- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 632
Τα αποτυπώματα των βηματισμών μας πάνω στο πολύπαθο κοινωνικό μας σώμα• τα περίεργα στίγματα των ενεργειακών μας εκρήξεων, που τόσον έντονα έχουν ήδη χαραχθεί στην καθημερινότητά μας• τα «σημεία» και τα «στοιχεία» των δράσεων μας, οπωσδήποτε προδίδουν έλλειψη πνευματικής αντοχής και ελαττωματική Χριστιανική αγωνία. Όλα, όσα καθημερινά ετοιμάζουμε, συνηγορούν στην άποψη πως η ζωή μας δεν έχει αληθινή Χριστιανική χροιά• ο λόγος μας είναι πνευματικά αφορμάριστος κι η συμπεριφορά μας παραμένει ποιοτικά άγευστη. Τότε για ποια Χριστιανική ταυτότητα διεκδικούμε πατρότητα• και πως τολμάμε να νομίζουμε, ότι διακινούμε σταθερά και αληθινά την μεταπλαστική και μεταμορφωτική αυτή διαχρονική Αλήθεια, που ονομάζεται Χριστιανισμός;
Και το ερώτημα πύρινα εκρηκτικό• αληθινά επίμονο• επίμονα επίπονο ζητάει απόκριση: ύστερα από τα παραπάνω, είμαστε Χριστιανοί;
Ακροβατώντες, λοιπόν, στα πέτρινα και δισπροσέγγιστα ύψη του ερωτήματος, που αναδύεται, όπως ο ύφαλος από το βάθος της θάλασσας, και λέγεται σύγχρονη ανθρώπινη πραγματικότητα, θα ζητήσουμε χειραγώγηση από την οξύτατη κρίση του Παύλου Ευδοκίμωφ.
Σημειώνει υπεύθυνα, τολμηρά και χαρισματικά: «Ο κόσμος σήμερα είναι ο κόσμος της οικονομίας με το χρηματιστήριο ναό του και τις εστιάδες του διψασμένες για χλιδή, ο πολιτικός κόσμος των φιλοδοξιών και των ακόρεστων επιθυμιών, ο κόσμος της ομαδικής νεκρώσεως, των τρελλών παθών και του έρωτος, που έχασε τον αρχικό του προορισμό. Κόσμος, αιωρούμενες πάνω από την άβυσσο, χωρίς καμία υπόσταση, υφασμένος από ατμούς και κατοικημένους από φαντάσματα, που κινδυνεύει κάθε στιγμή να αφανισθεί «ως εκλείπει καπνός και ως τύκεται κηρός από προσώπου πυρός». (Π. Ευδοκιμώφ Η πάλη με τον Θεό, μτφρ. Ι.Κ. Παπαδόπουλου, Θεσσαλονίκη, Π.Ι.Π.Μ. 1981, σ.102).
Αυτός, λοιπόν, ο κόσμος βαθύτατα υλιστικός, κινείται με πρώτη ύλη την δύναμη των ενστίκτων και αναπαύεται πάνω στους σωρούς των υλιστικών απολαβών. Δεν περπατάει, αλλά σέρνεται. Βρίσκεται ηθικά ναυαγισμένος και πνευματικά ακρωτηριασμένος. Έγινε «σημείο καλπάζουσας παρακμής, χωρίς νόημα και μέλλον• έγινε η αθλιότητα και ο θάνατος του ανθρώπου» (Ιονέσκο, Κρίση και κατάκριση της εποχής μας, πρβλ. ΕΥΘΥΝΗ, τευχ. 11,1972 σ. 488, κ.εξ.).
Έχασε τις δυο μεγάλες αρχές και αξίες, που ολοκληρώνουν την δημιουργία και μεταμορφώνουν την πολύτιμη εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο. Έχασε την Αγάπη και την Ελευθερία. Δυνάμεις και αξίες διαχρονικής αντοχής που κατέθεσε ο Σταυρωμένος και Αναστημένος Χριστός στην ταλαίπωρη κοινωνία των ανθρώπων για να διασώζονται, να υπάρχουν και να συνεχίζουν την πορεία τους στο «εδώ και τώρα» της ζωής.
Και όχι μόνο! Για να διασφαλίζουν την Χριστιανική τους ταυτότητα, σαν ιερή πνευματική περιουσία, που οικοδομεί και δεν αποδομεί• που χτίζει και δεν κατεδαφίζει• που διασφαλίζει και δεν ερειπώνει• που δημιουργεί κρυστάλλινο πολιτισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και προβάλλει την ανάγκη καθαρής και αψεγάδιαστης ζωής.
Με όμορφο, απλό και γόνιμα πνευματικό στοχασμό, ο «μεγάλος γέροντας» της Ρωμηοσύνης• ταπεινός διδάχος του Πονεμένου γένους και υμνητής του «Ποθούμενου»• ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός θα διδάξει: «Ο πανάγαθος και πολυέλεος Θεός, αδελφοί μου, έχει πολλά και διάφορα ονόματα. Λέγεται και φως, και ζωή, και ανάστασις. Όμως το κύριο όνομα του Θεού μας είναι και λέγεται αγάπη. Πρέπει και εμείς, αδελφοί μου, ανίσως και θέλωμεν να περάσωμεν και εδώ καλά και να πηγαίνωμεν και εις τον Παράδεισον και να λέγωμεν τον Θεόν μας πατέρα, πρέπει να έχωμεν δυο αγάπες: εις τον Θεόν – και εις τους αδελφούς μας. Φυσικόν μας είναι να έχωμε αυτές τις δυο αγάπες, παρά φύσιν είναι να μη τας έχωμεν. Και καθώς ένα χελιδόνι χρειάζεται δυο πτέρυγας δια να πετά εις τον αέρα, έτσι και εμείς, αδελφοί μου, χρειαζόμαστε αυτές τις δυο αγάπες είναι αδύνατον να σωθώμεν.
Χιλιάδες χιλιάδες καλά να κάμωμεν, αδελφοί μου, νηστείες προσευχές, ελεημοσύνες και το αίμα μας να χύσωμεν δια την αγάπην του Χριστού μας, ανίσως και δεν έχωμεν αυτές τις δυο αγάπες, αλλά έχομεν μίσος και έχθραν εις τους αδελφούς μας, όλα εκείνα τα καλά, οπού εκάμαμεν, του Διαβόλου είναι και εις την κόλασιν πηγαίνομεν., Μα καλά, θέλετε ειπεί, μετΆ εκείνη τη λίγη έχθρα όπου έχομεν εις τους αδελφούς μας, έχοντες τόσα καλά καμωμένα εις την κόλασιν πηγαίνομεν; Ναι, αδελφοί μου, μετΆ εκείνο πηγαίνομεν, διατί εκείνη η έχθρα είναι φαρμάκι του Διαβόλου.
Και καθώς βάνομεν μέσα εις εκατόν οκάδες αλεύρι ολίγον προζύμι και έχει τόσην δύναμιν και κουφίζει όσον ζυμάρι και αν είναι, έτσι είναι και η έχθρα• όλα εκείνα τα καλά οπού εκάμαμεν τα γυρίζει και τα κάνει όλα φαρμάκι του Διαβόλου».
(Από του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Α΄διδαχή. Κριτική έκδοσις Ι.Β. Μενούνου, σελ.121,123)
-συνεχίζεται-