- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 02:00
-
Εμφανίσεις: 650
«Η αγάπη…πάντα υπομένει…» (ΑΆ Κορινθ. 13,7)
Θεωρούμε πως το θέμα της αγάπης αποτελεί πάντοτε, ιδιαίτερα και πιο έντονα σήμερα, το βασικότερο πρόβλημα. Αφού αγάπη είναι ο ζωηφόρος ανασασμός του Χριστού στην ανθρώπινη ύπαρξη, που βιώνει δραματικά τον πνικτικό ρίγος μιας αδηφάγου πνευματικής – ηθικής και σωματικής ασφυξίας. Είναι το Αίμα και το Πνεύμα του Σαρκωμένου Θεού, που διαβρέχει τονωτικά και θεραπευτικά το πολύπαθο σώμα της κοινωνίας μας. Είναι το ουσιαστικό κύτταρο ζωής, μιας ένθεα κινούμενης ζωής, που σβήνει αγωνίες∙ προσφέρει ελπίδα∙ γονιμοποιεί πνευματικά τις υπάρξεις∙ νοηματοδοτεί και εξοπλίζει με αλήθεια και ελευθερία τις σχέσεις των ανθρώπων και διασώζει, από το ράγισμα∙ τον διχασμό και την βαρβαρότητα των παθών, τις κοινωνίες των ανθρώπων.
Τελικά η αγάπη, την οποία τόσο συχνά εξυμνεί και αναφέρει ο Παύλος, είναι ο ίδιος ο Χριστός μέσα στο διαρκές και σταθερό περπάτημά Του στον άστατο και άκοσμο κόσμο μας. Εάν λείπει η Αγάπη από τις καρδιές, σίγουρα λείπει ο Θεός. Τότε όμως κυριαρχούν το μίσος, η ιδιοτέλεια, ο πόνος, το αδιέξοδο, ο άστατος εγωισμός, ο παραλογισμός και η έμπονη αγωνία της αναζήτησης. Τότε ο άνθρωπος καταντά «γελοίο κλάσμα στον πλανήτη» και «είναι ανήσυχος μέχρι νΆ αναπαυτεί στα χέρια Του». Υπάρχει ορφανός∙ κινείται ακρωτηριασμένος∙ ψάχνει απεγνωσμένα∙ εργάζεται πονεμένα∙ μάχεται στην ζωή αιχμάλωτος και πορεύεται πληγωμένος ανάμεσα από «τριβόλους και αγκάθια» της καθημερινότητος.
ΑΆ
Η αγάπη, λοιπόν, του Χριστού∙ ο ίδιος ο Χριστός είναι η μοναδική πηγή ανανέωσης∙ τροφοδοσίας και Ανάστασης του ανθρώπου. Με την μυστική Του δύναμη υπάρχει αληθινά ελεύθερα εν Χριστωμένα. ΓιΆαυτό θα προσφέρουμε σήμερα μια δέσμη εύοσμων λουλουδιών από τον ανθόκηπο του Πατερικού λόγου.
Ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, αυθεντικός εκφραστής του άδυτου μεγαλείου της αγάπης, θα τονίσει: «Η ζωή της καρδιάς είναι η αγάπη. Ο θάνατός της είναι το μίσος και η έχθρα κατά του αδελφού. Ο Κύριος γιΆαυτό μας κρατά πάνω στη γη, για να πλημμυρίσουν οι καρδιές μας από αγάπη. Αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Αυτό περιμένει απΆ όλους μας. Αυτό είναι ο σκοπός του κόσμου».
Ο αββάς Αμμωνάς, ζώντας την αγάπη σαν πληρότητα ζωής και «κινητήρια δύναμη», θα επισημάνει ένθεα∙ φιλόθεα και φιλάνθρωπα. Ο λόγος του αποτελεί μαρτυρικό απόσταγμα ανόθευτης αλήθειας και ιερά ζύμη υπαρξιακής ελευθερίας.
«Η αληθινή αγάπη κανένα δεν μισεί, κανένα δεν εμπαίζει, κανένα δεν κατακρίνει, κανένα δεν στενοχωρεί, κανένα δεν βδελύσσεται, ούτε πιστό ούτε άπιστο∙ ούτε ξένο ούτε αμαρτωλό ούτε πόρνο ούτε ακάθαρτο. Αντίθετα, περισσότερο αγαπά τους αμαρτωλούς και τους ασθενείς και τους αμελείς. ΓιΆ αυτούς πονά και πενθεί και κλαίει. Περισσότερο συμπάσχει με τους κακούς και τους αμαρτωλούς, παρά με τους καλούς. Έτσι μιμείται τον Χριστό, ο Οποίος τους αμαρτωλούς κάλεσε σε μετάνοια τρώγοντας και πίνοντας μαζί τους.
