- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 477
Η ΑΞΟΝΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ -12- Και η συνέχεια αποκαρδιωτική: «Ήλθε η σειρά του γκρεμίσματος των ιδανικών μας, που ανέμελα και επιπόλαια ρίξαμε κάτω. Έχει αρχίσει από πολύ παλιά το να βάζουμε στην πρώτη προτεραιότητα την «αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος», ωσάν και η ζωή μας να ήταν μια συνισταμένη αριθμών, λογαρίθμων, τιμαρίθμων και παραγωγής. Αρχίσαμε λοιπόν το γκρέμισμα των αξιών που μας εκληροδότησεν η παράδοσή μας η ελληνορθόδοξη. Εβγάλαμε την πίστη από τα σχολεία και αφήσαμε μερικά παιδάρια να βεβηλώσουν και αυτήν ακόμη την εικόνα του Χριστού, που μερικοί καθηγητές των την κατέβασαν προηγουμένως από τον τοίχο της τάξης τους, γιατί δεν συμπορεύονταν με την ιδεολογία των. Έχει γραφεί και δεν είναι υπερβολή ότι «μέσα σε 15 περίπου χρόνια, δηλαδή από το 1976 έως σήμερα, καταστράφηκε ότι έμεινε όρθιο επί 400 περίπου χρόνια με το Κρυφό Σχολειό» (Δημ. Στεργίου, «Συναγερμός για επιστροφή στις ελληνικές ρίζες κι αξίες», Οικονομικός Ταχυδρόμος, 6 Φεβρουαρίου 1992). Διελύσαμε την οικογένεια μας και αναβρυνόμαστε να διαλαλούμε τις εξωσυζυγικές επιδόσεις μας, καταπατώντας την τιμή μας και την ευτυχία τη δική μας και των δικών μας. Γεμίσαμε τον Τύπο, την τηλεόραση, τα περίπτερα με την περιφερόμενη και επιδεικνυόμενη φαυλότητα και αισχρότητα, αυτό το «επισυρόμενον μιαντήριον». Τους μεγάλους μας θεσμούς, την Εκκλησία, τη Δικαιοσύνη, το Κοινοβούλιο, τον Στρατό, θελήσαμε, κατά την προσφιλή έκφραση του συρμού, να τους απομυθοποιήσουμε, και το μόνο που κατορθώσαμε είναι να τους εξασθενήσουμε. Και ενώ συντελείτο η ανομία, οι περισσότεροι από μας όχι απλώς ανεχόμασταν σιωπώντες, αλλά και ενθαρρύναμε τους τερμίτες στο καταστρεπτικό έργο τους. Ρητόρευαν οι χαλαστάδες για να μας εξάπτουν τα πάθη ή να μας αποκοιμίζουν με τα φούμαρα των διαφόρων μεταλλαγών της κοινωνίας, και τροφοδοτούσαν τα ελαττώματά μας, τα κουσούρια μας και τα κόμπλεξ μας, αφήνοντας μας στην αποχαυνωμένη κατάστασή μας να νιώθουμε ευτυχείς που έχουμε σωστούς καθοδηγητές που σκέπτονται αυτοί για μας και μας δίδουν την τροφή μασημένη.
