψη Του είναι «να σωθούν οι πάντες». Και η οδός που πορεύεται η Εκκλησία, για να πετύχει τον άγιο σκοπό Της, είναι η υπομονή, δηλαδή η θυσία.
Η Εκκλησία κηρύττει στον κόσμο την αγάπη του Χριστού και καλεί όλους στο πλήρωμα της θείας ζωής, αλλά οι άνθρωποι δεν εννοούν την κλήση αυτή και την απορρίπτουν. Καλώντας όλους να τηρούν την εντολή του Χριστού, «αγαπάτε τους εχθρούς υμών», η Εκκλησία στέκεται στη μέση όλων των εχθρικών δυνάμεων. Έτσι, είναι φυσικό η οργή που έχουν μέσα στους, μόλις συναντήσει την Εκκλησία στην πορεία της, να ξεσπά εναντίον της. Και η Εκκλησία που πραγματοποιεί το έργο του Χριστού επί της γης, δηλαδή τη σωτηρία όλου του κόσμου, δέχεται συνειδητά επάνω της το βάρος της γενικής οργής, όπως και ο Χριστός σήκωσε επάνω Του τις αμαρτίες του κόσμου. Και αν ο Χριστός στον κόσμο αυτό της αμαρτίας διώχθηκε και έπρεπε να πάθει – «παθητός ο Χριστός» (πραξ. κσΆ 23) – τότε και η αληθινή Εκκλησία του Χριστού αναπόφευκτα θα διωχθεί και θα υποστεί το μαρτύριο. Αυτό είναι πνευματικός νόμος της εν Χριστώ ζωή, για τον οποίο μίλησε κι ο Ίδιος ο Κύριος και οι Απόστολοι, ο θεσπέσιος μάλιστα Παύλος τον εξέφρασε κατηγορηματικά με αυτά τα λόγια: «Πάντες τον εξέφρασε κατηγορηματικά με αυτά τα λόγια: Πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (ΒΆ Τιμ. γΆ 12).
Και αυτό γίνεται πάντα και παντού σε όλον τον κόσμο, όπου ζει η αμαρτία.
«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί οι υιοί Θεού κληθήσονται». Με τα λόγια του αυτά ο Κύριος βεβαιώνει ότι όσοι κηρύττουν την ειρήνη του Θεού εξομοιώνονται με Αυτόν, τον Μονογενή Υιό του Θεού. Και εξομοιώνονται σε όλα, δηλαδή όχι μόνο στη δόξα και στην ανάσταση, αλλά και στην εξουθένωση και στο θάνατο Του. ΓιΆαυτό σαφώς μιλούν οι Γραφές και κατά συνέπεια όσοι κηρύττουν αληθινά την ειρήνη του Χριστού πρέπει να θυμούνται πάντα το Γολγοθά».
Ας παραμείνει έμπονη αγωνία μέσα μας η ενότητα των Εκκλησιών. Κι ας πορευόμαστε σταθερά μέσα στο πάντιμο σκάφος της Αλήθειας και της Αγάπης της Εκκλησίας μας, μέχρις ότου γίνουμε μια ποίμνη με αρχιποιμένα τον Χριστό. Δίχως λοξοδρομήσεις πίστεως, παρεκκλίσεις ζωής και νοθεύσεις αγάπης.