ΓιΆ αυτό, δείχνοντας ποια είναι η αληθινή αγάπη, δίδαξε λέγοντας: «Γίνεσθε αγαθοί και οικτίρμονες ως ο πατήρ ημών ο Ουράνιος» (Λουκ. ΣτΆ36). Εκείνος βρέχει και για τους πονηρούς και για τους αγαθούς, ανατέλλει τον ήλιο και για τους δίκαιους και για τους αδίκους. Έτσι και όποιος έχει αληθινή αγάπη όλους τους αγαπά, όλους τους ελεεί, για όλους προσεύχεται».
Στους «Αδελφούς Καραμαζώφ», κοινωνικό έργο, ο Ντοστογιέφσκυ θα προσεγγίσει τολμηρά και απλά∙ συνετά και με γενναία αγάπη τον άνθρωπο, καταθέτοντας το ταπεινό έκρυμμα της αγαπώσας καρδιάς του. Που δεν απαιτεί. Είναι ανάργυρη γιατί είναι αληθινή. Είναι επαναστατικά λυτρωτική, γιατί εκφράζει και φανερώνει τον ίδιο τον Χριστό. Τον αγνό μάρτυρα της Σαρκωμένης και Σταυρωμένης Αγάπης.
«Φίλοι μου, να παρακαλάτε το Θεό να σας δίνει την ευθυμία. ΝαΆ στε τΆ ουρανού. Και μη σας ανησυχούν τα κρίματα των ανθρώπων, μη φοβάστε πως θα ματαιώσουν το έργο σας και δε θα τΆαφήσουν να πραγματοποιηθεί. Μη λέτε: «Το κρίμα είναι ισχυρό, είναι η ισχυρή η ασέβεια, είναι ισχυρό το κακό περιβάλλον και μεις είμαστε μοναχοί κι αδύναμοι, θα μας πνίξει το κακό περιβάλλον και δε θΆ αφήσει να πραγματοποιηθεί το θεάρεστο έργο». Αποδιώχνετε, παιδιά μου, αυτή την απαισιοδοξία! Μια σωτηρία υπάρχει για σένα: Πάρε τον εαυτό σου και κάνε τον υπεύθυνο για τα κρίματα των ανθρώπων. Φίλε μου, αυτό και στΆ αλήθεια έτσι είναι. Γιατί μόλις θεωρήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου υπόλογο για όλα και για όλους, θα δεις, την ίδια κείνη στιγμή, πως ακριβώς έτσι είναι και πως εσύ ίσα – ίσα φταις για όλους και για όλα. Μα αν θα ρίχνεις τη δική σου οκνηρία και τη δική σου αδυναμία στους άλλους, θα καταντήσεις στο τέλος να πλημμυρίσεις από σατανική περηφάνια και θα μεμφθείς το Θεό…
…Να θυμάσαι προπάντων πως δεν μπορείς να γίνεις κανενός κριτής. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει στη γη δικαστής για έναν κακούργο, πριν νιώσει αυτός ο δικαστής πως κι ο ίδιος είναι το ίδιο κακούργος σαν κι αυτόν που΄χει μπροστά του και πως ίσως – ίσως αυτός ναΆ ναι – ο πιο ένοχος απΆ όλους. Όταν θα φθάσει να το παραδεχτεί αυτό, τότε θα μπορεί να γίνει και δικαστής. Όσο κι αν τούτο φαίνεται παράλογο από πρώτη άποψη, είναι αληθινό. Γιατί αν εγώ ήμουν αναμάρτητος, ίσως να μην υπήρχε ο εγκληματίας που πρέπει τώρα να δικάσω...
Να κάνεις ακούραστα το καλό. Αν θυμηθείς τη νύχτα, όταν πέφτεις να κοιμηθείς, πως «δεν έκανα εκείνο πουΆ πρεπε» τότε να σηκωθείς αμέσως και να το κάνεις. Αν γύρω σου οι άνθρωποι είναι κακοί και αναίσθητοι και δε θελήσουν να σΆ ακούσουν, τότε να πέσεις μπροστά τους στα γόνατα και να τους ζητήσει συγνώμη, γιατί, μα την αλήθεια, φταις και συ που δε θέλουν να σΆακούσουν. Κι αν εξαγριωθούν τόσο πολύ που να σου είναι αδύνατο να τους μιλήσεις, τότε να τους βοηθάς σιωπηλά και ταπεινά, χωρίς να χάνεις ποτέ σου την ελπίδα. Κι αν σε παρατήσουν όλοι και σε διώξουν με τη βία, τότε, όταν θα μείνεις μόνος, πέσε στο χώμα και φίλησέ το, βρέξε το με τα δάκρυά σου και η γη θα δώσει καρπούς, έστω κι αν δε σε δει και δε σΆακούσει κανένας στην απομόνωση σου. Να πιστεύεις ως το τέλος, έστω κι αν όλοι οι άνθρωποι της γης χάνανε την πίστη τους κι έμενες μονάχα εσύ πιστός. Πρόσφερε τη θυσία σου και τότε ύμνησε το Θεό εσύ, ο μόνος που έμεινες.
