«ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ» Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΖΑΜΠΕΛΗ

Κατηγορία: Θρησκεία
Panvagil
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 02:00
Εμφανίσεις: 3128

Επιμένουμε να υπογραμμίζουμε με ιδιαίτερη έμφαση και καθαρότητα• με έντιμο λόγο και αξιοπρεπή στάση, πως σήμερα, εποχή ισχυρής πνευματικής κρίσης και βαθιά αιμμοραγικής κατάκρισης• εποχή που δεν αμφισβητείται μονάχα ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος• εποχή πνευματικών πτώσεων, ψυχονευρωτικών εκπτώσεων και αξιολογικών αβιταμινώσεων• εποχή όπου στην πληκτική και πνυκτική του καθημερινότητα ο άνθρωπος καντήντησε «ένα γελοίο κλάσμα καταμεσής της δημιουργίας», σήμερα λοιπόν ο άνθρωπος ξέχασε και διέγραψε τον ουσιαστικό παράγοντα ζωής, τον Θεάνθρωπο, από τον χώρο των πνευματικών και γενικότερα υπαρξιακών του αναζητήσεων. Αισθάνεται ολοκληρωμένος και πετυχημένος μέσα στο αβέβαιο κολύμπι της ευμάρειας. Πιστεύει πως πέτυχε το στοίχημα της ζωής, εγκλωβισμένος σε χαρακώματα φτηνού και αδιφάγου αισθησιαμού• στην προκλητική μέριμνα του φιλοτομαρισμού, του ωχαδελφισμού και της αφιλίας.
Σίγουρα δεν ζει. Επιβιώνει πάνω στο σαθρό έδαφος ποικίλων ατομικών προβλημάτων. Σύρεται άπονα• διασύρεται εύκολα• ρημάζεται νευροψυχικά και πνίγεται μέσα στο σκοτεινό σύννεφο της αδιαπέραστα φονικής μοναξιάς του. Πληγωμένος, υπάρχει βασανιστικά και άτολμα• αβέβαια και ανελεύθερα. Σύρεται σε άρματα φοβερών εξαρτήσεων, ποικίλων εξαρτήσεων, που εύκολα του αφαιρούν την ψυχοσωματική ικμάδα και τον μεταβάλλουν σε φτηνό «νούμερο μιας αγέλης». Σε ανώφελο «κρέας για συνωμοσία». Σε «σπασμό οδύνης μέσα στο σύμπαν».
Συχνά ελπίζει σε υπερβάσεις, όπως αυτές ψιθυριστά έρχονται από μηδενιστικές, απάνθρωπες ιδεολογίες και κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Τακτικά υποτάσσεται κάτω από οδοστρωτήρες παρακμής, που εκμαυλιστικά μιλούν για «ξέφρενο βίο», «αχαλίνωτη ζωή», «ελευθερία δίχως φραγμούς και σύνορα». Για να αισθανθεί σύγκρυο από το διακινούμενο ψεύδος τους και εφιαλτική παγωμάρα από τις ενοχικές τους κρίσεις. Το χειρότερο; Να ζήσει την αποτυχία μιας ασυνόρευτης αιχμαλωσίας, που συχνά - πυκνά συνοδεύει όλες αυτές τις επιλογές, των οποίων χαρακτηριστικό κοινό γνώρισμα είναι ο ευτελισμός, η αποϊεροποίηση του ανθρώπου και ο μηδενισμός του. Είναι ο εύκολος διασυρμός και η αποτυχία μιας πολύπλευρης, μόνιμης και σκληρής αιχμαλωσίας.
Απέναντι σΆαυτά τα καταλυτικά και διαλυτικά ρεύματα, που διαπερνούν το κοινωνικό σώμα και εκμαυλιστικά προκαλούν τον άνθρωπο, στέκεται η σταυροαναστάσιμη ελπίδα της Εκκλησίας μας. Ο διάλογος που αναπτύσσει δεν είναι παραληρηματικός και εξαντλητικός μονόλογος δίχως περιεχόμενο και ουσία. Δεν είναι φτηνός ανασασμός και πολιτικός σπαραγμός. Είναι βαθειά επένδυση ζωής.