Έτσι, ο λαός μας συνήθισε, και μάλιστα οι νέοι μας, να έχει εκείνα που δεν έπρεπε και να μην έχει εκείνα που έπρεπε. Συνήθισε να έχει ? κατά τη σοφή ρήση του Γκάντι - «πλούτο χωρίς μόχθο, πολιτική χωρίς αρχές, απόλαυση χωρίς συναίσθημα, γνώση χωρίς χαρακτήρα, εμπόριο χωρίς ήθος, επιστήμη χωρίς ανθρωπιά λατρεία χωρίς θυσία». Τελικά, συνήθισε να έχει ζωή χωρίς Θεό, καρδιά χωρίς ψυχή, Ιστορία χωρίς ρόλο. Και έχασε από το βλέμμα του τον στόχο, δηλαδή την ευτυχία, την κοινωνικότητα, την αρετή, τον αγώνα, τη θυσία, την άσκηση, το πνεύμα. Εφαρμόσθηκε και σε εμάς ο λόγος του αγίου Γρηγορίου Παλαμά, «νους αποστάς του Θεού η κτηνώδης γίνεται η δαιμονιώδης». Ποιοι? Εμείς οι Έλληνες, που οι πατέρες μας ελάτρευσαν την ομορφιά της ζωής, την ψυχή, το σώμα, την πλάση και διεμόρφωσαν τα συστήματα της ζωής μέσα από την κοσμοαντίληψή των, που τελικά αποθησαυρίστηκε μέσα στη θεία αποκάλυψη, στο ιερό μόρφωμα της Ελληνορθοδοξίας, ξεμείναμε τελικά στον σταθμό της Ιστορίας αργοπορημένοι, χαμένοι, ξεχασμένοι, ενώ το τραίνο δεν μας περίμενε και έφυγε χωρίς εμάς. Η πρόκληση του 1993 περνά ήδη και κινδυνεύουμε να μείνουμε στην επαρχία της Ευρώπης, στριμωγμένοι με τις άλλες βαλκανικές εθνότητες, όπως άλλωστε το έδειξαν οι Ευρωπαίοι με την Ιστορία του Ντυροζέλ που μας στρίμωξαν στη γωνία, αρνούμενοι σε εμάς το Βυζάντιο, την Ορθοδοξία, το ευρωπαϊκό πρόσωπο. Χωρίς κρατική υπόληψη, φαινόμαστε στα μάτια των εταίρων μας ως λαός αναξιόπιστος, ως έθνος που διαθέτει μόνον παρελθόν, ως πολιτικός κόσμος δημιουργός σκανδάλων, ως χώρα ? πρόβλημα για την Ευρώπη. Και χάνουμε τα ερείσματά μας και το δίκιο μας και βλέπουμε τα συμφέροντά μας να απωθούνται και ο τόπος μαραζώνει» (Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλου, Από χώμα και Ουρανό, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1999, σελ. 76,77).
Το επισημαίνει χαριτωμένα και πειστικά ο αείμνηστος γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς: «Ουσιαστικά όλα τα προβλήματα περιέχονται στο πρόβλημα του ανθρώπου και όλες οι λύσεις στη λύση του προβλήματος του ανθρώπου» (Αρχιμ. Ι. Πόποβιτς, ¶νθρωπος και Θεάνθρωπος, Μελετήματα Ορθοδόξου Θεολογίας, μτφρ. Ιερομ. Αθανάσιος Γιέβτιτς, εκδ. Αστήρ, Αθήναι, 1969, σελ.97).
Επιβεβαιώνει δε την κρίση και την ασθένεια του ανθρώπου και της κοινωνίας του ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου. Με την απίθανη αντιληπτικότητα και την καρδιακή του αγνότητα σημειώνει αποκαλυπτικά: «Οι άνθρωποι βρίσκονται σε ακατάπαυστη κίνηση, σαν μανιακοί. ¶λλοι τρέχουν από δω, άλλοι από εκεί. Όλοι βιάζονται. Δοξάζω τον Θεό άμα δω κανέναν να πορεύεται ήσυχα, χωρίς να βιάζεται?Όλοι καταγίνονται με όλα?για να ξεχάσουνε το εαυτό τους, για να μην απομένουνε μοναχοί και δούνε τη γύμνια τους, τη μιζέρια τους, το χάος που τους ζώνει?» (Φ. Κόντογλου, Ευλογημένο Καταφύγιο, εκδ. Ακρίτας, 9η έκδοση, Αθήναι 2004, σ.900).
Δεν δικαιώνεται σήμερα ? εποχή των «τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών» (Αϊνστάιν) ? ο Μέγας της Ερήμου καθηγητής όσιος Αντώνιος, όταν δίδασκε πως θα?ρθει καιρός, που, όταν κάποιος πιστεύει αληθινά και εφαρμόζει το θέλημα του Θεού, θα ονομάζεται τρελός και θα θεωρείται επικίνδυνος από τους «μορφωμένους» και «λογικούς».
Αυτή, λοιπόν, η εφιαλτική «λογική», που κυοφορεί την πολυδιάσπαση, την ερήμωση των κοινωνιών και την ερείπωση του ανθρώπου, έχει οπωσδήποτε τα γενέθλια αίτια του. Ερευνώντες την σύγχρονη πραγματικότητα και προσεγγίζοντες στην όλη προβληματική της εποχής μας, οδηγούμαστε αβίαστα, σταθερά και ακριβοδίκαια στις παρακάτω διαπιστώσεις:
1. Σύμφωνα με απόλυτα διακριβωμένα ερευνητικά συμπεράσματα υπάρχει βαθειά διάβρωση των ψυχών? των καρδιών και των υπάρξεων. Κυρίαρχο «στοιχείο» η μετατόπιση του κέντρου της πίστεως σε ποικίλα ευτελή και άγονα σχήματα με βασικό κύτταρο δράσης τον αγονάτιστο υλισμό. Έτσι ο άνθρωπος «είναι ότι τρώγει» και η ζωή μοριακή ανακύκλωση παθογόνων «μικροβίων».
