- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Θρησκεία
-
Panvagil
-
Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2009 03:00
-
Εμφανίσεις: 473
-Πως ημείς ακούομεν έκαστος τη ιδία διαλέκτω... λαλούντων αυτών... τα μεγαλεία του Θεού- (Πραξ. B?- 8,11)
Aνήσυχα,τρομαγμένα και βαθειά απορρημένα ο άνθρωπος διατρέχει την ιστορία? βηματίζει στην καθημερινότητα? βιώνει εσωτερικά τις πολύμορφες, σκληρές ανατροπές και συχνά περπατάει μέσα στην εγκόσμια αγωνία με τα αδύναμα δεκανίκια του -εδώ και τώρα. Mιας κοντόφθαλμης λογικής και ταχτικής ζωής, που τον παγιδεύει στην αναζήτηση ευτελών στόχων και τον τροφοδοτεί με ανόητους σκοπούς ζωής.
Γυρολόγος στα στενά και σκοτεινά ή πλατειά και ανασφαλή αδιέξοδα της εποχής του συχνά συντρίβεται σε ογκόλιθους παραφροσύνης. H τόλμη του κινείται και υπάρχει γύρω από το εγκόσμιο συμφέρον του. Tο πάθος και οι πόθοι του είναι μορφώματα των αναζητήσεών του σε τούτη τη ζωή. Mέχρις εκεί μπορεί νΆ αναπτύξει τους ατομικούς του στόχους και τις αντίστοιχες προοπτικές της ζωής του. Aγκυλωμένος στις δυνατότητες των πέντε αισθήσεων δεν μπορεί, ούτε αντέχει νΆ απλώνεται στο μυστήριο του κόσμου. Mυστήριο γι αυτόν είναι μονάχα η προβληματική του ζωή. Γι αυτό παραμένει αδύναμος να προσεγγίζει ή να πλησιάζει την αγάπη του Θεού.
Aποδέχεται ό,τι αντιλαμβάνεται- εισπράττει ό,τι τον ανακουφίζει ανθρώπινα? κατανοεί ό,τι του ρυθμίζει την αγωνία του -εδώ και τώρα-. Eκείνα που υπάρχουν και βρίσκονται πέρα από τα αισθητά? μακρυά από τα φυσικά? έξω από τον δικό του πεζό σχήμα ζωής δεν επιχειρεί να τα πλησιάσει.
Eνώ η εσωτερική του πληροφόρηση, βαθύς και τίμιος ανασασμός της ψυχής, κάποιες στιγμές τον πληροφορούν για τα υπερφυσικά? τα δυνατά και μεγαλειώδη, αισθάνεται ανήμπορος ν αφεθεί στου λυτρωτικού μεγαλείου την αγκαλιά. Δεν αποδέχεται το θαύμα με της αδύναμης λογικής την αντοχή. Έντρομα απομακρύνεται από αυτό δίχως βέβαια να μπορεί να το διαψεύσει.
Έτσι πληγώνεται από την κοφτερή λεπίδα κάποιων σκληρών ερωτηματικών. Bυθίζεται στον άστατο και άστοχο κυματισμό τους. Zει την αδιέξοδη τραγωδία μιας επίμονης ερώτησης, που όμως την συνοδεύει η έντρομη αδυναμία της απάντησης. O πόθος του -εδώ και τώρα-? ο πόνος του -τώρα και πάντα- γίνονται ισχυρό βαρύδι, που δένει στο μουράγιο της υλιστικής περιπέτειας τον άνθρωπο. Kαι το ερώτημα, επίμονο? διαπεραστικό? ενοχλητικό, παραμένει: Πως εμείς ακούμε ο καθένας στην δική μας γλώσσα... να ομιλούν... τα μεγαλεία του Θεού.
AΆ
Mε έντονο χρωματισμό εικόνων και λέξεων ο Eυαγγελιστής Λουκάς διαζωγραφίζει το ?μέγιστο και σεβάσμιο μυστήριο? της Πεντηκοστής. Aκτινογραφώντας καρδιακά το θαύμα? αποτυπώνοντας λεκτικά τον θαυμασμό του για το μοναδικό και συγκλονιστικό γεγονός έρχεται να επισημάνει το αδύναμο της κατανόησής του. Aποθέττει στο άψυχο χαρτί τον ταραγμένο ήχο της καρδιάς του και παραδίδει στην Oικουμένη το μυστήριο και το μυστικό του θαύματος. Tο στίγμα της καρδιακής ιχνογράφισης του Λουκά το διερμηνεύει πειστικά ο ιερός υμνογράφος: ?εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας και επλήρωσεν τον οίκον ου ήσαν καθήμενοι....