Κι αν συναντήσεις άλλον ένα σαν και σένα, να αμέσως – αμέσως ένας ολάκερος κόσμος, ένας κόσμος ζώσης αγάπης. Αγκαλιαστείτε τότε και υμνήστε τον Κύριο: Γιατί η αλήθεια Του εκπληρώθηκε έστω και με σας τους δύο μονάχα.
Αν αμαρτήσεις συ ο ίδιος κι είναι η ψυχή σου περίλυπος μέχρι θανάτου για τα κρίματά σου ή για το αναπάντεχο κρίμα σου, τότε αγάλλου για έναν άλλον, για έναν δίκαιο, αγάλλου για το ό,τι, αν και συ αμάρτησες αυτός είναι δίκαιος και δεν αμάρτησε. Αν η κακία των ανθρώπων σε ταράξει ως την ακατανίκητη αγανάκτηση και θλίψη, ως την επιθυμία να εκδικηθείς τους κακούργους, να φοβάσαι περισσότερο απΆ όλα αυτό το αίσθημα∙ πήγαινε αμέσως τότε να επιζητήσεις να βασανιστείς σαν ναΆ σουν εσύ ο ένοχος γιΆαυτό το κακούργημα. Δέξου την τιμωρία και υπόφερε την κι η καρδιά σου θα ηρεμήσει και θα καταλάβεις πως φταις και συ γιατί μπορούσες να φωτίσεις τους κακούργους σαν αναμάρτητος που ήσουν και δεν το έκανες. Αν τους φώτιζες, θαΆδειχνες με το φως σου το δρόμο και στους άλλους και κείνος που έκανε το έγκλημα ίσως και να μην τοΆ κανε αν φωτιζόνταν απΆ το δικό σου φως…
Αδελφοί μου, μη σας τρομάζουν οι αμαρτίες των ανθρώπων, αγαπάτε τον άνθρωπο ακόμα μες την αμαρτία του, γιατί αυτή η αγάπη είναι το ομοίωμα της αγάπης του Θεού κι αποτελεί την ανώτερη αγάπη επί της γης…
Καμία φορά ίσως να μην ξέρεις τι νΆ αποφασίσεις, ιδιαίτερα όταν βλέπεις τα κρίματα των ανθρώπων, κι αναρωτιέσαι: «Να σου επιβληθώ με τη βία ή με την ταπεινή αγάπη;». Πάντα νΆ αποφασίζεις αυτό μια για πάντα, θα μπορέσεις να υποτάξεις, όλο τον κόσμο. Η ταπεινοσύνη, η γεμάτη αγάπη, είναι φοβερή δύναμη, δυνατότερη από κάθε άλλη. Τίποτα παρόμοιο μΆ αυτή δεν υπάρχει…».
Την ίδια εποχή που ο Ντοστογιέφσκι έγραφε αυτές τις γραμμές, ένας άλλος στάρετς κοντά στη Μόσχα συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά: «Όλο το κακό πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με αγάπη. Όσο πιο αμαρτωλός είναι ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο πρέπει να προσευχόμαστε γιΆαυτόν και να τον λυπόμαστε…Για όλα τα κακά που μας βρίσκουν, πρέπει να μέμφεται κανείς μόνο τον ίδιο του εαυτό του – για την έλλειψη υπομονής και ταπεινοφροσύνης – ενώ για όλους τους ανθρώπους πρέπει να τους αγαπάει κανείς στον ίδιο βαθμό με την εν Θεώ αγάπη».
ΒΆ
Είναι πέρα για πέρα αληθινό αυτό που επίσκοπος της Εκκλησίας μας παρατηρεί:
«Η αγάπη, τούτο τον καιρό, είναι η κρυμμένη∙ η εξορισμένη. Δεν έχει χρόνο στο βασίλειο της ύλης και της ευμάρειας. Δεν διαθέτει μερίδα στον προβληματισμό. Και δεν αποτελεί γεύση στη καθημερινή μας περιπέτεια. Έτσι, δεν μας απασχολεί μήτε το ερώτημα, αν είναι μυστήριο ή αν είναι ρουτίνα. Αν είναι χαρισματική προικοδότηση της προσωπικότητάς μας από το χέρι του Δημιουργού ή αν είναι καλαμένιο στέγαστρο των αδύνατων, που, μέσα στην αδυναμία τους και στη θλίψη τους, αναζητούν την παρηγοριά στο γλυκό λόγο των εξουσιαστών και στην πενιχρή ενίσχυση των Κροίσων.