2. Υποτίμηση και επικίνδυνος εκτροχιασμός εκείνων των πυλώνων ζωής και αντίστασης, που διασφαλίζουν την παρουσία και την ενεργό δράση του ανθρώπου. Όπως λ.χ. οικογένεια, σχολείο και κοινωνικές δομές. Από νωρίς αφήνεται έκθετος στα ρεύματα της ασωτείας και τον ασύντακτο βομβαρδισμό των ποικίλων γονιδίων της αστοχίας. Βοηθοί στο έργο της ανατροπής όλοι εκείνοι, που διαρκώς ασεβούν στον άνθρωπο και τ?ανθρώπινα, οι ηθικά μετέωροι και πνευματικά λοιμοκτονούντες.
3. Το άθεο φρόνημα, που κινείται στην ελλειπτική τροχιά τον απανθρωπισμού, της μίζερης σκέψης και της λοιμοκτονούσας συνείδησης.
Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Όσιος γέροντας Παϊσιος «όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία. Παλιά ο κόσμος πίστευε και ο πιο αδιάφορος είχε μέσα του πίστη. Μπορεί οι άνθρωποι να ήταν απλοί? μπορεί να μην καταλάβαιναν τίποτα από όσα άκουσαν στην Εκκλησία. Μερικοί δεν ήξεραν ούτε ότι τα Ευαγγέλια είναι τέσσερα? νόμιζαν ότι είναι δώδεκα, αλλά τι πίστη είχαν, τι ευλάβεια! Και οι νοσοκόμες τι παλικαριά είχαν! Πόσες στον πόλεμο πήγαιναν εθελόντριες. Είχαν και πίστη και θυσία και βοηθούσαν πάρα πολύ!» (Γέροντος Παϊσιου, Λόγοι, τ.Ε., Πάθη και αρετές, Σουρωτή 2006, σελ. 276).
Ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο νέος χρειάζεται την Εκκλησία. «Επειδή μόνο αυτή μπορεί να θυμίζει στον κόσμο να στοχάζεται, να θυμίζει το νόημα της αγάπης (και πρώτα την δυνατότητα της). Μόνο η Εκκλησία μπορεί να καθιστά τις κοινωνίες προσεκτικές απέναντι στο τεχνοκρατικά αναπόφευκτο, που οδηγεί στην βαρβαρότητα, όταν εκτιμάται ότι κάθε τι τεχνικά δυνατό πρέπει να πραγματοποιείται. Οφείλει να βαθαίνει τη σύγχρονη δίψα για αλληλεγγύη, τόσο έντονη σε ορισμένους νέους, θυμίζοντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο «όμοιοι» αλλά ένα και μόνο ον, μια και μόνο ζωή, εν των Χριστώ Αναστάντι και εν αυτώ η αποτυχία δεν είναι ποτέ οριστική» (Ολ. Κλεμάν, Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς, σελ. 212).
Παρατηρεί ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Η Εκκλησία μας προσλαμβάνει τον κόσμο όπως είναι, και τον καθένα μας χωριστά, για να μας μεταμορφώσει μέσα από τη διαδικασία της κάθαρσης και της έλαμψης, που είναι αναβαθμοί τελειώσεως. Σήμερα ο κόσμος χρειάζεται νέους ιεραπόστολους, νέους πολιτικούς, νέους ηγέτες, νέους επαναστάτες, χωρίς τα βάρη του παρελθόντος, που θα συγκλίνουν στην επιδίωξη της πνευματικής αναβάθμισης του ανθρώπου, μέσα από την πίστη, τη συνειδητή ορθόδοξη πίστη, προς την ενότητα, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη. Και τώρα είναι ακριβώς η κρίσιμη ώρα για την Ορθοδοξία μας να μπορέσει να δείξει, στους Έλληνες κυρίως, τι έχει να τους προσφέρει. Τώρα που η Εκκλησία μας αναλαμβάνει πελώριες ευθύνες, που αν τις αποσείσει στα πρόσωπα ανεπαρκών ή μικρών για τις σημερινές συνθήκες ηγετών της, θα έχει αφόρητα αδικήσει και τον εαυτό της και τον λαόν μας, ίσως ίσως δε και όλη την Ευρώπη?» (Από χώμα και?σελ.88).