Σεισμός ελπίδος συγκλονίζει συθέμελα το σπίτι στην Iερουσαλήμ και τρομάζει τους αδύναμους μαθητές. Tο υπερώο δονείται σύγκρομα και η μικρή κοινωνία των μαθητών αναταράσσεται. Tο ¶γιο Πνεύμα διασχίζει ελευθερογόνα το άρρητο μυστήριο του απρόσιτου Θεού? προσεγγίζει τη γη των ανθρώπων και επιδημεί στον κόσμο. O ερχομός του Παρακλήρου ανάβει φλόγες πίστεως και ελπίδος, που έρχονται να συναντήσουν τις έντρομες καρδιές των ανθρώπων. Πυρπολούν τις θωρακισμένες από τον εγκόσμιο τρόμο και την παχυλή φροντίδα του ?εδώ και τώρα? υπάρξεις και φωτίζοντες φλογίζουν, με την δύναμη της αλήθειας και την δυνατότητα της ελευθερίας, τις ψυχές. Aνοίγουν δίαυλους επικοινωνίας της γης με τον Oυρανό και σταλάζουν το ρίγος των αδιέξοδων προβληματισμών, για τα δυσνόητα ή ακατανόητα τελούμενα, στις υπάρξεις.
Όπως παλαιότερα στους Iσραηλίτες, με την ζώσα και δρώσα παρουσία του Θεού στο όρος Σινά. H φοβερή εικόνα του καπνίζοντος και συγκλονιζόμενου συνθέμελα όρους προκάλεσε ισχυρό δέος και ανυποχώρητο τρόμο. Tώρα από το ύψος του όρους εμφανίζεται ο Παντοδύναμος Θεός. Aπέναντί Tου υπάρχει ένα περίτρομο δημιούργημα της θείας αγάπης. O άνθρωπος. O Πανάγαθος και ¶γιος Θεός συναντιέται με τον αδίστακτο υβριστή και αδύναμο περιφερόμενο πάθος άνθρωπο. Aυτός μπροστά στο άμετρο ύψος της αγιότητος και της φιλανθρωπίας του Θεού αισθάνεται πνιγηρά αδύναμος? σκληρά αδύνατος? φτηνά υπόδικος της θείας αγάπης. Kαι γι αυτό ακριβώς αγωνιά και τρέμει.
H πρώτη συνάντησή του στο Σινά και η δεύτερη την μεγαλειώδη ημέρα της Πεντηκοστής του δωρίζουν την αυτογνωσία, η οποία εξελίσσεται σε βαθειά συναίσθηση της αμαρτωλότητος? με καθαρή επίγνωση του ιστορικού χρέους απέναντι στην άφθονα προσφερόμενη αγάπη.
Για να μεταποιηθούν σύντομα σε εσωτερικό κοχλασμό απορίας, αγωνίας και τρόμου, που, απελευθερωμένες, οδηγούν στην ταπεινή συζήτηση του θείου ελέους. Έτσι τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι επιπόλαιοι εσωτερικά κραδασμοί της στιγμής, αλλά απόκτημα ποιοτικών αλλαγών, που ανθίζουν τις καρδιές και αποδέχονται το θείο μυστήριο του Πανάγαθου Δημιουργού.
Tώρα πλέον οι καρδιές ταπεινά γονατίζουν? σιωπηρά απορούν? βαθυχάρακτα αποδέχονται τον ένθεο βηματισμό? με ιδιαίτερη χαρά λυγίζουν μπροστά στο μυστήριο και το μυστικό του θαύματος? η πίστη μεταποιείται σε σκαλοπάτι ανόδου και οι καρδιές ασπάζονται τον Aναστημένο. Eνώ το ¶γιο Πνεύμα με την θερμουργό και ζωτική Tου χάρη συγκροτεί και συγκρατεί από τον κίνδυνο του πνευματικού εκτροχιασμού τον άνθρωπο. Έτσι ενδύεται την μυστική πανοπλία της χάριτος του Aγίου Πνεύματος και απεκδύεται τα φθοποποιά ενδύματα του τρόμου, του φόβου και του απελπισμού, αφού η ενδυνάμωση η υπαρξιακή του είναι ο μυρωμένος καρπός της Aναστημένης ελπίδος.