Την αλόγιστη, εξωπραγματική απόρριψη της αγάπης από τα αθεϊστικά ιδεολογήματα και από τους κομματικούς σχηματισμούς της εποχής μου και την πεισματική άρνησή τους να πλησιάσουν τη θύρα του μυστηρίου της αγάπης του Θεού, μήτε τις κατάλαβα, μήτε τις αποδέχτηκα. Βλέπω τις συμπεριφορές και τις εκτιμώ σα συμπτώματα, βαρβαρισμού σε στροφή του δρόμου, που οι πινακίδες αναγγέλλουν πολιτιστική έκρηξη και τεχνολογική θαυματουργία. Και καταλογίζω ευθύνες, σε όλους εκείνους, που για λόγους ιδιότυπης σκοπιμότητας, μας λήστεψαν τα αισθήματα της αγάπης και φύτεψαν στις άδειες ψυχές μας τις πολιτικές και τις κοινωνικές αντιπαλότητες. Όλες εκείνες τις ψευδεπίγραφες επαγγελίες, που έφεραν την ανθρωπότητα, ολόκληρη, δυο φορές στο διάστημα του ίδιου αιώνα, στην παγκόσμια αναμέτρηση και στην αδικαίωτη θυσία εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων.
Χάσαμε την αγάπη και γεμίσαμε με μίσος. Περιφρονήσαμε την πύλη της θείας Αγάπης και μείναμε στην παγωνιά των παθών μας και των υστερόβουλων προγραμματισμών μας. Γκρεμίσαμε τις γέφυρες πρόσβασης προς το συνάνθρωπο, τον αδελφό και κλειστήκαμε στους πύργους της απομόνωσης και της απόγνωσης.
Αυτό το συμπέρασμα μας δίνει η αξονική τομογραφία της εποχής μας».
Η αγάπη πάντως δεν είναι το πανέμορφο λουλούδι, που φυτρώνει στα ριζιμιά ή τις εύφορες πεδιάδες του «εδώ και τώρα». Εκεί που ο λίβας του εγωϊσμού και του ατομισμού απρόσμενα «χτυπάει» ισοπεδώνοντας τα πάντα. Είναι μαρτυρικά αιμάτινη κατάθεση του Ουρανού. Ταπεινή και ζωηφόρα∙ απλοϊκή και μεγαλειώδης παρουσία του Χριστού στη ζωή και τον άνθρωπο. Δίχως Χριστό∙ δίχως την Εκκλησαστική ζωή η αγάπη είναι λόγος∙ νυστέρι θανάτου∙ κοχλασμός απελπισμού∙ υδροκυάνιο αβεβαιότητος∙ λυγμός μοναξιάς και διαρκής περιπέτεια.
Τελειώνοντας ας ακούσουμε το σεμνό λόγο του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Προβληματίζοντας διδάσκει: «Πες μου Συ, που Σε αγάπησε η ψυχή μου: Που βόσκεις το κοπάδι σου; Που γέρνεις το μεσημέρι, για να αναπαυτείς; Πες μου, για να μη περιπλανώμαι στα κοπάδια των συντρόφων Σου. Που βόσκεις, Συ, ο καλός ποιμένας, που σηκώνεις στους ώμους Σου όλο το ποίμνιο; Γιατί, ολόκληρη η ανθρώπινη φύση είναι για Σένα ένα πρόβατο, που την πήρες και τη σήκωσες στους ώμους Σου. Δείξε μου τον τόπο, στον οποίο υπάρχει η χλόη. Γνώρισε μου το νερό, να αναπαύει. Βγάλε με έξω, στην απλωμένη πρασινάδα, που τρέφει. Κάλεσέ με, με το όνομά μου, για να ακούσω, εγώ το πρόβατό Σου, τη φωνή Σου. Και δώσε μου, με την δική Σου φωνή, την αιώνια ζωή. Πες μου, Συ, που σε αγάπησε η ψυχή μου. Σε ονομάζω έτσι, επειδή το όνομα Σου βρίσκεται πάνω από όλα τα ονόματα. Και σε κάθε λογική φύση είναι αχώρητο και ανέκφραστο. Μήτε μπορεί να το συλλάβει ο νους, μήτε έχει τη δύναμη να το εκφράσει. Όνομα, με το οποίο μπορεί κανείς να γνωρίσει την αγαθότητά Σου, είναι η σχέση της ψυχής μου μαζί Σου. Και πώς να μη Σε αγαπήσω, Εσένα, που με αγάπησες έτσι και μάλιστα τη στιγμή, που ήμουνα κατάμαυρη, ώστε να θυσιάσεις τη ζωή Σου για τα πρόβατα, που εσύ τα παίρνεις; Μεγαλύτερη αγάπη από τη δική Σου δεν μπορεί κανένας να επινοήσει, που αντάλλαξες τη ζωή Σου με τη δική μου σωτηρία».