Είναι στοιχείο ζωής, κύτταρο Θεανθρώπινης παρουσίας, που έχει την δύναμη, διαθέτει την δυνατότητα και μπορεί να δώσει νόημα στον ανοημάτιστο• ηρεμία στον ανειρήνευτο• ήθος στον ανήθικο• κύρος ελπίδος στον ναυαγισμένο• προοπτική στον αποδυναμωμένο• πλήρωμα και ουσία ζωής, στον άδειο και αφελή. Δεν κομίζει, με την αναστάσιμη πνοή του λόγου Της, λόγο για την ζωή ώστε να μπορέσει να «γεμίσει» την άδεια και έντρομη ύπαρξη του ανθρώπου. Περιφέρει και αποθέτει στις ξέπνοα και ανίσχυρα κινούμενες υπάρξεις την ίδια την Ζωή, ώστε να μπορέσει να «γεμίσει» την άδεια και έντρομη ύπαρξη του ανθρώπου. Περιφέρει και αποθέτει στις ξέπνοα και ανίσχυρα κινούμενες υπάρξεις των ανθρώπων την ίδια την Ζωή• τον Χριστό, που δίχως Αυτόν ο κόσμος οδηγείται σε αποτυχία και κατάρρευση• η κοινωνία σε ράγισμα και αποδυνάμωση• ο άνθρωπος σε χώρο «όπου διαμάχονται βιαστές και βιαζόμενοι». Όπου το τυφλό και στεγνό συμφέρον αποτελεί τον ρυθμιστικό παράγοντα στις σχέσεις.
Μονοπωλιακά η Εκκλησία, αυτό τα αγέραστα ζωτικό και αληθινά ζωηφόρο Σώμα του Χριστού, χορηγεί δύο δικές της, τέλεια αδιαπραγμάτευτες και αληθινά σωτήριες δυνάμεις, οι οποίες διασφαλίζουν την ενότητα των ουσιαστικών στοιχείων του ανθρώπου• τον διασώζουν από την εξαγρίωση του συμφέροντος και του δωρίζουν αμάραντη χαρά και ευτυχία.
Αυτές οι δυνάμεις, που αμόλευτες δεν ευρίσκονται πέρα και μακρυά από την Εκκλησία, είναι η Αγάπη και η Ελευθερία. Αξίες διαχρονικής αντοχής και διαπροσωπικής ισχύος. Που είναι οι ατίμητοι μαρτυρικοί σπόροι του Σταυρού και της Ανάστασης. Είναι ιερές και αδιαπραγμάτευτες καταβολάδες αγάπης.
Πάνω στο μυστικό βάθρο των δυο αυτών αληθειών και αξιών ακουμπά η εναγώνια απάντηση στην θλιβερή υποτίμηση και φθορά του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Στο δραματικό πια γεγονός της νόθευσης της αγάπης και της παραμόρφωσης της ελευθερίας οφείλεται η κακία και το πάθος, που διαβρώνει τις συνειδήσεις• φθείρει τις καρδιές και ερειπώνει τον πολύπαθο κοινωνικό μας χώρο.
Η Εκκλησία, σαν Σώμα Χριστού, υπενθυμίζει τα λάθη και υποδεικνύει την ανάγκη της υπέρβασης. Για την διάσωση «σύμπαντος κόσμου». Το μήνυμα της, δυνατό• αληθινό και γενναίο, χτυπάει το σήμαντρο της αγρύπνιας και της ανάστασης μέσα από τον δρόμο της αντίστασης. Χτυπάει επίμονα, καρτερικά, εναγώνια, αληθινά, ανθρώπινα, Θεανθρώπινα. Θα ανταποκριθούμε για να ζήσουμε;