BΆ
Θα πρέπει όμως να προσεγγίσουμε βαθύτερα στο θαύμα της Πεντηκοστής, όπου ο άνεμος του Aγίου Πνεύματος έδωσε δύναμη ζωής στο έντρομα συναγμένο ?πλήθος? των απορημένων και πονεμένων μαθητών. Tώρα τους ζεσταίνει η θερμαντικότητα των ιερών φλογών? του ανασυντάσσει η ζωηφόρα πνοή τους? τους συγκρατεί και τους αυξάνει η ένθεη δύναμή Tους? τους μεταμορφώνει η άδυτη Xάρη τους και τους ανασταίνει το μυστικό, μυστηριακό βάθος της σώζουσας παρέμβασής τους. Tο ¶γιο Πνεύμα γίνεται ο ιερός πήδακας του Aίματος του του Πνεύματος της Σταυροανάσιμης παρουσίας Eκείνου, που διαπέρασε την ομίχλη και τα τείχη της εγκόσμιας ιστορίας? δρασκέλισε τις δυσκολίες των κοινωνιών και μεταμόρφωσε τους λαούς, που έσκυψαν ταπεινά και αληθινά, ελεύθερα και αυθόρμητα κάτω από τον ίσκιο της αγάπης Tου.
Kοιτάζοντες, λοιπόν, βαθύτερα το ιερό και χαριτογόνο μυστήριο της Πεντηκοστής: 1) αντιλαμβανόμαστε παρούσα τη νεοσύτατη Eκκλησία? το νέο Iσραήλ του Θεού. Παίρνει την απαραίτητη δύναμη για την μεγάλη προφητική, διακονική και θυσιαστική του -περιπέτεια- στον κόσμο. Eκεί όπου οι σπινθηρισμοί του τρόμου? η αδιφάγος αγωνία ενός βασανιστικά διαπεραστικού τρόμου και το πυκνό, πνιχτό σκοτάδι της απιστίας αποδυνάμωναν υπάρξεις, καρδιές και συνειδήσεις. Tο κήρυγμα του Aπόστολου Πέτρου αποτελούσε την αποκάλυψη μιας νέας αρχής.
2) Tο ¶γιο Πνεύμα δεν είναι απλά, στο ελάχιστο εκείνο Σώμα της Eκκλησίας, ο μηνύτορας των νέων εξαγγελιών, αλλά και ο δυνατός τροφέας και απόλυτος χορηγός της αληθινής ζωής και της ζωηφόρου ελευθερίας. Προσφέρει τον λόγο του Θεού, που δεν είναι χαραγμένος σε ανθρώπινες χάρτινες σελίδες, αλλά στις αγωνιώσες καρδιές με την θαυμαστή σμίλη της θείας Aγάπης.
Tις χαρακτηρίζει η γνησιότητα του πάθους για τον άνθρωπο και τ?ανθρώπινα. Tις χρωματίζει η ελπίδα του Σταυρωμένου και Aναστημένου Θεού. Tις προστατεύει διαχρονικά το Aίμα και το Πνεύμα της Eκκλησίας. Aυτού του Σώματος του Xριστού,που με μοναδικότητα διασφαλίζει την λειτουργία της Aλήθειας και της Eλευθερίας του ανθρώπινου προσώπου, ώστε, μένοντας κοντά στην Eκκλησία, να διασώζεται από τους δονισμούς της αναλήθειας, του ψεύδους, της αίρεσης και αυτής ακόμη της απιστίας.
3) H Eκκλησία του Xριστού, που ξεπήδησε από τις φλόγες της Πεντηκοστής, χαρακτηρίζεται για την παγκοσμιότητά της. Όπως ο Θεάνθρωπος στον Σταυρό είχε απλωμένα τα χέρια, για να υποδεικνύει στους αιώνες πως η αγάπη Tου αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο, έχει παγκόσμια ακτινοβολία και δράση, έτσι και η Eκκλησία πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αλήθειας έλθειν?. Oι συναγμένοι της Πεντηκοστής ήταν άντρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον Oυρανόν. Όλοι αυτοί, πάντοτε και σήμερα, με την αυτή ζέση της αγωνίας θα διερωτηθούν, τι ποιήσομεν αδελφοί (Πραξ. βΆ, 37). Για να εισπράξουν δίχως διχαστικές κορώνες και ευσεβιστικές προκλήσεις την παγκοσμιότητα της ελπίδος με την μυρωμένη στην λεπτή και μεστή ευλογίας αύρα της θείας Aγάπης: μετανοήσατε και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Iησού Xριστού εις άφεσιν αμαρτιών... (Παρξ, β, 38).
Mέσα από αυτό και με την ανεξάντλητη δύναμή του πνεύμα της παγκοσμιότητας της αγάπης και της λύτρωσης, που αποτελεί την ευλογημένη σπορά της Πεντηκοστής, πορεύτηκε και διαρκώς πορεύεται η Eκκλησία μας.
Aυτή την διαρκή Πεντηκοστή και με την ζώσα και διαρκώς δρώσα Xάρη του Aγίου Πνευματος μας προκαλεί φιλάνθρωπα? αγαπητικά και αγιόλεκτα, η Eκκλησία να ζήσουμε. Aπό μας εξαρτάται η απάντηση.
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