Και η λύση?
Η άμεση επιστροφή στην πηγή των αξιών και της ζωής? στην Εκκλησία. Ο E. Sabato γράφει: «Έχουμε την υποχρέωση να αντισταθούμε, να συμμαχήσουμε με τη ζωή όσο βρώμικη και άθλια κι αν είναι. Οφείλουμε να κάνουμε κάτι για να δείξουμε πως εμπιστευόμαστε τη ζωή και πως είμαστε αλληλέγγυοι με τον άλλο» (Ελευθερ. 10-7-01).
Δεν πρέπει, κάτω από το ανυπόφορο βάρος της υλιστικής μας έγνοιας και αγωνίας, να αγνοούμε πως «η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένα ιερό σύμβολο ή μια έννοια μεταφυσική. Είναι μια σχέση υπερλογική, μια κοινωνία αγαπητική, μια ενότητα προσωπική. Είμαστε Εκκλησία, όταν εν ημίν ζει ο Χριστός και εμείς ζούμε για τους άλλους. Και είναι τραγικό να είμαστε Εκκλησία ή να ζούμε στην Εκκλησία και εμείς να ζητούμε ορισμούς ή διανοητικά στηρίγματα, για την Εκκλησία» (Πρεσβ. Μιχαήλ Καρδαμάκη, Εκκλησία η ωραιωθείσα αγάπη, εκδ. Μαϊστρος, Αθήνα 2001, σελ.36).
Καθημερινά βιώνουμε το δράμα της φοβερής κρίσης των θεσμών και των αξιών. Κάθε στροφή προς τον άνθρωπο και τον κόσμο μας τοποθετεί απέναντι στην οδύνη, το μαρτύριο και την ηδονή της αστοχίας. Και το περίτεχνο σκάφος της δημιουργίας ολοένα και πιο βασανιστικά βυθίζεται?
Αξίζει στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τον λόγο του ιερού Χρυσόστομου. Αυθόρμητα, ειλικρινά και με αγάπη ο άγιος του Θεού εκταμιεύει αλήθειες ένθεες και υψηλοθώρητες. Που είναι τα μορφοποιά κύτταρα μιας αγέραστα δυνατής και δυνατά ολοκληρωμένης ύπαρξης. «Η ψυχή, που είναι οχυρωμένη από το Θείο Πνεύμα οπωσδήποτε ξεπερνά τις τρικυμίες της ζωής?εφόσον δεν προπέμπεται από τον άνεμο αλλά από τον ίδιο τον Παράκλητο, έχοντας φουσκωμένα και καθαρά όλα τα πανιά, και κάθε τι χαλαρωμένο και διαλυμένο ο Παράκλητος το απομακρύνει από τη σκέψη μας. Πράγματι, όπως ο άνεμος δεν θα ενεργούσε αν έπνεε σε χαλαρωμένο πανί, έτσι ούτε το Πνεύμα ανέχεται να παραμένει σε ράθυμη ψυχή, αλλά θέλει πολλή ένταση και δυναμισμό? Πρέπει, λοιπόν, αν θέλουμε να πλέουμε με άνεση και χωρίς κινδύνους, να τεντώσουμε τα πανιά μας, δηλαδή την προαίρεση μας και αυτό μας αρκεί» (Ε.Π.Ε. 25, 383-385).
Καιρός, λοιπόν, είναι για την ευλογημένη και χαριτωμένη ανατροπή. Στην ζωή και τα έργα μας. Και η φλόγα η λυτρωτική της Αναστημένης Αγάπης θα δυναμώσει την αδύναμη ύπαρξή μας. «Ας υψωθούμε», διδάσκει με το ταπεινό μεγαλείο της φιλάνθρωπης καρδιάς του ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας, «σε τολμηρό φρόνημα, αφήνοντας στον αγαθό και φιλάνθρωπο Θεό το πηδάλιο μας. Διότι έχοντας ανοίξει το πλάτος της διάνοιάς μας σαν το πανί και δεχόμενοι σ? αυτό ούρια των Χάρη του Πνεύματος ξεκινάμε για βαθιά αναζήτηση. Ο Χριστός είναι που μας δίνει δρόμο στη θάλασσα» (P.G. 73, 400Α).